3445 resultaten.
als woorden schuren
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
959 vroege duivel
afgedwongen
hoe zeg ik nog
je mag er zijn
als goud smelt
in warmte
wat zeg ik nog
als de tong
slechts wonden
kwelt
hoe kan jouw,
mijn boom groeien
als wortels
verdroogd zijn
en daar waar het water
gezouten lijkt,
en takken broos breken
bij woordenwinden
zal het de stilte zijn
die ons begeleidt
om opnieuw
de ruimte…
Steeds
gedicht
3.6 met 21 stemmen
10.873 Dit is de zee: een bed met baldakijn
voor losse vlechten en losbandig licht,
voor blauwe ruimte en voor evenwicht
in de beweging van het samenzijn.
Dit is mijn zee: de dans tot op de huid
met sluiers water, golven en de stroom
verslingerd aan de voorsprong op de droom
die zijdezacht omsingelt en omsluit.…
Daden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
649 d'Agressie,
stekend onvermogen van haat,
nijd
en de nieuwe ruimte
geschapen volgens
onze aards gevormde normen,
werd era's lang reeds
het verwijt aan ons,
doet zuinig aan
met goed en kwaad
Zal ieder
die het glas steeds heft
het medicijn
als hoofdpijn steeds negeren,
een Ander stond toen op het punt
om in zijn plaats
zowel de mens…
Vlinderen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
763 Twee vlinders van formaat
fladderen met elkaar
ruimte is de hemel
lucht het paradijs
een gaat links
maakt een draai
ander zwenkt naar rechts
dansen in een vast patroon
ook vlinderen blijkt heel gewoon
op het alleronverwachts
ontmoeten zij elkaar
kort en luchtig
puur intens
een zucht
een rust uit op groen-en-blad
ander strijkt…
Dromen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
442 Dromen komen uit zodra
je een landschap in je hart voelt
groeien waarin bloemen groen licht
geven voor waar je hart op doelt
Dromen komen uit zodra
vlinders je buik laten spreken
in woorden die de boventoon
in stilte doorbreken
Dromen komen uit zodra
die blik je beantwoordend gevangen
zet in een ruimte gevuld met
een lucht vol passioneel…
Evolueren
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
684 hoe gaat de mens ooit snappen
dat zijn bestaan meer waarde heeft
als hij zich maar de ruimte geeft
om over grenzen heen te denken
opgeworpen dammen en dijken
verschralen het landschap van zijn geest
idealen verzompen binnen de perken
van doctrinekerkers en -kerken
voorbij de dood ligt open terrein
waar zijn denken soelaas kan vinden
ongehinderd…
Op eigen kracht
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
665 gaan struinen in het veen
onze weg zoeken
tussen veengras en modder
op verende turfpaden
steun aan de wallekant
en aan elkaar
Laten we nat van de regen
tot de enkels wegzakken
in een zompig land
bij een schraler wordende zon
in de stilte van de namiddag
met alle poriën open
en je zintuigen op scherp
niets anders ervaren
dan de ruimte…
sorry, voor
hartenkreet
4.2 met 16 stemmen
3.204 Sorry,voor dat ik besta op deze wereld
Sorry, voor dat ik ruimte inneem
Sorry, voor dat ik iets vraag
Sorry, dat je me niet zag als een mens maar als een ding
Sorry, voor dat ik "nee" schreeuwde
Sorry, voor dat je me de mond en keel snoerde
Sorry, voor dat ik niet deed wat je van me eiste
Sorry, voor het 2e misbruik dat heftiger was dan het…
Spiegel.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.674 om glanzend te worden
tandpasta resten verstoppen zich
mijn haar vraagt om scheiding
mijn gelaat lacht naar u
om mooier te lijken
mijn denken loopt u voorbij
maar de weerspiegeling lokt
het weten van de tijd
trekt als een magneet
aan mijn diepste kern
om stabieler te zijn
spiegelend bewustzijn
wacht op erkenning
mijn ogen geven ruimte…
kwestie van weer in blazen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
914 blijvende leegstand is onbezonnen
zagen we eerder al in slochteren
de prijzen van huizen en de bodem dalen
voelt niet veilig zodat de bewoners balen
inblazen kan en lubbers zegt niet dralen
bovendien met die loze ruimte onder de grond
zeg je tegen CO2 importen toch geen nee
goed voor de vastigheid en de portemonnee
bos geeft aan de zorg…
gekooide vogel
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
914 ik kan niet vliegen mamma
vanachter dichte tralies
smeek ik meeuw om raad
zij huilt regen
en neemt een duikvlucht
naar de diepte
van haar ziel
om ver buiten
grenzen van tijd
waar leegte ruimte wordt
vrij te zijn
ik weet precies
wat zij bedoelt als ze zo huilt
die langgerekte toon
die op het einde
naar de afgrond daalt…
winterzotheid
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
831 we luisteren naar de winter
kijk, een roerdomp in paalhouding
is zijn camouflage kwijt in het riet
wat aangeslagen ligt onze polder
te schitteren in het witte kristal
jij draagt mijn liefde, helder straalt
het heelal, we luisteren naar de
roep van ganzen, verkleinen ons hart
maken ruimte voor het ademloze…
ik ben als mens geweest
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.658 ik voelde hoe
het landschap mij verliet
de aarde zo genadig was
me terug te geven aan de
ruimte die ik in me had
de lucht werd ijler in
het ademen van mijn geest
handen kenden geen verlangen
mijn lichaam voelde
hoe ik vroeger was geweest
materie loste op
in stilte die zacht
fluisterde van eeuwigheid
aan randen van de tijd
ik was…
Langs verleden .....
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.065 Zwart van de regen kleuren de straten
stampende passen door donkere plassen
laat geen glimlach mijn ogen meer verrassen
elke stap maakt een groot spoor van gaten
Geplaveide woorden ben ik gaan haten
wat ik wil zijn lijkt niet meer te passen
simpele scheuren kun jij niet lassen
de kracht om te leven heeft mij verlaten
tijd en ruimte zullen…
Begripvol
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
951 Door goed kunnen luisteren
naar het fluisteren achter het praten
van iemands hartconditie,
het voelen van de smart,
het weerkaatsen van mijn ogen,
mijn handen en woorden,
die rust vinden in betogen,
en ruimte bieden in hiaten
van andermans verhaal.
Tot het uiteindelijk accepteren
dat niets te weten,
de naakte waarheid is.…
Kruipruimte in Wallonië
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
788 Zuchtend dragen zware balken het plankier
waaronder een halfduister oplicht
muizen ritselen hun dag bijeen, een mier
heeft het dagelijks wonder weer verricht
Verpoederd stuift het vale zand
een kier verwelkomt een laatste bries
innig wikkelt de spin een hand
in draden van voorgoed verlies
Vond het maar ruimte om te kruipen
bedompt en verstomd…
Verraderlijke nevel
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.212 licht danste op het plafond
ik proefde het gouden schijnsel
dat mijn gezicht bewoog
zacht als de muzieknoten
die dwarrelend als een
ragfijne sluier mijn huid
beroerden, zich schikten
naar de contouren
van mijn lichaam
tot ik de kleuren hoorde
van jouw onverwachte komst
je voetstappen, grijs en koud
doorkliefden mijn ruimte
ik probeerde…
Ter Heijde
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
732 Bestaat er angst voor Nereus’ wrede listen,
gebrek aan ruimte in de reddingsboot?
De dorpelingen lijken optimisten,
’t vertrouwen in los zand is levensgroot.…
leven krimpt tot een gebaar
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
624 tijd al trager
leven krimpt tot een gebaar en blik
langzaam is er rust gekomen
als stilte in de ochtendmist
huizen dromen tegen heuvels
onder hemels wit en blauw
zachte flarden ruisen uit het dal
vermengd met geuren van verval
water kabbelt litanieën
pluizen dollen in de wind
kleuren delen groenversnijdend
schilderachtig zomers ruimte…
Liefde is loslaten
hartenkreet
4.7 met 38 stemmen
4.477 Liefde is loslaten
Leven is liefde
Loslaten is leven
Alles wat je vasthoudt, gaat stuk
Kan niet vliegen
Verstikt
Vergaat
Iedere ziel moet vrij kunnen reizen
En je ontmoet elkaar in een trein
In een stad
Op een eiland
En je spiegelt elkaar
Totdat het weer tijd is om verder te gaan
Alles heeft een tijd en ruimte
De tijd die je met de ander…
Eeuwige vlucht vooruit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
583 Gedachtegang heeft maar ruimte voor
verwerking van één gedachte tegelijk
ik hou het even bezet door knipperen
met m’n ogen; herinnering in de wacht
valt uiteen en komt niet weer spoken.…
LANDSCHAP
gedicht
2.8 met 37 stemmen
11.072 Waarheen gaat het water in die grote ruimte,
wat gloeien mijn ogen doorheen deze kleuren,
hoe groeien gedachten hier op de beweging
van alle elementen op dit witte doek?…
Eeuwig Aanwezig
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
743 Zodat ruimte ontstaat voor vergeving.
Zou de Eeuwige niet groot genoeg zijn
om ons bij alle onderdrukking
zoveel weerstand te geven
wat ieder nodig heeft.
Gelukkig hangt het niet van ons af
maar komt het wel op ons aan
als we ons toevertrouwen
aan de Aanwezige.…
De tijd opgeheven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
753 de koffie-ogen ook spieden, zich naar binnen draaien
als opgeblazen carnavalsballonnen, prikkeldraad,
onder de ijzeren wals gillen de eenzame, ineengedoken
lieveheersbeestjes om de genade die uitblijft
en er zijn graankorrels die met handen en voeten
het overgewicht van de destructie uitschakelen,
waar windmolens exploderen, baraka de ruimte…
Vergruisd
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
426 Mijn afstand onttrokken
aan het oog, wijst
het niet waar ik was,
maar loopt steil omlaag
door het kristallen gruis,
naar een dal waarin ik mij
niet durf te wagen, waar ik
het huis verliet, wat ruimte
biedt, voor nooit gestelde
vragen en verder verval.…
zij
hartenkreet
3.1 met 23 stemmen
2.723 Een lichtpunt die geen ruimte geeft voor duisternis.
Liefdevol en zachtaardig staat ze in het leven.
Altijd bereid om een vriendelijk woord te geven.
Gezegend met een innerlijke rust, krachtig en zelfbewust.
Spreekt vanuit het hart, wat altijd op waarheid berust.
Zij, een vrouw echt geweldig en heel bijzonder.…
Woorden op een dun papier
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
672 lang genoeg
mijn hart en hand beheerd
ze deden dat verkeerd
waardoor ik niet bewegen kon
ze maken vleugellam
dragen angst voor morgen aan
ik kan er niet mee verder gaan
verlies de dagen en mezelf
ik zoek stilte in geluid
wil met jou zacht fluisteren
zal altijd naar je luisteren
jij hebt mijn ziel
mijn geest heb ik nu leeg
de ruimte…
Luisterbericht.
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.420 vergeet mij niet
stuur je lichaam terug
naar die plaats in de ruimte
waar ik wachten mag
als sterrenstof zul je fonkelen
aan het zilveren firmament
je zal mijn blik verblinden
wanneer jij je stralen zendt
je wezen nooit vergeten
in mijn innerlijk weten
verplaatst in vele genen
wachtend door de eeuwen
het leven duurt maar even
in verbondenheid…
Het rood van laatste uren
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
671 door zon gebakken in de muren
ik hield de vensters dicht
de stroom emoties binnen
het enige dat ging bestond
uit wat emotieloze zinnen
dat waren mails die
om hun schaduw logen
er is geen licht dat ooit
zijn waarheid kan ontlopen
ik was er bijna voor gezwicht
de maan te zien als mijn gezicht
ze scheen een werkelijkheid
in ruimten…
Het rood van laatste uren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
669 zon gebakken in de muren
ik hield de vensters dicht
de stroom emoties binnen
het enige dat ging bestond
nog uit wat zakelijke zinnen
dat waren mails die
om hun schaduw logen
er is geen licht dat ooit
zijn waarheid kan ontlopen
ik was er bijna voor gezwicht
de maan te zien als mijn gezicht
ze scheen een werkelijkheid
in ruimten…