2904 resultaten.
Werelds
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.892 jouw vuur
werelds, zo ben jij voor mij
een wereld met toppen en dalen
waar dromen werkelijkheid zijn in verhalen
waar mijn hart voluit zingt in duizend talen
waar de nacht het helderste zonlicht laat stralen
waar de schittering van honderden Heilige Gralen
verbleekt... bij jouw verschijnen
hoe groot is mijn wereld
dat ik in jou mag verdwijnen…
Gebrandmerkten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
738 plaatsen storen waar synapsen werken
Geest uit littekenweefsel geweven
heeft geen ruimte voor streven
naar een normaal sociaal leven
Gebrandmerkten vaak tuig genaamd
ze hebben zichzelf niet gemaakt
elke generatie een nieuwe lichting
gevolg van falende samenleving
Als de groep naar Siberië is verbannen
zijn wij het tuig dat moet verdwijnen…
Anders
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
840 aan
om als sterkste voor te gaan
en anderen te mijden
het blijken tijden van verharde strijd
wanneer grenzen sterk vervagen
vragen rijzen hemelhoog
de bogen staan gespannen
toekomstplannen raken kwijt
er wordt teruggeblikt
met rouw en spijt
hoe anders zou dit lied toch lopen
als klanken mengen zonder vrees
in vervreemding te verdwijnen…
De ster
hartenkreet
1.6 met 10 stemmen
1.454 Ik kan het niet goed omschrijven
Nieuwschierigheid overheerst
De rest van de sterren verdwijnen
Ik ga liggen onder de hemel
Wachten op dat zelfde moment
Het was een flits
Het smaakt naar meer
Mijn gedachten blijven bij die ene flits
Dat geweldige moment
Mijn verlangen worden groter
Het vervaagt lichtelijk
Hoe meer het vervaagt hoe meer…
egocentrisch
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.642 Laat je heldere licht toch schijnen
zo'n helder licht dat straalt
laat het zonnetje niet verdwijnen
in het leven waarvan je baalt
Vrouwelijk schoon kan je bekoren
maar je bindt je aan geen één
je leidt je leven naar behoren
maar ik moet zwijgen, anders ga je heen
ik wil je zo veel dingen zeggen
wat ik denk en wat ik voel
ik heb geen kans…
De mist
poëzie
3.5 met 15 stemmen
3.596 Daaronder blijven
als weggewist
de vage lijnen,
die weer verdwijnen.
Een horen klinkt,
en van een schinkel
rukt het gerinkel.
En dan verzinkt
alles in 't wijde
vaal uitgespreide
voor ons gezicht.
De mist, al-nauwer,
dan bleek, dan grauwer
klemt om ons dicht.…
Aller oog zal Hem zien
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
608 Aller oog zal Hem dan zien verschijnen
Op die bijzondere, wonderlijke morgen
Voor ons mensen blijft die nog verborgen
Maar ooit zal dan de duisternis verdwijnen.
Het grote Licht zal eenmaal komen
Duisternis zal er dan niet meer zijn
Alleen maar licht en louter zonneschijn
Jezus zal ons met Zijn liefde doorstromen.…
Magie van de erhu
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
799 Delicate vingers
Beroeren de enkele snaren
Van het eeuwenoude
Instrument terwijl
Emotie ontspringt
In de vorm van zuivere klanken
Vormen tranen
In de zwartste ziel
Maar verdwijnen
In de mysterieuze ogen
Van de erhu-speelster
Gekleed in brandende qipao
Realiteitszin verliezend
Begeef ik mij in
Magische wouden
Waar een glimp
Nog meer…
Nevel over de hei
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
480 als verhelderend licht het zicht verspreidde
en ieder door het schouwspel staat versteld
als droom ziet men een roedel herten zweven
over lage nevels met hun machtige gewei,
ziet men de ruggen van de wilde zwijnen,
net één tapijt met fijne draad geweven
slechts hier en daar ontwaard men reeds de hei
wat gaat verloren als dit zou verdwijnen…
zoiets als lucht
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
618 zou ik daar
de stilte kunnen tekenen of erin verdwijnen
met meer dan mijn ogen alleen
zal ik mezelf aan de grens herkennen
in het weten dat mijn hart heftig
klopt
(liefde veroorzaakt pijn)
wanneer ik naar een laatste wens
word geschopt door de hongerige tijd
die, zoals mijn duindromen, immer bij mij blijft
ziltig in waarheid,…
Bestaat God?
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
671 We mogen geloven in Gods grootheid
Hij was en is, en zal eenmaal verschijnen
Dan zal alle kwaad en onrecht verdwijnen
En zullen we getuigen van Zijn heerlijkheid.…
14. Optelsom
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
661 Het doet mijn spontaniteit bewust langzaam verdwijnen
het nadenken over wat je schrijft zonder echt gevoel
dat is heel anders, maar ergens zie ik de humor wel.…
Relativering
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.080 het verhaal van het einde van alle leven
dient ver op voorhand geschreven
want er zal in wezen
niemand meer zijn om het te lezen
wat heeft het verdomme dan nog nut
sta ik hier dan niet voor schut
dat ik probeer
duidelijk te maken dat op een keer
alle wijsheid die geboekstaafd staat
mee met de wereld ten onder gaat
nadat alles zal verdwijnen…
Onze nacht, mijn morgen.
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
960 Mijn naam zal verdwijnen maar toch kreeg ik nog faam,
de voorpagina gehaald wat een prestatie op maat.
Mijn wezen bezweek bijna onder zijn geilheid.
Maar nooit en nimmer meer zal ik me zo voelen.
Ik kan slechts streven het genot weer te verbreken.…
Het verborgen verdriet
netgedicht
4.1 met 32 stemmen
971 Het is zoals verdoken leed dat bij zomerse sterfte
verdwijnend, klein snikkend, zich voor mensen hoedt,
sluimerend wachtend op de dooi na winterse kou
hopend op d'eerste lentezonnestraal die de healing doet.
Het is zoals... wachtend om te mogen Zijn...…
flamberen
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
1.035 En jij pakt gewoon je rust
gaat steeds je eigen gang
Ik hoop en wacht en smacht
maar schat ik ben zo bang
En weet je wat mijn angst is
dat mijn liefde zal verdwijnen
Als er niets zal veranderen…
mijn hart stilaan weg zal kwijnen…
Gevangen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
482 Maak dat deurtje open laat
het verdwijnen tussen de
bomen met hun hoge kruinen.
Mijn hart opent zich emotie
en tranen voel ik komen wat
gevangen zat komt naar buiten.…
Verstikking
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
812 kreten
Ontsnappen aan opeengeklemde snavels
Gebonden door strengen
Vlas door schikgodinnen geweven
Het zuchtende hart
Dat geen balans weet te vinden
Onrustig tikkend, oude geesten oproepend
Waar holle ogen zich voeden met de leegte
Dwarrelende sneeuwval
Bedekt mijn krommende schouders
Een witte tombe
Durft slechts te omhelzen
Verdwijn…
Violen blauwen zacht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
598 muzikale schilderen kan beginnen
violen blauwen zacht
de ochtendlucht
een harp speelt roze
schaapjes op de vlucht
slagwerk rolt
in schuim de golven om
tot de trompet het eerste
rood van zon doet stralen
een klarinet speelt geel
het warme zand als
de hobo’s het mensenwit
gaan baden op het strand
het groen van pauken
roffelt in verdwijn…
Zielsbedrog
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
667 ik wandel zo graag
met de vredige waan
dat de nacht zich gedraagt
als een goede vrind
maar in de oude sporen
van mijn voortbestaan
drijven dromen weg
met een noordwestenwind
nu brengt u terecht
zonder enige schroom ter sprake
waarom juist in die waairichting
idealen verdwijnen
vaak gepaard gaande
met regen en ander hemelbraken…
en zo wil ik zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
739 Ik wil vuurrood
en een beetje paars
vliegen hoog boven alle dingen
die groot van moeten branden
zo hoog tot ze klein worden
als zeepbelletjes
die ik weg kan blazen
ver weg naar verdwijnen
en zo wil ik zijn
oplossen in zand en in zee
tot pure kolkende extase
voelbaar en raakbaar
mij wentelen en draaien
me over geven aan zon en maan…
requiem voor een eeuwige zucht
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
689 het onzichtbare mijn toekomst zal erven
in stil zo stil
zo onnoemlijk stil
het glanzen van golven
misschien dringt
niets meer tot me door
werpt het sterven de beelden ver weg
van maan en rozen, ongebroken
of van je stem, helder in een boog
laat me jou zien, leg je hand in de mijne
lig naast me, dichterbij
waarom zwijg je
verdwijn…
Zijn ziel en adem was doorgeurd van wijn
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.514 Wees ééns barmhartig en beveel: verdwijn!'
Hemels onwrikbaarheid en menslijk dwalen
Hoonde hij en prees 't dronken ademhalen
Tussen 'nog niet' en 'niet meer' 't hoogst genot.
Maar in de roes en enkle stille dromen
Werd al zijn wrevel van hem weggenomen
En schreeuwde hij beschaamd als kind om God!…
Natuur is in gebed,
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
696 Als de vorst z’n kroon afzet,
voor een schaduw van wie
daar gaat, ingepakt in stijve
kleren voorzichtig over
straat, het hoofd in livrei
verbonden, stram als een
lakei, onder witte mutsen
door de sneeuw gehaakt over
de tuin en schutting allebei,
laten zich verdwijnen over
glibberige paden heeft ook
zijn stil verlies gekend tussen…
Eindtijd
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
776 Teevees die op zwart vallen, internet en telefoons zwijgen in alle talen,
aards leven dat stil staat, stilte voor ’n Apocalyps die in de lucht hangt,
vogels zwijgen, insecten verdwijnen, doodse stilte waarin niemand dood
gaat want de dood vreest dat het ook zijn einde is omdat erna niets
meer is dat sterven kan; hij is weggeslopen in een hoek…
De Feniks van Zwillbrock
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
608 Die zullen verdwijnen, heb even geduld,
De talmende nacht geeft zich spoedig gewonnen.
Daar breekt door het grauwen in glorie de zon en,
Van vaagheid ontdaan, worden vormen onthuld.
Opeens lijkt de hemel met vlammen gevuld,
Is fier een flamingo een stijgvlucht begonnen.…
Mijn gevoel.
hartenkreet
0.8 met 8 stemmen
1.451 Waar alle lichtjes verdwijnen.
Ik neem geen mensenvrouw mee.
In het bos vind ik mijn kruisje.…
SPOEDIGE SLUITING
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 't Komende herfstgrauw maakt een vertrouwd gebaar
voor Sprookjesbos, klein huis of paleis:
"Bezoekers verdwijnen ras, dan galmt een wijs
uit handen, die jullie sterk houden, steeds toonbaar."
Vrije beukenblaadjes zweven ongestoord,
fluist'ren de vakman toe zijn werktuigen
te doen heersen over het verhalenrijk,
geven ieder een blijvend…
Mijn leven
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.401 Mijn leven gaat verkeerd,
ik voel mezelf langzaam verdwijnen.
Ik ben niet dood,
mijn vader is dood daarom ben ik ook dood.
Een stukje van mij vergaan,
een stukje van mij naar de hemel.
Ik weet dat je er komt,
ik weet alleen niet wanneer.
Ik zal je ontmoeten op een dag,
die dag kijk ik naar uit.…
De Oude Danser
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
647 ik ken nog lang niet de geheimen
die je voor jezelf
verzwijgt
maar voel ze inktzwart
als een schaduw dreigen
een kracht die alles overstijgt
ze zullen niet verdwijnen
zomaar in het niet
ze blijven aan je kleven
tot je ze werkelijk ziet
en je jezélf kunt vergeven
en dan gaan ze, eerder niet.…