531 resultaten.
Pollepel
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
865 Roeren in de pannen
afgesleten houtje
als je de saus wilt proeven
nauwelijks nog een kommetje
zo dienstbaar door de jaren
dat je niet goed beseft
hoe je haar zult missen
als ze in de vaatwasser
straks teveel is uitgeloogd
vanzelfsprekendheid
gevaarlijk geruststellend
met stille gewonden
en zelfs vermoorden
in de slagschaduw
van mijn ego…
Thuisgeroest en vastgevoeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
609 hoor
tussen het fluisteren van glazen
het scheuren van een ziel
onder de ogen van tientallen
gedrogeerde toeschouwers
slaat een wanhopig hart
de tenenkrommende aanblik
van dit ene lege glas getuigt
van het hopeloos thuiskomen
en de conversaties die echoën
tussen uren en hoofden
zijn pantoffels voor de ego
genageld aan het concept…
De Gehangene
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Verwerp de wereld,
laat haar los
in strenge ascese
en offer het ego.
Zink in de bron van Urd,
negen nachten, manen,
en beluister
gefluisterde geheimen.
Machtige staven,
krachtige staven;
breng ze naar boven,
breng ze naar buiten;
zing ze, rits ze, dans ze
in de negen werelden.…
Oorlogsleed
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
447 Nochtans kan ik mijn ogen
Noch mijn oren sluiten,
Voor 't leed door oorlogen,
Uit louter machtswellust,
Van narcisten,
Op eigen ego eer belust,
Door geoogklepde strooplikkers,
En verblinde aanbidders,
Gesteund en ten uitvoer gebracht.…
De maan is mijn dode spiegel
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
640 De maan is mijn dode spiegel
ik verlang zo naar een vrouw
in mijn beweging, hunker ik
weiger ik, steiger ik, tijger ik
hijg ik, slik ik
mijn dode spiegel is mijn vrouw
kom bij me, hou me vast
hunker samen, laten we naakt zijn
ik huiver, maar voortaan niet alleen
streel mijn ego, laat tranen varen
samen varen
mijn dode spiegel is mijn…
Egocentrisch.
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.802 Mijn centrifugaaltje
verdraaid wie haalt je
stekker uit het stopcontact,
wie is het die jouw ego knakt.…
Het is niet zo makkelijk
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
568 Heb mijn humeur een korte broek aangetrokken
en hem een vrolijke zonnehoed opgezet
maar het was geen gezicht
Heb mijn ego opgesloten
in een kluis in Addis Abbeba,
maar het decimeerde Houdine
Heb mijn verdriet begraven
maar het schoot wortel
en woekert nu onsnoeibaar in mijn hoofd
Heb mijn hoop laten varen op de Titanic
en mijn geluk…
spiegelende realiteit
netgedicht
4.1 met 36 stemmen
1.899 ik zie jou staan
in de piste
van een lingerieboetiek
als kwetsbare figurante
op het wedijverend glas
de verbeelding zoekend
die een weg naar jezelf baant
of iemand die je ooit was
je draait je half om
of kijkt over de schouder
naar elke starende blik
die je ego tracht te vangen
aldoor wisselend van pose
om de bevestiging te vinden…
Wrikbaar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
476 wrikbaar ben ik
lang zo sterk niet
als dat ik je aanvankelijk
wilde doen geloven
maar dat was dan ook
voordat ik je had aangeraakt
verlangen is wreed
het veranderde mij
in een hebberig monster
met een ego gelijk aan
een veroveraar die desnoods
bereid was te doden
maar nu laat ik mij vallen
blijf ik naast je liggen
en vertel ik…
Toen was er niets meer.
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
675 Zijn ego, thans onbarmhartig geklemd
in zijn bekraste armen, zou hij afleggen.
En later in de sterrennacht,
een versleten hond blafte nog even vergeefs
en schier overbodig naar de oude, wrede maan,
was er niets meer.
Niets meer wat hem nog verontrusten kon.…
Zelf
gedicht
3.4 met 48 stemmen
20.619 En als we ons zelf
nu een achterlieten?
Daar gaat het, zonder groeten,
mokkend en tobbend
op zoek naar iets beters.
Het kijkt niet eens om.
En wij?
Wij moeten eerst wennen
aan dit stralende landschap
van vroeger en later,
van lichtende tijd
zonder nu.
----------------------------------
uit: 'Zo kon het zijn', 1999.…
Al onze goede bedoelingen ten spijt
gedicht
3.9 met 75 stemmen
30.806 het jonge vogeltje dat wij verloren
wanen in het lage dichte struikgewas,
trachten te vinden, in de vaste overtuiging
het te redden van een zekere verstrengelingsdood,
vertrappen wij onder onze lompe laarzen.
de drenkeling te hulp schietend, duwen we kopje-onder.
we knijpen vlinders fijn, verminken het oog
op de vleugel, onderwijl kreetjes…
Punk jazz
gedicht
2.0 met 13 stemmen
7.693 Je hebt te stellen met zo'n huisvriend.
Aarde en slijm, nagels door de posten.
Onteer zijn ontwerp. De spade steekt
dieper naargelang zijn kunde verkiest.
Al ben je buikziek, je navel is in al.
Zijn toon ook zo vaderlijk aangeblazen.
Granaatappelen sieren de tuin, een bord
van tufsteen. Je gaat maar ga je dan.
De ingang is aan een veiligheidsspeld…
Dekmantel vol scheuren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
580 met zijn hakken in het zand verankerd
denkt hij boven haar uit te toornen
gewapend met zijn dekmantel
waant hij zich onfeilbaar
zij zet de dans in, hij pareert en
kotst opgekropte woede over haar heen
spiegelt feilloos zijn eigen gedrag
in de hoop haar te kunnen raken
gewapend met liefde ontwaart zij hem
als gevangen in zijn eigen pijn…
De liberale mensenaard
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
518 Vol ijdelheid neemt en bemachtigt de mens
alles wat hij op zijn pad kan vinden,
stelt zich daarbij slechts dan een vaste grens
als de vruchten van gebruik hem niet zinden.
Consequenties lijkt hij te verbinden
met een ander die zijn genoegens stoort,
hij doet alsof zijn onschuld is vermoord
wanneer iets breekt, een ontij hem bereikt,
terwijl…
Als aanwezigheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 Het is donker in onze benedenkamer.
Hier leven rode rozen in hun glazen vaas.
De tijd is even stil gaan staan.
Toch blijft hier ons hart aanwezig,
dat rood bloed stromen laat.
Er stroomt hier rozensap,
dat door groene stengels gaat.
Een lampje is spontaan gaan branden in mijn bovenkamer.
Gedachten veranderen in openheid.
Er schijnt een…
Alter Eega
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
496 Somtijds, zo af en toe, bij tijd
en wijle
Verwijl ik met mijn kop vol fantasie
Bij haar, als ik de wind heb in
de zeilen
Mijn alter eega, die 'k te weinig zie
't Is een geheim, bewaar haar
in mijn hoofd
En hart - dat spreekt voor zich - maar laat niets blijken
Ad dies vitae, geen van ons
zal wijken
Zij is mijn alter ego als beloofd…
overleveringsmechanismen (voor Spes)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
407 Amor en Ego stonden samen
bij de uitvergrootte tombe
gebonden als nooit tevoren
om wrekende wrevelredenen
van verloren liefdes
in de menselijkste uitingsvormen
in beschamend retorische perspectieven
bolstaande zelfspot en genenleed
in volmondig besef van godengekwezel
lijdzame genegenheidszucht
op goed gelegenheidsgeluk
op trans-atomische…
Jouw sensuele ego
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 strofen
in nergens zal je iemand zijn
die het ontkennen gaat vergeten
en emoties zullen het duister dragen
zonder antwoorden of nieuwe vragen
afhankelijk van de wrede pijn van trots
jouw heldere glimlach zal de zon doen schijnen
in kalme stilte van ons innig samenzijn
plezier in het leven, ruimte om elkaar te beminnen
jouw sensuele ego…
Duck soup in Freedonia
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
501 Moge het u en uwe leden
alsmede uw verre verwanten
(ons reptielenbrein,
door Chinees porselein
doodgemoedereerd
wandelende olifanten
bonobo's en chimpanzees gebiologeerd
door pythons en zwartblauwe cobra's in manden
in Cleopatra's dormitorei)
goed gaan en voorspoedig
recht vooruit, recht door zee
het rationele penvoerende ego…
Polynesia
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
393 het is allemaal zo triest
en bedroevend want ach...
het eilandenrijk van het hemeltergendgodsgruwelijk tenenkrommende niveau
van prullaria en spiegeltjes
van egospielerei
door spitsneuzige letterratjes
met hun ditjes en datjes
de watjes van witgevlekte
krielkippen pikkend naar ringen
brocante en kraaltjes
laten wij voor wat het…
Wie is ik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
15 Als ik nog niet weet hoe jij heet
Mijn eigen hand nog niet herken
Als ik nog niet weet hoe je eet
Nog niet weet dat en wie ik ben
Lief leef ik dan al wel
Nog vers uit moeders schoot
Is het leven dan nog spel
En is mijn ego nog niet groot
Als ik niet meer weet hoe jij heet
Onze zoon niet meer herken
Als ik niet meer weet hoe je eet
Ben…
Wakker worden zoals iedere morgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Een vanzelfsprekendheid van de ego
in een worsteling met zijn gedroomde
tijd, die de ego in zijn slaap geborgen
soms met een onzekere verrassing langs
de vaak wat angstige afgronden van de
weggestopte emoties leidt.…
Vergeven
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
2.812 Is het bijzonder,
veelgevraagd,
mensen te vergeven,
pardonneren
jij zonder zonden
mijn zoon ver-
geven
streelt het jouw ego,
hem te vangen in
de echo
egoïstisch mens,
balancerend op
grens in vader-
ogen
hij gaat kapot
voelt het goed te
straffen
in vader-
ogen
jij een teefje, dat
dommig staat te blaffen.…
Gevaarlijke bekoring
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
494 Ik ben wie ik ben
dat wil ik nog zeggen
nu mijn vrienden zijn verdwenen
trek ik mij terug
in de gevaarlijke bekoring
van een emotieloze natuur
met een laatste peuk in mijn handen
toog ik mij naar de spiegel
om mijn ego te ontwaren
in diepere sobere kilte
ontvloeit mijn zaad
eenzaam uit mijn gedachten
in dit festijn van leegte
weet mijn…
Associaties?
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
624 Blazen schrijversteksten hun
laatste adem uit, verraad de
kleur van inkt, waarin het
neon de twijfel spuit,
breekt alleen het ego in het
zicht van elke morgen, vloeit
het licht door polsgewricht,
verstijfd in een literair gericht van
achter ieder poëtisch aangezicht,
in het zicht van dichterlijke
associaties of het snel
gekozen plagiaat…
Vertrokken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.273 Als jij in de spiegel kijkt
zie je dan ook jouw eigen pijn
en dat je totaal niet lijkt
op de vrouw die je wilt zijn
Je speelt slechts een kleine rol
met een enorm groot ego
je bracht mijn hoofd op hol
en dat is nu nog steeds zo
Terwijl ik zo voor je sta
vertoont mijn hart nog naschokken
het is hoog tijd dat ik nu ga
want de liefde is…
Voor de ochtend kwam
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
580 Voor de ochtend kwam heb ik
je huid gestroopt, flarden ego
afgescheurd op zoek naar de
zin van het leven
diepere lagen stak ik af tot je
liefde in zicht, de nacht voorbij
sijpelde
druppelsgewijs heb ik het rood
gecheckt op zuiverheidsgehalte
tot mijn bekken vol
je vellen liet ik drogen met de
noorderzon, benieuwd naar wat
je straks…
Een stukje oktober
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 het is de laatste zondag
van de windstilte
eikels ketsen met geweerschoten
op blikken daken, op holle voeten
tegen aangekoekte ego's
tot aan inwonend buitenleven
kikkers en spinnen schuilen in
warme huizen. De ramen
moeten dicht, hermetisch
de echo slaat een deuk in de nacht
iemand lacht, beent bij, aanwezig
vergeet te slapen…
Zondagse uren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 de pijn die jij mij toedichtte
stuur ik per omgaande retour
toen jouw ego boven kwam drijven
herkende ik het ons zijn niet meer
nog altijd word ik wakker
met een zwaar hoofd
vol met wat als, maar toch
zondagse uren slijten traag
krantenpagina's slaan zichzelf om
voel de pijn van de wereld
en dompel me onder in muziek
die speciaal voor…