2258 resultaten.
Gevlochten sporen
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.585 Als de maan haar hoogste punt bereikt
valt weerschijn in twee felle ogen
worden blikken omhoog gezogen
naar de hemel waar zij lichtend prijkt
Zoals zijn zicht haar gloed weerkaatst
als hij halend passie stemt
zo is zij ook in 't minst geremd
zelfs als zijn schreien eens misplaatst
Gevangen in de manestralen
roerloos…
Conte tragique
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.096 De eenhoorn en de wilde zwanen
vervlakken reeds, van wit naar grijs,
verlaten schoonheid mijn gezel
in dit gevang van sneeuw en ijs.
Een toverspiegel vol van tranen
dwarrelt ook in scherven neer
en hertoont mij duizend maal
geschonden schatten van weleer.…
Wereldvraag
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.020 Schemering der verdwaalde zielen,
ronddolend op deze aarde,
gevangen in de kleurenpracht van de hemel;
hoe groot is de liefde die ons allen overheerst?
Vraag het aan de bomen, aan de natuur.
Zij zijn wijs genoeg om dit te weten.
Doch spreken zullen ze niet.…
Een reis door nacht en dag .....
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
810 De hemel
Deze nacht bezaait met sterren
schitteren mijn ogen helderlicht
ik voel jouw warmte al van verre
lees de liefde op jouw gezicht
Eindelijk elkaar gevangen
in het warm doch donk’re duister
trillend vervuld wordt ons verlangen
hete zoenen, zacht gefluister
Kleine lettertjes die teder dansen
vlinderlicht over mijn huid
heeft onze…
de put
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
2.748 Voor Jan, Linda, Manuel
als ik in jouw ogen kijk
dan herken ik die vreselijke pijn
de somberte die jou gevangen houdt
maken jouw ogen nu zo akelig koud
echt, ik weet waar jij nu bent
die plek is mij ook bekend
jij ziet de ladder nog niet staan
waarmee je uit de put kunt gaan
angst en paniek slaan toe
je bent deze episode moe
hoe…
Zachte Tinten
hartenkreet
4.1 met 36 stemmen
2.462 Mijn arme zwaar ondervoede vlinders
Sterven langzaam aan de hongersdood
Hun vleugels zwakjes kleuren verbleekt
Gevangen gedoemd tot water en brood
Hun leven lijkt op een bedevaartsoord
Als stervenden zoekend naar restjes hoop
Kneuzen gefladder tegen beter weten in
In een luchtkasteel klaar voor de sloop
Kleuren doorlopen van de zoute tranen…
Donker licht
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.172 dat je niet naast me ligt
Kijk om
Misschien zie ik je stem
Luister
Misschien hoor ik je ogen
4 weken zonder brief of telefoon
Het is onecht
Maar doodgewoon
Ik drink het laatste slokje bier
Verdoofd
Als een aangeschoten, hulpeloos dier
Dat schreeuwt
Misschien voel je z'n noodkreet
Dat grijpt
Misschien zie je z'n klauw
4 weken gevangen…
De Vogels
poëzie
2.6 met 14 stemmen
3.043 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
* vinkenbaan - terrein dat erop ingericht is om er vinken te vangen
* broek - bepaalde veren bij vogels
* kruk - stuk hout als zitplaats voor een gevangen vogel…
Narcissus en de zijne
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
906 beklijft dit universum, uniek en mijn
voor mezelf de ander gelijk
mijn einde als laatste doel gebaard
verban jij telkens saaie geregeldheid
je houdt vertekend van jezelf
in mij nog en niet vergeten
geef je weer, steeds meer en meer
vertoon je nooit jezelf
en ik zie jou in mezelf
als jij en ik verstrikt doorheen het eigen
de wereld gevangen…
droge voeding, kassa vier
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
844 zij sloop uit het blikveld
een gebochelde nimf
waggelend op naaldhakken
kraaknet in haar witte kiel
de verf bladderde van haar wangen
ze keek scheel door bokalen
gevangen in een hoornen montuur
alles wat zij verzweeg was een gerucht van klanten
als een mug die gonst tussen de schappen
van een supermarkt met schel licht
het gaat over…
- Oorlogsmelancholie -
hartenkreet
4.3 met 39 stemmen
1.249 Weemoedig klinkt het oude lied,
diep gevangen in een houten viool.
Mijn vriend de strijder, hij speelt
een oud nostalgisch Russisch oorlogslied.
Er waren zovele intelligente zielen.
Speel strijder, voor mensen die vielen
die niet blind zijn, de oorlogsmelancholie.…
Wintervlinder
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.414 heenging
met de dingen die nooit bleven
om datgene wat mij raakte
en ik vasthield in mijn wenen
om datgene wat voorbij ging
ik in stilte zag verstenen
Snijd maar door mijn boerenland
nu ik begrijp wie jij kon wezen
en wou vangen met mijn liefde
maar liet stillen in mijn vrezen
van mijn handen waar jij stierf
met de dingen die jij gaf
gevangen…
Paria in onmacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
681 Al kan ik nergens heen en staat mijn lot
getekend in de sterren, gevangen van kindsbeen af,
een onzichtbare kracht blijft mijn gang versperren,
iedere beweging is verdacht en elke uitval wordt
gestopt. Binnen een seconde ligt het zwaard mij op
de keel. Voordat mijn ik zich vrij ontpopt is heel
de wereld in een harde schaal ontaard.…
Aalmoes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Aan de rand van afstand
Voorbij de afgrond van jeugd
Waar onafgerond
Overduidelijk onkruid wordt verbrand
Het decor voor vergane deugd
Ziel zwart omrand
Ziedende sjacheraar
Zonder spoor van vreugd
Neergeslagen zwaargewicht
Gescheurde huid, ogen bont
Onbevangen vlagen van overwicht
Eindigen in de touwen,
Gevangen, knock out, op de…
Gedroomde dagen
netgedicht
4.6 met 42 stemmen
895 aan
in vrijheid...om weer weg te gaan
maar jij zei
de winter is hier
een oase van rust
en stilte....voor de storm
wanneer een boot soms niet uitvaart
of opdoemt uit een mist van verlangen
naar vrienden van vroeger
om samen te lachen, te praten
later....wanneer de avond valt
en de nacht jou insluit
omringd door enkel water,
gevangen…
Wraak van de geraniums
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
693 Mijn tante die niemand kwaad deed liep na de oorlog
met ‘n kaal hoofd en kwam niet over de vernedering
heen, ‘n oom was kampbewaker in Sellingerbeetse,
waar NSB’ers gevangen zaten. Een tweede oom komt
van Arbeitseinsatz terug met een Duitse vrouw. Zie
hier het verhaal van mijn familie aan de Duitse grens.…
isoleer
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
850 ze zit in de hoek
gevangen
tussen 't vocht en wit
van levenloze muren
waarop haar ogen
ogen -als open vensters
haar innerlijke leegte reflecteert
en toch als je goed kijkt
doorheen alle lagen van pijn
schijnt er een lichtje -
een herinnering van onmetelijke liefde
diep geraakt
kijk ik haar aan
ze glimlacht, schijnt mijn gedachten te…
- De dagen vol van zilvermaan -
netgedicht
4.3 met 24 stemmen
665 En als de grote zilvermaan,
mij stil en zacht, met grote ogen
door zijn paradijs
vol libellen en vlinders zou dragen,
ben ik een gevangene in dromenland.
Terwijl ik dacht dat ik zou volgen,
..in een scheepje van papier,
opgezet naast grote karaktervolle huizen
en afgebouwd met gouden dwaas van hier.…
Vlinder in maart
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
929 'Ik heb een vlinder gevangen', zei het zusje blij,
'en nu blijft die vlinder voor altijd bij mij.
Ik ga voor hem zorgen iedere dag,
want misschien was hij 't laatste wat papa nog zag.…
zolang als een man zijn dromen nog heeft (uit "hoelang duurt geduld?")
hartenkreet
5.0 met 9 stemmen
706 we zijn verdwaald in een wolk
vol bliksem en donder
gevangen in een wereld
en we kunnen niet zonder
maar zolang als een man
zijn dromen nog heeft
dan is zijn ziel nog niet geleefd
diep in mijn hart zit een vraag voor het leven
toch weet ik zeker dat het antwoord er komt
eens komt
want daar in het donker
schijnt een heel klein kaarsje…
daar waar verleden lijnen trekt
netgedicht
4.6 met 37 stemmen
2.483 lang en zwaar zo uitgeblust
in schemerige schijn geslapen
word ik door wimpers heen gekust
om uit mijn schuilplaats te ontwaken
mijn prins de witte vogel vliegt
onwennig sla ook ik mijn vleugels uit
ik ben niet bang - hoor ik - wetend dat je liegt
en ik klap-lieg met je mee ertussenuit
de uil is weggevlogen
verlamd blijf ik in ons gevangen…
Klein Theater
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
2.315 van mijn klein theater
nee, ik durf niet te kijken
hoe je blauwe ogen staren
hoe je langzaam dichterbij komt
in voorzichtig ademhalen
Hoe je staat, tussen coulissen
met je adem zo nabij
die ik als voorjaarswind zal vangen
spelend dichterbij wil halen
hoe je ogen in de zon
tussen gordijnen verder stralen
hoe je staat, zoals je bent
gevangen…
Coma
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
2.430 Gevangen lig ik hier
gekluisterd aan mijn bed
Machteloos mijn lichaam
krachteloos en eenzaam
Gek word ik van die stemmen die praten over mij,
soms fluisterend, meewarig en elke keer vol meelij
kijken ze in mijn ogen
zie ik hun mededogen
Ik wil wel praten maar kan het niet
het doet ook mij heel veel verdriet
mijn stem wordt niet gehoord…
Demonen en duivels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Gevangen in
onze angsten vrezen wij
de medemens nog het meest.
Onze geest is ontvankelijk
voor de verleidingen van de
moderne tijd. Tussen kiezen
en keuze wordt onze wil vaak
omgeleid. Die onafhankelijk
kijkt op ons bestaan; uit belang
zelf te kunnen kiezen welke weg
we op willen gaan.
Demonen en duivels strijden
om de macht.…
De moeder
gedicht
5.0 met 2 stemmen
11.488 (Mijn moeder, gevangen in haar vel,
Verandert naar de maat der jaren.
Haar oog is licht, ontsnapt aan de drift
Der jaren door mij aan te zien en mij
Haar blijde zoon te noemen.…
druppels
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
736 tussen land van Maas en Waal
en het akkerdorp Klaaswaal
in een ontmoeting, een gesprek
aan een vuil verweerde tafel zou
ik splinters uit onze zielen trekken
kan er geen touw aan knopen
aan de rafels van de flarden
van het bruidskleed van weleer
‘k blijf door de druppels heen
hopen op haar verlichte glimlach
waarachter ik zo lang gevangen…
Stad,vrucht van eigen spiegel ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 terrassen
uitgelicht in het spoor van hen die in het lot
zijn uitgetreden, verwaaid door de geest en
symboliek, begeleid door de gilden van de straten
adem stokt door vergulde gapers, een ironisch
genot verwekt uit een onverwerkt verleden
het vruchtgebruik van de tijd is volbracht
onbestemde roerselen verlaten in zijn kracht
gevangen…
Ongeschonden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
575 De bruine
trilborsten van Cubaanse schoonheden vormen geen enkele
troost voor de harde koppen van een militair schrikbewind
talentvol ontmaskerd door de gevangen dichter.
Let op, mijn kameraad, want de felle zon beschijnt jouw
gevangenis en de muren smelten weg.…
De ironie van onze tijd ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 uitgelicht in het spoor van hen die in het lot
zijn uitgetreden, verwaaid door de geest en
zwaard, begeleid door de gilden van de straten
hun adem stokt uit de mond van de gulle gaper,
z’n ironische lach verwerkt tot verbazing
waaruit de verste herinneringen zijn opgeschort,
een voortschrijdend gevoel, opgehangen aan
de macht gevangen…
in de tuin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 aardkorrels en muggenwurmpjes
in de kreukels van je shirt gevangen
ik snap het niet, dat weet je toch?…