3520 resultaten.
De herfst
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.275 De herfst talmt nog tussen de blauwe lande' en
buigt over ze met zegenende groet,
als warmte hangt lang over avondstranden
of vreugde nazingt in een klaar gemoed.
Zijn heldre, toch gedempte zegeningen,
doordrenken het hart met zó zoete kracht,
dat het de last der allerzwaarste dingen
voelt slinken tot veerlichte vracht.
De ziel, bevrijd…
Eindelijk zomer
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
636 Zomerlicht waast als oranje menie
achter mijn gesloten oogleden en
Zomerwind drijft mijn gemoed op
tot romantiek
- ik verbaas mij nergens over
er is niet meer dan het genoeg-
Een mussenorkest vertolkt de groei
van mais…
Zomerse herfstdag
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
532 De zon glinstert op de kabbelende watergolfjes
en de geuren van het hooi doen de herinneringen
aan vroeger weer naar boven komen.
Wat een boeket van kleuren op de achtergrond
waar de bladeren toch met een zekere regelmaat
loslaten en dwarrelen in de zonnestralen om
even daarna te gaan liggen, zonder verweer.
Hoe mooi kan de herfst zijn, maar…
Een zomerse dag.
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
639 Een nazomer om je vingers
bij af te likken
een zon die schijnt,
alsof ze dat alleen maar doet,
een temperatuur
die je lijf en bloed
verwarmd kortom een dag,
die tovert op je gezicht
een brede glimlach,
een zomerse dag,
wat wil een mens nog meer?
Precies, morgen graag een portie
van hetzelfde!…
Bekleurenswaardige herfst..
netgedicht
4.3 met 67 stemmen
1.858 Nu de dagen breken met lommerrijk groen,
de zon haar immense kracht verliest,
verkleuren bomen pronkend hun fatsoen,
de wind die stil aan hun bladeren briest.
Oneindige kleuren komen in beeld,
pracht glinstering door ochtenddauw,
roodbruine warmte dat wijds aanbeveelt,
tegen de horizon in hemels lichtblauw.
Fraaie beelden in zoete vlammen…
Herfsttij
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
512 Een zomer sterft weg,
gedaan met het buitenleven.
Een spin wacht geduldig in haar web,
het doodskleed is reeds geweven.
Zomergasten vluchten,
de schaduw van de avond
werpt zich gulzig op de late dagen
alsof de julimaand nooit bestond.
Koudvuur van het aangezicht,
bloeddoorlopen, koperkleurig,
gehuld in de geur van aarde,
met een stem…
NAJAAR I
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.056 I
De zon bestraalt het rosse beukengoud,
Dat in het water glanst met felle pracht,
En beukenstammen in licht-grijze dracht
Verheffen schitt'rende armen boven 't woud.
Zie hoe de wolkeloze hemel blauwt,
En door 't verwelkend takkenweefsel lacht,
En zomerdromen weer te brengen tracht,
Beloften…
Najaar II
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.135 II
De meeuwen scheren langs 't verlaten strand,
Hun witte buikjes glimmen even op,
En nederwaarts gestrekt met spitse kop,
Zo laten zij zich vallen op het zand.
De najaarsstilte ligt al over 't land,
Het bos vergoot zijn loof, als drop na drop
Van bloedend blad vervloot, wijl groene knop…
Najaar III
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.253 III
'k Geniet met dankbaarheid de zachte dagen
En de geleidelijke gang der weken,
Waarin geen stoot de teed're rust komt breken,
Geen winterleed de najaarsstilte plagen.
'k Hoor nòg in 't hout der woudduif innig klagen,
En dool gelukkig langs de bocht'ge beken,
En in mijzelve loop ik zacht…
stijlloze herfst
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
544 dit is de tijd dat
duister het licht ontluistert
steeds vroeger valt de avond,
verdonkeremaant de nacht de dag
want de nacht wacht niet
als zij lengt en steeds kouder
invalt, gelijk de winter
alleen herfsttijloos
geeft nog een sprankje roze…
zomersterfte
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
541 er schuift een wolk langszij
ze duwt de zon naar achter, tot
een vale kleur haar koperrode
glans bedekt
overal valt bladergeel
overal is licht
in het vergezicht van lang geleden
huilt de winter
om wat toen -is aangericht…
't Klokje op de zondagmorgen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
705 Het was op zo een koude zondagmorgen,
de stramme handen heiden traag de klok
die boven in de toren wakker schrok
en begon een wijsje zo lang verborgen,
want door de week slaat hij de stille uren
die vertellen van vergeten en voorbij
van de houten banken, de mijmerij
van de jaren in zijn zware muren.
Weet iemand hoever zijn klanken dringen…
Een najaarsblad
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.163 Ik zing tot prijs en eer...
In roodgoud najaarsweer
Werd zó mijn geest bevrijd
Van een krankzinnigheid:
Ik raapte een donkre steen,
En dacht, ook ik ga heen
En lig zo zwaar en zwart
Der aarde aan 't ijskoud hart.
Toen daalde een purper blad,
Dat Hij beschreven had,
Mij ritslend in de hand
En stak mijn hart in brand.
Ik…
Zomer
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
742 Dag zomer 2011
Het was niet veel
Weinig zon en veel regen
Maar goed dat kan 'n keer
Ik heb besloten
Deze winter ben IK zonniger dan het weer…
de zomer voorbij
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.037 De zomer is voorbij gegaan
en regendruppels glijden als een traan
langzaam langs het glas waardoor ik naar buiten kijk.
Zwarte wolken zie ik vluchten
ijlings, langs muisgrijze luchten als in een spel,
jubelend en glorieus dat wel maar ook somber,
koud en soms met vernietigende kracht.
De bladeren van de bomen kleuren
in bonte pracht en kruidige…
Eindelijk herfst, ook van het leven?
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
842 Dat de herfst zijn entree gemaakt heeft
is wel duidelijk,
niet alleen blazen veel mensen hun laatste adem uit,
het lijkt wel,
alsof die adem er tevens voor zorgt dat de blaadjes
nog sneller
naar beneden vallen dan gewoonlijk.…
balans
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
674 de avond nu prevelt over de akkers
zwart licht schijnt nu door de vensters
onze gedachten zijn lang
in de dagen die nu korter zijn
nergens hoeven wij te zijn
we zijn gelukkig in de warmte
van onze kamer
in trance gedreven
voelen we de kleuren
van onze innerlijke wereld
we zoeken de kracht van binnen
in de balans van geven en nemen…
Zomerdood
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.965 O herfstvertedering in het stille woud,
Waar bruine blaadjes rusten op de poel,
Of langzaam drijven zonder lust of doel
En bomen prijken met het som'bre goud
Waarmede 't bos om zomerscheiden rouwt,—
0 bruin-bestrooide lanen, leeg en koel,
En vale bermen, kalme mijmerstoel,
En blaad'renweb, waardoor de hemel blauwt!
Sterf rustig, zomer…
DE LAATSTE HERFST
poëzie
2.7 met 6 stemmen
3.618 Ver stond de strakke lucht
Als een grijszijden scherm
Gespannen voor de dood.
Aan deze zijde een vlucht
Vogelen met gekerm,
Onze hoofden over, vlood.
De grond bekroop wat groen.
Schril staken stengels riet.
De wereld stond ontbladerd
Uitstervend in seizoen,
Dat zon voorgoed verliet,
Weer tot de maan genaderd.
Wij vonden nog een zoen.…
Vooruitzicht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
522 elk jaar opnieuw
laten bomen zich
gelaten ontkleden
huivering is er
bij elk vallend blad
geworteld in aarde
zullen regen en kou
het naakte hout raken
tot een nieuwe lente
met nestelende vogels
.…
Nazomer
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
689 wat staan de ogen hoog vanmorgen
hoger dan de zon
dan de neus
die voelt hoe fris het is
en zich terstond een rode kleur aanmeet
gezelschap voor de mond
de nazomer, sleepboot van de herfst, passeert
scharlaken bakens door ochtendkou uitgezet
de gezongen versie is te beluisteren op http://veradebrauwer.punt.nl/…
Voor dat de wolken wenen
gedicht
3.5 met 14 stemmen
6.197 Als de zomer zich terugtrekt
komt de herfst aan de deur,
- de vogel die een veer laat -
neerslachtig
Een windstoot werpt mij omver
ik voel mij ontredderd
koorts op mijn voorhoofd.
De wind spuugt als een slang,
giftige kou
in verlaten grachten
Zwarte wolken trekken langs de hemel
de geest is dwalend
Breng mijn zon terug
ik heb haar…
herfst
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
577 herfstig kleuren bomen
de zomer toe
tussen druppels regen
en schuchter zonlicht
schitteren
roodbruine kruinen
in de benevelde lucht
een schilderij
om nooit op uitgekeken
te raken…
Herfstliedje
poëzie
3.3 met 18 stemmen
5.157 De takken zijn dun,
Ik ruik de run
Van de eiken, -
De berken zijn wit,
Op een bank zit
Ik te kijken.
Daar klautert het licht
- Wat mooi gezicht! -
Door de takken naar boven:
't Is allemaal louter
Goud, o! je zoudt er
Wel van willen roven!
De wind zit in de
Gele linde
Wat te vertellen, -
Kijk! die kastanje:
Daarvan kan je…
wintertijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
693 herfstige brandhaard
zijn kroon draagt vlugge vlammen
opgewaaid in goud
als de vorst zijn scepter draagt
komt koning winter zwaaien…
Herfstige beukendreef
gedicht
4.0 met 11 stemmen
8.552 Wekenlang gaat het vallen vanuit almaar
kalere kruinen achteloos door. En deze
vreemde droefheid: ook bij bomen hoort
ze blijkbaar bij de kleine dood want zo
kwistig wordt leven zelden rondgestrooid.
Hoe tomeloze drift onder zolen kraakt
en knapt. Al die geduldig opgeblonken
minuskule houten kistjes met binnenin
rantsoen voor onderweg…
Sonnet
poëzie
4.1 met 8 stemmen
4.519 Nu rijpt de herfst de rijkgebronsde peren;
De sappige applen glansen, rood en goud,
En prachtig prijkt, gelijk een toverwoud,
Het bos, dat groen in purper doet verkeren.
Krachtige balsemgeur uit kreupelhout
Van eiken stroomt mij tegen, zilvren veren
Doorstrepen 't reine luchtblauw en vermeren
Tot één wolk, die de zon gevangen houdt.
Nu…
Ach die warme herfst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
663 Nu loopt men weer te zeuren
over de mooie herfstkleuren
de boombladeren blijven te lang groen.
De zon in de zomer bijna niet gezien
laat zich nu van een andere kant voelen en zien
in een maand dat zij dat niet zou mogen doen!
En zo heeft ons land een gespreksonderwerp
over herfstkleuren,
de zon en de heerlijke warmte
maar zeg nou zelf:…
Winter op zee
poëzie
2.6 met 14 stemmen
4.393 De kim wordt wreed, de golven tuimlen wild,
Van mild en groen, spoorslags hardgrijs en grauw;
Eén nacht waarin de wind door 't luchtruim rilt,
Dan, als een plotselinge dood, de kou.
Om rotseilanden zonder boom en gras,
Liggend verlaten in het oeroud ruim,
Bloeit slechts 't onstuimig en verward gewas
Van 't snel opschietend, snel verwelkend…
Herfstval
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
611 Die morgen waaiden de bladeren
als vlinders, bevlekten de bodem
om de aarde te bedekken
paddenstoelen te beschutten
tegen de belofte van de kou
de winter uit het noorden
Kracht zuigt zich uit het blad
spaart zichzelf in het sap
Het stroomt langzaam op weg
verdikt zich in de wortels
herinnert zich het groen
het wit van sneeuw en ijs…