Dierbaar gemis

Je naam fluistert
stilte weeft door mijn dagen
licht blijft in de schaduw


De stilte in de kamer
draagt je naam, niet als een leegte
die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte
deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag.

Ik tel de sporen die je
achterliet in mij, de woorden die nu
wortels zijn geworden. Het gemis is geen breuk
in het bestaan, maar een gouden draad die alles samenhoudt.

Mijn gedachten dwalen
naar de grens waar tijd vervaagt en
je weer dichtbij bent. Ik koester weemoed als een
kostbaar kleinood, een bewijs van wat voor altijd waarde houdt.

Zo wordt de pijn een stille
vorm van liefde, een ademhaling die
de zachte ziel behoedzaam voedt. Ik draag je mee,
niet als een zware last, maar als het licht dat door de kieren valt.

Biografie van deze schrijver

gemis liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 62