2486 resultaten.
Betover mij verover mij
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
564 Betover mij verover mij
Met de kleur van de sleur op je gezicht
en een aanwezige schaduw dag en nacht
lig ik naast je en denk
betover mij verover mij
maak mijn hoofd licht
streel me lief en zacht
je lijkt tevreden, maar dat is schone schijn
aan het kloppen van je slapen zie ik dat je niet
kunt slapen, er is iets stuk
betover mij verover…
Geheimtaal
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.019 vallen in een plas
om te verdampen ooit een dag
om weer te veranderen in parels aan het gras
de laatste zijn de eerste
en men betrapt ons
op een lach
eeuwig is dat wel
wij verdampen keer op keer
zoals het is
zoals het was
parels raken in contact
met het licht
zoals jij dacht
dat dichters alleen maar kunnen krassen
zoals de sterren schijnen…
OPBLOEI IN TRIEST GETIJ
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Grauwe stormlucht dreigt;
weglantaarns in de polder
schijnen even lief.…
Vuurtoren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
840 Zijn licht laat hij schijnen op zoekende schepen,
met vuur eerst, maar later met lenzen en spiegels,
laat zijn licht rondgaan over het water, ware
bakens van de nacht zijn het, en tegenwoor-
dig ook radarbakens voor de scheepvaart.
Ik zie het met bewondering aan.…
Ik zie de mens, maar ik begrijp hem niet
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.885 En dan noemt hij de wijn, die vreugde geeft –
Zijn passie – zonde, en nuchterzijn zijn deugd,
Daar hij zich dwaas dronk in een mooie droom,
En in het leven schijn zocht, die niet leeft.…
K h vn J
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
739 Wat zie je
aan het einde
van
het lange zicht
een diepe lijn
erbij
in je gezicht
een hart
beproefd
verlangend
naar liefde
Wanneer ik
dan
mijn lamp
over jou
laat schijnen
mijn lief
zie ik
in je ogen
jouw warmte-
oh liefde puur sang -
de schoonheid
van je lach
de zuiverheid
van je hart
je geest zo rein
je pijn
diep weggestopt…
Stenen schild
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
455 De pionnen hebben pijn die zij niet voelen
in het kostbaar bloed dat niet vloeit in een
schimmendans van schijn in moed en wanhoop
van gestold vuur, verwaaid op de torentrans als een
fluisterende stem van vrede en voel hoe het verstilt.…
Zonder aarzeling?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
600 oppervlak,
waarbinnen afstanden verbleken, haarfijn
afgewogen prijs dat ze bestaan terwijl de
liefde op twee benen balanceert, leveren zij
het bewijs, dat zij hier naast mij hebben gezeten,
hun sporen trekkend over ontwapenend papier,
bij de kleinste schaduw staan ze stil, het was
onze wil om hen te dragen in de hoogste stand
naast de schijn…
Nocturne
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 Het meisje in korte suède jas,
dat tikkend over tegels loopt,
wacht op een trein die niet
aangekomen kan zijn zo lang
de rails liggen in stille schijn.…
geloof hoop en liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
845 in jonge jaren
onbezorgd groeiend
van kleiner naar groot
met zin in het leven
dat dan nog toch
zich toelachen laat
later – als liefde passeert
ent zich uit passie
van en voor elkaar
het wonder van leven
dat in en aan jou
tot toekomst ontgroeit
waar zo het leven zomert
moet de zon schijnen
maar bliksemt heldere hemel
de boze boodschap…
Windhandel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
489 Geen schijn taalt naar wat de wind bepaalt,
opgeruimd door wijde adem verlaten schepen
vol zwier de lange vlokkige pier.
De windhandel ligt nooit stil.
Karvelen laveren de hele dag
over de kromme hemelsfeer,
onbezorgd zonder om te keren.
Ze stevenen wat en leggen
de aarde plat neer.…
Vrede diepgeworteld in het hart
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
665 rode steen
afkomstig uit een barre rots
die het hart komt binnensluipen
een ijskoude hand dwars door je borst
de aardse somberheid
er vormt zich een ijzige korst
het uilskuiken zwicht
duisternis zonder licht
ik huil om je pijn
als ik je hoor jammeren
wij buigen neer
uit het onmogelijkste redt hij ons
die de gloed van het licht laat schijnen…
Eenvoud.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
694 Die drang om naar de kern te gaan,
de zoektocht naar wat telt,
waar schone schijn en ijdelheid
meteen worden geveld.
Hoe mooi de eenvoud soms kan zijn,
hoezeer zijn kracht het hart beroert,
toch wordt hij dikwijls genegeerd.
Hij is niet flitsend en niet vlug,
maar koestert zich in rust.…
Het theater
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
690 ons erfgoed
Gaan behoren
Het theater
Waar de fantasie
Rijkelijk kan vloeien
Altijd bezig met
Het publiek
Tot in het maximale te boeien
Laat de theatermakers
Hun geheim behouden
Hun blik
Hun open visie
Juist
In een verdeelde tijd
Achter hun gordijn
hebben de theatermakers
Een historisch
Komisch
En dramatisch
Licht op al het schijn…
Zang (Rozemond, hoor je spelen noch zingen?)
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.319 Op, op, op, eer de zon in de dauw schijn’.
Laat ons alle gedierte te gauw zijn.…
Vaarwel, woorden...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
596 Engelen hoeven niet
te schrijven, hun lampen schijnen onmerkbaar, zij
kunnen beter hun goddelijke lieren in de hemel laten.
Nee, geen woorden meer, niet dat spel met mijn psyche,
dat dwangmatig jagen op kunstzinnigheid.…
Tijdens alle jaargetijden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 Soms zijn mensen immers met schijn behangen
valt er naast onecht wauwelen niks te vervangen.
Verlang je naar weilanden en weer de kievitskuif
naar het koeren van in de ochtend die vredesduif.
Geeft en springt geluk al welig uit je eigen hart en hand
als je onbevangen de dag omarmt met eigen verstand.…
Ontreddering
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
548 de enige
remedie waar evolutie naar verwijst
geschokte krachten worden
niet beteugeld door wat
druppels op de gloeiende plaat
deze maatregelen helpen niet
zijn natuurlijk al decennia te laat
mensen zullen verdwijnen
in de radioactieve chaos die
achter blijft pas na eeuwenlange
halveringstijden zal de zon
op een nieuw nirwana schijnen…
Mijn diafragma?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
411 zwaarder zijn,
statief van een mentaal proces wat je voortdrijft
legt je het met een breder diafragma vast
de naakte lens raakt haarscherp het werkelijke
beeld, anders dan je voor ogen had, uitgelicht
in een tegengesteld contrast, elk mentaal
detail wordt getest in de vluchtige realiteit
de waan der dagen die de schrijver belast
door schijn…
Logisch toch? (JC)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
422 door de ontnuchterende
rede, zijn de angsten van ervaring,
gegrond in afkeer te ontleden, verstomd
in de reflectie van het eigen ik, niets
verhult, soms het gevoel dat ik stik,
misschien de noodzaak in het spoor van
oorzaak en gevolg, alhoewel vrijheid
van keuze bestaat om is het proces
herkenbaar om het heden te ontleden,
de schijn…
Mijn onderbroekje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Zondag 22 september 2019, strand, Julianadorp aan zee
de laatste resten van de zon zullen hier schijnen vandaag
daarna zal wolkenweer aanbreken, waarvan sommige openbreken
met regen, hagel omfloerst met bliksem en donderknallen
op een duinpan gezeten in de luwte van de windrichting
geniet ik van de bijna middellandse-zee-blauw ogende zee…
MIJN LIEF
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 klamp ik me vast
warm me intens gelukkig alleen aan jou
ik ben jouw aapie
en jij die van mij
we zij elkaars ballast
en toch ook elkaars slaapie
nu en altijd zij aan zij
ik ving je op toen je ooit viel
en jij bewaart ons evenwicht – zo stabiel
laat wolken maar vrij drijven
aan een vredig blauwe lucht
laat de zon al of niet uitbundig schijnen…
Onze gave
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
732 melancholie in mijn maag
Mijn geest reikend naar zielen in mijn omgeving
Met nog altijd last van een aardbeving
Bevind mezelf gewoon stilletjes prozaïsch discreet
Op een lijn met mezelf, zo nuchter alleen
Wie kijkt er in, om of op, mee met mij
Niemand durft en ik geef je groot gelijk
Toch zijn er enkelen, ergens dichtbij
Net als engelen schijnen…
Equinox
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
451 TUTORIAL noem ik een equinox
een schijn van donker als de evennacht
een spook verdwaald in een fata morgana
een aards fantoom vertoevend in nirvana
Equinox is equatoriaal
de evennachtlijn splijt de korst der aarde
voor mannelijk en vrouwelijk geaarde
wezens - geen fantomen - naturaal
Lui je dis 'tu es Toitoriaal,
een baard groeit op je…
moedersdag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 kleurrijk het leven te vrolijken
met de prachtige lach van vreugde
moeders
zij zijn als de zee van het leven
een eindeloze bron van liefde
de met meren van hartstocht
ons het hart volstromen laten
moeders
zijn als de natuur op moeder aarde
die met fijnzinnige spitsvondigheid
in elke jaargetijde van het leven
ons steeds haar zon schijnen…
GEESTELIJKE DRUPPELS
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
513 Twee dames gaan samen
met geloof in genezing
van Breda naar Meersel-Dreef
stralende zon wekt hen op
in het ruime schone park
waar de adem der Hemelingen
door lover en over gras strijkt
de beide vriendinnen
ontsteken gewijde kaarsen
wier vlammen schijnen en deinen
ter ere van hun verwanten
die met ziektes kampen
koffie met versnapering…
Zachte sferen
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
433 in het gedrag
van anderen tot hij
haar ontmoette
in een hand geven
en zichzelf voorstelde
hij opende met een
waterval van woorden
die altijd waren blijven
steken in de stroom van
bruisend leven en
nooit het daglicht hadden
gezien behalve in de
zachte sferen van droom
en halfslaap waar iemand
alle wegen vrij maakte
de zon liet schijnen…
Tweegezicht met drie poten die wegrent
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
527 De maan kijkt toe, met een glimlach zo fijn,
Terwijl Tweegezicht danst, als een schaduw van schijn.
En als de dageraad breekt, met zijn gouden stralen,
Zal Tweegezicht verder rennen, door de mystieke verhalen van het leven.…
waterpijprokende rups
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
244 Geen bemoedigende opening
voor een goed gesprek’
dat deze zon schijnen bleef
maar zij schreef ‘in haar nachtjapon
achter de rododendron’
da’k haar met ‘n grote/kleine/grote/grotere pil
weggoochelen kon
in de hoge hoed van ‘n ‘vallée des évanouis’
dat zij nu nie’ één van die ‘naamloze bomen’ wordt
en mijn tra kraaiend verkleint
want…
Tussen blijven en verschijnen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
292 zij ontstond als een breuk in het zijn
waar voelen verdween
en vormen slechts
schijn
haar lichaam bleef hangen
tussen blijven en gaan
haar wezen gleed weg
niet meer te verstaan
zij droeg wat verscheen
in het licht van de ander
maar viel in zichzelf-
daar was niets van een
ander
de twijfel trok traag
als een zwijgend getij…