558 resultaten.
in je kop weer de kolder
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
939 ik zag je op zolder
met in je kop weer
de kolder uit het verleden
je raapte daar woorden
voelde de angsten
die je leven vermoordden
kroop in een hoekje
in je handen het boekje
met namen die bleven
jij bent gegaan
zij zijn gebleven maar
zonder enig teken van leven
je groette met ogen
bad mededogen maar wist
dat de hoop zich…
overdonderende stilte
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.168 ik aanschouw het zielewater
langszij jouw ogen
gaat het over vroeger of later
verdriet of mededogen
dat jij mij aanblikt in verwachting
uitziend naar enig gevoel
al was het maar gering
we ontmoeten elkaar
op een onzichtbaar brandpunt
buiten ons gelegen
gevangen in een verre staar
waar woordeloze stromen
worden samengeregen…
Vragend gebaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
510 ik schoof
de wereld
aan de kant
maar uit de
spiegelwand vroegen
ogen om mededogen
openden handen
in een vragend gebaar
zonder te eisen
ik keerde me af
voelde het dreigen
door onmacht verhard
zij waren met velen
wilden graag delen
maar moesten langs mij
de scherven voorbij
van een failliete en
destructieve maatschappij…
Leven in het schemerlicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
21 Ik kijk ernaar met een vreemd mededogen,
maar geen van hen laat zich
door mij gevangen leggen –
Zij hebben niets te zeggen,
de minnaars van de nacht,
want jij houdt hier de wacht.…
park
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
534 een langgerekte vijver plooit
zich minzaam in het park
te midden van oeroude bomen
trots op hun massieve kracht
een houten brugje spant zich ingetogen
door het heimwee en wat oude dromen
tot rust en milde troost gekomen
vindt in de spiegeling wat mededogen
wat eenden glijden schadeloos onderdoor
geen vogel vliegt nog op daarvoor
twee eksters…
Een aangereikte hand
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
505 een jaar
vol transparantie
maar de laatste
scherven glas
braken zonder kleur
de ooit geroemde
schoonheid af
wij zijn gewond
kelen gesneden
uit naam van
religieuze beden
barbarisme vierde
hoogtij en terreur
kwam plotseling nabij
maar open ogen
vragen mededogen
een plaats om weer
te leven zonder angst
jezelf met hart en
ziel te…
Dag Anton Koning
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.850 Het spel tussen licht en donker
sprak al van je sterven, jij dacht
nog in jaren terwijl de matheid
in je ogen me vertelde van
het pas gegraven graf
Al kende ik alleen
je kalme oppervlakte met hier en daar
een stukje diepgang, maar de tijdsgolven
droegen begrip en mededogen
naar elkanders hart
Je boeg stuitte tegen rotsen
en versplinterde…
Welvaart
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
925 Ademloos hoor ik buiten de storm
van onze welvaart woedend razen
wreed en zonder mededogen en
gestuurd door amorele dwazen.
Hier, waar haast de rust vermoord
de eenling niet langer wordt gehoord
de vogel ons inmiddels is ontvlucht
en zelfs de vis steeds verder vlucht.…
De gans verliest een veer ( Zen )
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
739 Met medelijden sta je ver van mensen, met mededogen
kom je dichter bij hen en kom je samen tot een eenheid.
Om al het overtollige uit het leven te verdrijven,
daarvoor is moed nodig, de beloning is onthechting
en de innerlijke rust.…
Zoekende onzekerheid
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
590 ik schrok
maar zag je ogen
herkende nauwelijks je gezicht
de tijd had
in zacht mededogen
de hardste lijnen al gewist
in zoekende onzekerheid
keek je me aan maar wat
wij voelden kreeg nog geen naam
ik streelde je hand
wat ooit sterk en krachtig was
had nu een zachte kant
ik merkte dat de twijfels
verdwenen in het even
dat de…
Urbi et orbi
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
544 Gedoofd is het vuur, het lijden
ontbonden van de geest, stigma’s
zijn geheeld en liefde vaart met
mededogen over de dode zee
mijn hand spreekt het leven
want mijn mond is door de tijd
gesloten, ‘k heb gevast totdat
ik van de hemel het brood mocht plukken
toch is deze wereld gezalfd met
onwetendheid en is het gehecht zijn
aan het bezit…
Weelde?
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
445 Ze is slechts een ster,
gespeeld spel in avontuur,
waardoor ik was verrast,
recht boven mij en puur
op mijn gezicht gekrast op
een licht tussen alle graven
komt langzaam dichterbij,
schilder de ruimtes waar ik
oversta met een droge kwast,
lees een verlichte gang in haar
onvermoeide ogen en word ik
onder mededogen begraven,
steelt…
Kousenvoeten
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
572 Je bent een vlinder,
je liet je niet vangen
in een web van woorden
die ik hoorde en vergat
terwijl je sprak, verbond
de weerstand van de wereld
met de morgenstond, zag de
ringen om de sterren zingen
in het mededogen van het
innerlijke kind, las de
regenbogen in de bedroefde
ogen van nooit geproefde
kleuren, schoonheid herneemt…
Ze strompelt daar
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
493 Ze strompelt daar, die oude vrouw,
met weemoed in haar ogen;
haar man al dood, nog in de rouw
en wachtend op wat mededogen,
maar niemand die haar groet of ziet;
de herfst glimt in de straten.
Wat ligt nu nog in het verschiet,
met wie kan ze nog praten?…
Als door een engel aangeraakt
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
595 Als aardse engelen
richten zij hun hemel tot ons
in een nachtelijk blauw
Hun woorden zijn als stuifmeel
dwarrelend op bloemenhartjes
voorbij een diepe winterkou
Door hun aanraking schenken zij het heilzame,
het wonder met sterrenlichtjes
in zacht kleurige ogen
Hun handen zijn als pleisters
op onze wonden
als het balsem der mededogen…
VERDRIET
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
890 Gave der tranen
is begin van wijsheid
en mededogen.
Eindeloos hopen
we op het hoogste geluk
van jou en ieder.
En dan te weten,
dat het geluk echt bestaat:
ik hou echt van jou!…
Bij afwezigheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
519 voor mijn ogen zijn de sterren te ver
daarom zoek ik mededogen
en een hemel bij kunstlicht
ter vervanging van…
Wie de schoen past.....
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 ,in rijen
een veld
van schoeisel
die van voeten
even geen weet hadden
Ik had de indruk
dat ik voor
een moskee
aangeland was
Maar de paren
wilde er
niet vrijen
met zoveel paar ogen
op hen gericht
en zoveel lampen
zoveel licht
onbarmhartig veel
Ieder nam deel
aan dit merkwaardig
schouwspel
de schoenen-zelf
hadden mededogen…
verdwaalde mensen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
620 stad
werpen hun schaduwen op straat
geketend aan een doelloos pad
bewegend in dezelfde maat
diep bedolven onder vele smarten
hebben zij zich in een waan gehuld
die de leegte in hun dorre harten
slechts met vluchtige verlangens vult
ik lees de wanhoop in hun holle ogen
en voel de pijn van hun verloren strijd
terwijl de echo van mijn mededogen…
bloeit in lenteachtig komen
netgedicht
3.3 met 33 stemmen
34.255 ik zie hoe ze je slopen
met ogen zonder handen
totaal geen mededogen
je huid was gaaf in
onschuld en ervaring leek
je soms te braaf
ze hebben je gepeld
de schillen van herinnering
in jaarringen ben je geteld
maar in de kern
bleef je ferm staan
innerlijk onaangedaan
ze hebben je verwond
maar jij bent heel gebleven
met sterke wortels…
Bloemengeur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 veilige veld in het
licht bij het vallende donker
geen kreet van een meeuw
boven een demonische zee
dringt hier door en ik laat mijn
venster hier wijd open staan
met het brandmerk van een
vervolgde in de rug en het zeer
van het keer op keer openrijten
van een wond voor wie ik niet bestond
gelouterd openbrak vol deernis en
mededogen…
Flashback
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
560 Een wondere wereld
een speeltuin in nevel
klokken luiden
in zomerse stilte
eurekamomenten
bloeiden gisteren nog
in een snelsonnet
met als titel
een bloemenhaiku
in ultieme
onzichtbaarheid
een feeëriek schouwspel
van zuid naar noord
in het schemeren
op reis naar het droomrijk
als de ochtend gloort
doch heb mededogen
met…
Habitat
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
137 die niet wilde verdwijnen
Niet het rood van gevaar
maar het rood
van iets dat ooit door een
lichaam had gestroomd
warm en noodzakelijk
en nu buiten zichzelf was
geraakt
In de badkuip trok de bever
kringen door
het water, zijn vacht droeg
het licht van donkere
strepen mee
Hij wist niets van
menselijkheid
niets van schuld
of mededogen…
Door De Nacht
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
586 maar de maan straalt waarlijk heus
voor jou z’n eerlijk hoopvol licht
van neem het allemaal maar niet te serieus
want niemand heeft op wat hem wacht enig zicht
maar geniet van wat en ons nu je nog kan
voor iedereen wacht ooit
dezelfde gang door de donkere nacht
maar wees gerust en vergeet nooit
ook daarna staan er weer sterren
die vol mededogen…
Het stoffelijk verlangen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
909 Ja stellig zal ik ooit verrijzen
uit het stof van grijs verdriet
op een Berg van Overgave
door het Dal van Angsten omringd
Mededogen zal de wolken vullen
die de laagten vervlakken zal
en uit het stof mijn driest herscheppen
aan de wanhoop heeft ontrukt
Als de Overgave wordt geslecht
en zomerzon het stof verzengt
resten van het nieuwe leven…
Verborgen smart is halve smart (1900)
poëzie
3.8 met 45 stemmen
7.777 Geen troost, geen mededogen,
Maakt ooit dit hart gezond,
Want zagen nieuwsgierige ogen
De grote, open wond,
En peilden nieuwsgierige handen
Hoe diep die wonden zijn,
Hoe smartelijk zouden ze branden
Met haast onduldbare pijn!
Want iedere blik zou schrijnen,
Wat toch reeds zo moeilijk geneest.…
SOLIPSISME
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
746 maar toen de klok mij wekte met een tik
waren de wijzers zonder mededogen
ik had mezelf alleen wat voorgelogen…
Bol gepramd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
389 rood bewoog
de spraakwaterval
van hoog naar beneden
nooit even stil en
tevreden over het
spraakmakend heden
hoog opgezeild
klapperden oren
steevast verleden tijd
strengden ogen
de te volgen route
zonder mededogen
het boegbeeld
sneed bol gepramd
regelmatig de zelfkant
pas toen ik
je kuste verstomde
jouw vocale energie
met…
troost
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
901 al richt ik mijn ogen
nog zo omhoog
en mijn diepste een sterk
verlangen kent naar
het Hoogste mededogen
toch blijf ik zoeken
naar aardse hoop
sterker nog,
ik word juist met de
menselijke onmacht
meegezogen
ik ben van stof
ondergeschikt aan de natuur
in mij brandt de vergankelijkheid
dat dooft na korte of lange duur
wat rest is…
Eindbalans
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.152 Sus maar, niemand hoort je
ziet de kringen van de jaren niet
ritselbla'ren, fluisterwoorden
sus maar, zachtjes ebt verdriet
Koninklijk, je trotse houding
steelse blikken, bleke man
blauwe luchten, stille zuchten
sus nu maar en wees niet bang
Vermoeide ogen, mededogen
zo heel breekbaar, ga nu maar
stralend licht, jouw mooi gezicht
jij…