2616 resultaten.
NOORDZEE
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.134 Wie stuurt hun volk de wereld door,
Met weelde en vrijheid op hun spoor?
Hoezee, dat is de Noordzee!
Hoezee, dat is de Noordzee,
De zee van Nederland!
Wordt ze ooit door de vijanden aangerand,
Dan walst rood van bloed haar zilvren golvenbrand...
We weren de vijanden af
Of zinken met hen in het graf...
Hoezee!…
Noodkreet van de wereld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
516 Nergens
vindt men op haar nog de sporen,
die uit haar oorsprong werden
gevormd.
De roep van de wereld maakt
de mensheid niet veel uit.
Nooit zal zij compassie krijgen
met iets van het menselijk
mededogen. En wat zij krijgt heeft
haar einde ingeluid.
Niets kon haar ooit verstoren.…
Tuinpad
gedicht
3.5 met 4 stemmen
2.104 Een achtertuin van zes bij acht, een spoor
van slakken, minder dan een blokje om.
Jij zegt: 'Dit is het binnenpad.' Volstaat
het schijnbaar vierkant van een streepje grond
of zoek je van de cirkel het kwadraat?
Eens ging de ondergang met paard en kar
de wereld rond; dat hebben we gehad
Nu blijf ik vlak bij huis, en noem je schat.…
noem me
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 Geen spoor in het dode woud. Morgen ben ik mijn naam vergeten. Noem me dan, zeg mijn naam,
zeg me wie ik ben, omarm mijn verlorenheid in zachte
armen. Lieg liefdevol en breng me stap voor stap naar huis
waar de winter met koude ogen wacht. Help me oversteken naar
de nacht voordat ik tot stilstand kom. Noem me, zeg me dat ik ben.…
Een regenachtige meiavond
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
663 tranen liepen over mijn gezicht
thuis daar lag een triest bericht
bloesems verrot nu aan de bomen
laat daar alleen mijn tranen wonen
er is niets waar ik nog om geef
als men haar laatste hoop opgeeft
ik liep en liep maar verder door
al volgde ik niet eens een spoor
de regen ging bij pozen stromen
kon het nog ooit echt lente komen?…
In een wolk naar boven
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
608 Zij staarden en staarden maar
van op de berg, diep bewogen
dat was toch hun Meester daar
Hij dreef in een wolk naar boven
Hij gaf de aarde nog Zijn zegen
en Zijn gezicht straalde als de zon
Hij wilde in vreugde afscheid nemen
waar Zijn leven als kind ooit begon
Hij was hen op alle wegen voorgegaan
had overal zijn sporen nagelaten
Hij…
Vertrek
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.339 Dood spoor van binnen
verbrandde zijn huis
zoals vroeger de zon in Zuid-Frankrijk.
Daar, hoog in de Alpen,
waar Hannibal ooit met zijn troepen trok,
voerde hij vlinders dronken met suikerwijn.
Wat hebben wij toen alle drie gelachen.
Nu, hoog in de kussens,
kleeft het leven alleen nog aan zijn brein.…
Dromen aan zee
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
501 Golven rollen als branding over het strand
En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan
Wissen sporen van verleden uit het zand
Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan
Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan
En peinzend op ‘t duin over verre watervlak
Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan
Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar…
vriendschap
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
982 ver in het verleden
rustig over roest en rail
zonder haast en herrie
speelden wij op het spoor
we vergaten wie we waren
in onze lokkende loco
de meester en de machinist
met een prachtig perspectief
we zwaaiden met het gras
sneden dorpen in tweeën
konden met elkaar overweg
in de gestoomde cabine
zagen door de ronde gaten
twee verschillende…
In lijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
590 krast en vlekt
morst koffie en tranen
als de houten toeverlaat
breekt of opraakt
ik me in nieuwe moed
bij moet schaven
scherp moet slijpen
omvat me dan, strijk
met de haren mee
en laat me bewegen
de lijn onderbreken
laat me hem buigen en
krullen dat ik je mis
maar stuur me bij
als ik teveel op drift raak
stop me, zet me terug
op het spoor…
Over-leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
733 Opgetogen zochten wij naar sporen uit 't verleden
met water onder handbereik.
Over-levers kwamen op ons pad,-en dat leerde.
Nu verstaan wij beter wat voor ieder
in zijn tijd, het dagelijks brood betekent
en hoewel bij wet verboden, gaven wij
voor wat zij dagelijks doen.…
we kunnen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
502 evenaar hervindt
we kunnen vechten tegen de grote woorden
die ons trachten uit elkaar te drijven, ze ontkrachten
van hun vrijbrief, maar bovenal kunnen we
dit leven bestuiven met plezier en mededogen
we kunnen zelfs het sterven vertragen
door wat chemie en lieve woorden, maar we kunnen
ook samen de dood bereiken wanneer we hand in hand
het spoor…
Diffuse?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 we willen openbaringen zien
wel in een zuivere speeltijd
van het leven. herschept het
verlangen naar een zwervende bruid
die mij in haar val heeft gelokt
het zwijgt, maakt stil,
de dagen worden diffuse
zijn mijn sporen kwijt, ik zie
hun schaduwen in spiegels
die om meerdere ego's strijden,
in het uur van de uil die naar zijn…
de nachttrein
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
536 ik slenterde nog langs de sporen.
het was er eng, ik was benauwd,
om vooral thuis te komen voor het gloren.
dus ik alsmaar in de verte turen,
maar nergens een trein te bespeuren.
mijn gemoedstoestand was aan 't verzuren
en mijn mond luidop aan het zeuren...
de nachttrein mag nu stilaan komen.
het chromen staal met zijn wagons.…
Het geschrevene blijft?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 Woorden wonen niet in boeken,
ze leven in mensenhoofden, onder
stenen, tussen rottend blad
witte sporen van paddenstoelen
wel gesponnen, net niet klaar om te
gebruiken, vervloekt door herkomst en
afkomst doorzichtig glas, onbreekbaar
als druppels regen in een schemerplas
hun gelijkenis met de maat der dingen,
ongenaakbaar als onvoltooide…
Meer Beatleliefjes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
490 Pepper
zochten de heuvels af
rond Abbey Road -
ook op foto's
geen spoor te bekennen
maar een Londense
taxichauffeur bleek zowaar
met parkeerwachter
Rita te pennen
die zei naast miss Molly
Michelle en Lizzy
sexy Sadie van
Lennon te kennen
waren zíj dan
die aardbeienveld
madeliefjes van
'Liverpool' Paul en John Lennon…
Herfstsonate
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Nooit ben ik meer in mijn gedachten groot,
steeds zelden denk ik dat mijn werkelijk wezen
zich tonen zal en zich zal durven te genezen
in de sporen van de steeds nader sluipende
duidelijker dood. Vandaag zag ik de hemel
door het kalend lover, licht verbleekt tot
een ongebluste helderheid.…
waarom het allemaal zo moet zijn
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
449 Zet mijzelf op het juiste spoor.
Probeer mijzelf opnieuw te ontdekken
bij al hetgeen ik gisteren van mijzelf verloor.
Spoedig volgen dan mijn tranen.
Terwijl ik tegelijkertijd lach.
Ik moet mijn berg vandaag beklimmen
om te weten hoe hoog de top wel wezen mag.
Van de dagen zal ik blijven spreken.
Hoe onzeker ze ook mogen zijn.…
Het innerlijk oog?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 In een vermorst land tasten
reizigers in het duister, ze
wassen hun handen in een
grijze zon en dekken hun
vermoeide sporen toe,
papieren grenzen rotten in
het raamwerk van tevredenheid
en overvloed en blijven stromen
hangen een onwrikbaar taboe,
het ontneemt de intrinsieke
ruimte van ziel en geest, het
autonome recht van mobiliteit…
Boekweitveen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
553 door de akkers heen
heet nu Boekweitveen
Over de Dijk
bij Jipsinghuizen
je ziet er geen
mens, alleen twee reigers
een paar honderd meter
van de grens
windmolens, bomenrij
Duitsland is zo dichtbij
maar je komt niet dichterbij
vanaf Boekweitveen
naar de grens toe
loopt het dood
in akkerland
op een sloot
waarom niet een pad
een enkel spoor…
ONS VALENTIJN GEHEIMPJE
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
616 en is ‘t iets dat bestaat uit zeven getallen
Nee nee, nu zit je op het verkeerde spoor
het gaat mij namelijk niet echt om daden;
‘t Is beslist iets leuks voor je innerlijk oor
zodat je door ons liefdesland kunt waden
Op ‘t eind van dit dichtje is ’t mysterie op
dan ook begrijp je hetgeen ik je hier vertel
Dan kruip je wederom uit die…
Dromen aan zee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
480 Golven rollen als branding over het strand
En spoelen wieren, schelpen en wrakhout aan
Wissen sporen van verleden uit het zand
Maar de deinende zee blijft altijd zelf bestaan
Vanaf d’ horizon rollen golven af en aan
En peinzend op ‘t duin over verre watervlak
Zie ik tot ver blinkend witte vogels gaan
Zwevend op thermiek met onvoorstelbaar…
Toblerohne
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
501 Ginds op de Matterhorn gleed Toblerohne
Zongebruind door 't spoor als een apartski
Naar laatste modewetten oben ohne
Het dal in, op één lat - beetje apartski
'Zijt gij hier in de buurt soms komen wonen?'
Vroeg ik.…
Altegader
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
449 Zie daar, de eerste lentebonestaken
Waar de messias splinterwoorden goot
Waar verba en parole
ralaraken
Daar sterft elk couperiaans
een kortedood
Ik lees een bladzij in de mobaridder
Zijn paard geeft hij op heuvels zand de sporen
De momfermol schiet wortel, haar aanbidder
Danst met catrijn en huppelt naar de toren
Rood wordt zijn kop…
Onderweg
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
553 test
Om eerlijk te kijken hoe ik functioneer op mijn best
En tot mijn verbazing bleek, totaal andere kant moest ik heen
Maar bruggen verbranden niet met woorden alleen
En dus met een fakkel in mijn hand liep ik rond
Had nooit durven denken dat dat in mij bestond
Maar ja die gedachtes, die blijken vaak leugens te zijn
Er is immers een enkel spoor…
AAN DE DIJK
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
563 De dijk, wachter tussen water en land, draagt de last van eeuwen;
verstilde marsen, sporen van nooit vergeten strijd.
Hier stond ik aan het roer, hier, waar wij aan de dijk zijn gezet.
De bries draagt het gerucht van oude vossenlisten,
geweven tussen riet en wilg, tussen waarheid en bedrog.…
Si je veux
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
547 'Si je veux' zei zij
en hij dacht ja
dat wil ik ook
'Moi aussi' zei hij
teder en zacht
en zag haar voor
en onder zich
en raakte in
zijn stoutste
fantasieën
nog nèt niet
het spoor bijster
maar wel bijkans
van de kook
toen hij zich afvroeg
of haar si geen
ja was maar een als
'Is that a yes
or no,' vroeg hij
in…
Kleine stippen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
363 Sporen van een tijd
die niemand meer kent.
Ze liggen verspreid,
zoals herinneringen altijd liggen:
te dicht om te negeren,
te ver om te begrijpen.
Ze fluisteren wat ik zelf vergat—
zomers die nooit zacht waren,
handen die nooit bleven,
woorden die vielen als hagel
op een kind dat te stil keek.…
Master in het maaien
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
394 Een waterval van woorden,
Die hard vielen, te snel, te veel,
Ze overspoelden me,
En ik raakte het spoor bijster.
Klein als een kindertekening,
Verloren tussen meesterwerken
In het MAS, of in Museum De Harlekijn.
Want zij zijn de letters, recht en strak,
Maar ik ben het gras dat zacht beweegt,
Onzichtbaar onder hun scherpe woorden.…
Dierbaar gemis
netgedicht
2.6 met 34 stemmen
1.436 Ik tel de sporen die je
achterliet in mij, de woorden die nu
wortels zijn geworden. Het gemis is geen breuk
in het bestaan, maar een gouden draad die alles samenhoudt.
Mijn gedachten dwalen
naar de grens waar tijd vervaagt en
je weer dichtbij bent.…