539 resultaten.
bemoediging
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
765 leek opeens
vervlogen toen ik zo licht als een veer
door het warmend geel van volgroeide
zonnebloemen werd opgenomen bijna
dronken in het groen van parelend gras
boven water kwam
en wat me bedrukte plots verdwenen was
terwijl ik naar ‘t weidse van helderblauwe
luchten staarde er 'n vleugje vertrouwen
ontlook nog schuchter en broos…
Vind je eigen ik
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
580 En zo kom ik jou in het zoeken tegen:
gevonden, broos en zo verlegen.
Ver was je niet
ik lag verloren in je eigen hart
het is jouw verdriet dat mij niet ziet.
Met trage lome bewegingen verwijder je de damp
van de spiegel met je hand
waar het verborgen leven ligt verscholen.…
Doorgang
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
887 mijn moeder is niet meer
al even
ze heeft lang geleefd
broos van geest
dat is niet overdreven
geaard in schraal zand
en gelovige angst
met strenge kapiteins
mijn moeder is niet meer
al even
ze heeft mij gezoogd
gedroogd
wakker gelegen
bang voor woorden van buiten
en al lang voor het einde
zich in eenzaamheid
moeten bewegen
ook nog van…
avondklok
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
516 ik zag vliegjes dansen, in hun rei
daar -boven aarde, en de ontij van
haar uitgebluste dag
de zon brak traag door ‘n stilgevallen
rietkraag, uitzichtloos verloor ze broos
haar glimlach in het water
later, toen de wereld sliep
staken alle wolken weer de draak
met maanlicht en
de sterrenvloed
van lichtende gedachtes, vaak
verweven met…
mijn hart
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Broos als glas.
Het doet pijn
van verdriet.
Het bonkt
van angst.
Het klopt van verlangen.
Het klopt voor de liefde.
Het klopt voor alle mooie dingen.
Geef het geen ballast.
Het doet wat het kan,
maar ook niet meer
dan doet het zeer.
Bewaar het als kristal.
Een klompje goud
voor het leven.
Zo word je oud.…
Teer geluk
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
963 dit is een dag van teer geluk
je merkt het aan het brosse licht
de dageraad met pret gevulde ogen
lach en lees en zeg me wie ik ben
waarom ik vliegen wil en vragen
om je hand en nooit meer honger ken
luister naar het hooglied
van late avondlanden
van bijten in geboden vruchten
onder de lijvige levensboom
laat ons vlinderen tussen bloemen…
Bevroren
hartenkreet
4.4 met 25 stemmen
1.690 Glanzende tranen
onder mijn huid
Onafgebroken
zonder geluid
Zacht serene rust
aanblik van schijn
Diep van binnen
vervuld van pijn
Gedachten scherp
malen en dwalen
Willen begrijpen
onmacht vertalen
Lichtgroene ogen
broos vol verdriet
Zoeken verlangen
vinden je niet
Mijn hart verdwaald
toen jij verdween
Bevroren geluk
weer alleen…
Hoe komt het toch?
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
1.159 Hoe komt het toch dat heel dit machtig
leven zo broos en breekbaar is en
dat de zon toch telkens weer de
moeite doet om over iedereen te schijnen?
Geen plaats wordt overgeslagen,
geen donkere hoek voorbijgegaan,
geen droevige mens die toch niet
heel even kan glimlachen.…
ZIELSVERHUIZING
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.079 Haar huis
'gekuist'
achtergelaten
Ik weet niet
of dat
er nu toe doet
Wij wikkelen
haar huisraad
in oude kranten
Wij pakken dat alles
-met weemoed-
in ribkartonnen dozen
Wij herkennen
'onze maten'
nu oude kinderen
Die zij
toentertijd
uit liefde baarde
Het zou haar
-denk ik-
hinderen:
die kinderhanden
aan broos…
Gedwongen bruiloft
hartenkreet
3.3 met 38 stemmen
7.239 Flinterdun in foelie broos breekbaar
Jij graag, ik gedwongen naar het altaar
Geboeid zonder liefde ongemeend
Jong maagdelijk van wijsheid gespeend
Verblind rood gesluierd geheel compleet
Het jawoord gegeven ik had geen weet
Mijn nachtmerrie kwam al snel uit
Ik was een jonge gelegenheidsbruid
Willoos had ik mij te onderwerpen
Mijn gesmoorde…
landelijke dans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 zoldervloer
rondvaart in het duister
fijnzinnig roeien
400 jaar onder webgolven
in een opbergdoosje
de verbeelding van muzikanten
onder de koekoek
een pittoresk meesterproef
op de schoorsteenmantel
visuele luciferstokjes
wel duizend gezichten
ontiegelijk broos
in een bliksemschicht
laait een verre wijnboer op
gekluisterd aan…
Herdenken
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.644 Die Lente-tijd keert nimmer weer,
O, Leven, wat is uw droefnis groot,
Al wat zo schoon is, is zo teer
Zo broos, — zo wreed de Dood.
Die kent geen bloemen en geen licht,
Die geeft alleen—mag 't zijn—de rust,
Als hij geveld heeft met zijn zicht
Al harten-en ogenlust.…
sist nog haar venijnen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
707 randen bijten
zich in blauw als
tanden van het magma
zwavel voert je naar
de hel in een geest-
verruimend lachmaar
het lijf van Gaia
is gestold maar sist
nog haar venijnen
je voelt het kloppen
van haar hart weet je
dicht bij haar geheimen
ze pulseert geen bloed
haar huid is warm en broos
de weeën komen woordeloos
ontvang haar…
als tijdlijnen in handen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
930 stenen liggen
aan je voet
ik zie de breuken
in je wanden
als tijdlijnen
in handen
geëtst door je
gedachtengoed
je ontlook
de aarde als
een kale rots
massa kartelde
met puntig trots
in ongenaakbaarheid
passeerde je
de eeuwenloze tijd
je bent nu broos
en zacht meegaand
in koude nachten
is je hardheid
langzaamaan gebarsten…
Gebroken hart
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.520 Het honingzoete licht
van de zomerzon
glansde in haar ogen
Eindeloos ver
verbleef haar blik
vertoefden
haar gedachten
Eenzame roos, zo
onbereikbaar dichtbij
In haar hart schrijnde
een traan
een smart
die niet wou wijken
Ze vertrouwde het me toe
op een avond
in het amberschemer
van een bruine kroeg
Verloren voelde zij zich
Broos…
eeuwen verschil
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
629 Mooi en jong,
onbeschadigd en broos
werden ze verweven in de kleuren
van een penseel.
Het ene al driehonderd jaar
gestorven en vergeten.
Alleen haar portret bleef leven
Maar mijn meisje
kan ik nog alles uit het diepste
van mijn hart geven.
Claire Vanfleteren…
Voortgang
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
684 mijn moeder is niet meer
dat is al even
ze heeft lang geleefd
was broos van geest,
doch in overleven bedreven
geaard in schraal zand
met gelovige angst
onder een streng regiem
mijn moeder is niet meer
al even
ze heeft mij gezoogd
gedroogd,
wakker gelegen
was bang voor woorden van buiten
al lang voor het einde
heeft…
Zephyr
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
478 Allez, mijn schone aquarel
toon mij jouw solarplexuslicht
de zonnevlek en zonnebaan
ellips der aequatoriale
vederlichtheid der humaine
condition van 't tien dizaines
onderzonse ondermaanse
broos en vluchtig mensbestaan
wijl phaëton zijn paarden ment
doorheen diana's ozonlaag
in ijle luchten atmosferisch
volg ik jouw aura ademloos…
Een kussen van vrijheid
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
984 een geboeide geest
een mond wordt gesnoerd
vrijheid
een menswaardig bestaan
een zoeken naar
bevreesd, gebonden
beroving
schrijnende angsten
een mild vorderen
vrijheid
een opperste strijd
morele verantwoordelijkheid
een individu
beroving
beklemmende stilte
onvertogen woorden
broos en breekbaar
vrijheid
een roerloos zoeken…
Mijn heilige huis
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
746 De illusie die ik nu bewoon
Heeft vrolijke gezichten
En overal waar ik haar vertoon
Oogst ik goede berichten
Krampachtig bijna houdt zij buiten;
Tijd, belang en stil verlangen
Maar door haar vriendelijke ruiten
Kijken zij broos, als toch gevangen
De illusie waar ik nu in woon
Doet mij er aan geloven
Zij die mij als de wijste kroont
En…
wangenrood
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
801 jij door de ochtendwind
hoort hoe aarde
zingt doorheen
de stilte op
mijn huid
jij kijkt me aan
languit op je rug
wanneer mijn ogen
de dag in rennen
samen met de
lente, lachend naar
de vleugelslag van wolken
jij draagt mijn droom
naar zonlicht golven
zo teder
sprekend
oneindig blauw
en ik plooi
geef me over
broos en wordend…
Lentewachter
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.331 Als witte windsels uit de nacht
-nat van donkere tong gegleden-
bevende bomen broos bekleden
met vlok geplozen wintervacht
en vorst gerijpt grenzen verlegt
moe van zijn kil regerend hand
waarmee hij heerste in het land
dat hem ijswekkend had gehecht
wacht het maanlicht schijn gesust
tot lentegeuren zwaar beschonken
haar mysterieuze glimlach…
Blijvend licht
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.101 Je was een bloemblad
zo bros, daarop waren
je tranen opgedroogd
waarom liet je het
leven los, niet in
oordeel te worden
gedoogd, je verdween
in de boezem van een
eeuwige bruid, de bloem
van jouw gedicht, de bron
van kiembaar zaad, te
vroeg geoogste vrucht,
ik haat wat ieder daarover
zegt, verlaten door een
gekozen vlucht.…
angela
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.876 heel mooi lief
rustig en echt
betrouwbaar begaan
naar niemand slecht
mijn jongste dochter
en zonneschijn
zal deze maand nog
zelf moeder zijn
van haar zoontje
broos en klein
besef ik dat mijn
kleine meisje
opbloeide tot
een mooie vrouw
waar ik o zo trots op ben
en met heel mijn hart
zielsveel van hou
weet ik, wederzijds is dit
en zullen…
Papavers
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
742 Want alles is gegeven hier:
de zon en ook de wolken,
al ademt vreugde door een kier,
zo plots komt pijn vertolken
hoe broos en vluchtig elk plezier
de levensstroom doet kolken.…
Pandora
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
519 Ergo,
Zolang er sprake is van ego
Klinkt er een echo
De ruwe stem
Het duveltje uit de oude doos
Gruwel van de ziel
Asiel van emoties
Boos en broos
Ben nu stil
Hou je mond
Paranoïde ruis
Wil niet nog meer
Zwart gefluister
Verward
Als duisternis
En luister
Verlos me van het kruis
Breng me thuis
Naar die mens die’k zie
In een dimensie…
Het Wad als bevrijder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
767 Als kleine tollenaar
inde ik van het Wad liefde,
liefde die broos me omarmde
en die mij bevrijdde van het juk
om steeds maar drenkeling te wezen
het koor van zout zonder een duidelijke
dirigent braken de golven
en tilden het schuim ver boven
mijn kunnen zodat ik balanceerde
tussen de mimiek van het klassiek
of de garderobe die het heden…
Dode zuil
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
616 O, als ik had vermoed dat uit ons diepst verlangen
deez'onmacht was gegroeid;
de liefde in vlucht gevangen, verbannen en geboeid;
o, had ik het bevroed;
misschien had ik de waan verstaan,
en d'hunkering, dat broos torment,
uit haar streng arrest ontklemd,
en in vrijheid laten gaan.…
geheimen ontbloot
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
498 dichter bij jou
leggen zwijgende jaren
opnieuw en opnieuw
mijn geheimen bloot
als aarzelende gebaren
fluisterende dromen
hoopvolle illusie
te veel en te groot
ijdel het mysterie
van prille aanbidders
handen te gretig
woorden te loos
toewijding te duister
met vage beloften
duister de doelen
aandacht te broos
onaf steeds het raadsel…
Vannacht
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
965 Als in de herfst de laatste roos
de fletse blaadjes af voelt breken
die krullend opgaan in de wind,
weet zo het lichaam, smal en broos
zijn geest al grotendeels geweken
dat nu zijn laatste tocht begint?…