2904 resultaten.
een glimlach blijft niet uit
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.088 jassen op
en fluister een glas drinken
door kaarslicht reeds aan
jij zittend op de sofa
reik ik een glas rode wijn
vlei me tegen je aan
bijna fluisterend gesprek
verlost je van gedachten
achter de gesloten gordijnen
dansen takken in de wind
een glimlach blijft niet uit
je hand strelend op mijn buik
verdrinkend in elkaars ogen
verdwijnend…
elke dag
netgedicht
2.8 met 24 stemmen
1.803 jouw tranen droogt
zon jouw hart verwarmt
volle maan je laat dromen
sterren bekoren
wil ik met jou genieten
van het leven om ons heen
zoek de mooiste bloemen
schenk ik jou mijn hart
wil ik wind zijn
zacht jouw ogen strelen
je haren beroeren
een briesje zo zacht
zal ik zon zijn
jou in warmte omhelzen
zorgen laten verdwijnen…
Gisteren
hartenkreet
3.5 met 19 stemmen
2.045 Ik streel een laatste keer zijn stam,
raak zijn takken even aan en gaandeweg
verdwijnen de muren uit het zicht.…
Kapitulatie
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.316 Een blik van trefzekerheid
Opende mijn innerlijke strijd
Raakte mijn zwakste plek:
Onzekerheid
Ik geef me op mijn kop
Dat had ik niet moeten doen
Laat het gaan; stop
Ik kan het niet; ik geef op
En zo verzand ik
Verzwelg ik in onbestemd
verlangen, naar wat niet van mij is
Maar van mij houden zal
Als ik niet verdwijn
In een donker…
film
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.602 dit wordt een droef gedicht
over een film, die nooit
verdwijnen zal en
slechts bestemd voor
een enkele toeschouwer
krampachtig sluit ik mijn
ogen met als enige
resultaat een nog
indringender beleven van
deze fatale beelden
keer op keer ga ik de
confrontatie aan, de ene
keer in gelatenheid,
dan weer met gebalde
vuisten van woede…
film
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
2.459 dit wordt een droef gedicht
over een film, die nooit
verdwijnen zal en
slechts bestemd voor
een enkele toeschouwer
krampachtig sluit ik mijn
ogen met als enige
resultaat een nog
indringender beleven van
deze fatale beelden
keer op keer ga ik de
confrontatie aan, de ene
keer in gelatenheid,
dan weer met gebalde
vuisten van woede…
Een jaar later
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
956 Een jaar is een bladzijde in het boek
dat een jaar geleden
begon
met
wat niemand geloven kon
toen de dood niet wilde wachten en
ontelbare gezichten
liet verdwijnen
zonder een enkel woord
langer dan een gewone herinnering.…
Thuis in eenzaamheid
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.352 Stil zit zij voor het venster
zoekt de maan en telt glimlachend
de sterren, haar handen ondersteunen
haar kin, een diepe zucht ontsnapt
bijna geluidloos haar halfgeopende
lippen, terwijl haar ogen vragend,
haast verlegen, zoeken naar de droom
die even op visite kwam, haast teder
langs haar gezicht streek, om weer
te verdwijnen in het holst…
in de ogen van mijn kind
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.059 misschien
in haar ogen ben ik een held
sterk en zonder angst in het leven
maar de waarheid moet ik zeggen
is dat juist zij mij daarvoor is gegeven
ik zie in haar blik wie ik wil zijn
dit kleine wonder waar ik nu naar kijk
zij maakt dat ik sterk ben in mijn zwakte
en volgens haar heb ik altijd gelijk
als zij haar hand in de mijne legt
verdwijnen…
pijn
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
902 alles
wat is er van me geworden, mijn beste vriend
iedereen die ik ken loopt weg, aan het eind
en jij kon het allemaal krijgen
mijn imperium van troep
ik zal je laten vallen
ik zal je pijn doen
ik draag deze kroon van dorens
op mijn leugenaarshoofd
vol met gebroken gedachten
die ik niet repareren kan
onder de vlekken van de tijd
verdwijnen…
dag opa
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
2.079 een hand om vast te houden
ogen om licht in te zoeken
herinneringen ter vervanging
van ontbrekende woorden
spiegels op een toekomst
maar bovenal niets meer
dan jezelf daar tegenkomen
afscheid nemen, dat gebeurt dan
liever nog in het hoofd die lach
zoveel jaren, kneepjes in je wang
nog zoveel jaren ongeschoren
de sigaret die zou verdwijnen…
zuigend slib
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
1.713 in de diepte van
onwaarschijnlijk geluk
zo hemels gezind
kon niets meer stuk
wat waren wij op elkaar verzot,
ik heb je zo bemind
het water steeg mij tot de lippen
je vertelde van die ander
waaraan ik niet kon tippen
verwoestend bonkten je blikken
op restanten van begrip
allengs kon ik alleen nog maar stikken
weggegooid, verdwijnen…
Vertrek
gedicht
2.4 met 29 stemmen
20.396 Het blaft tegen een man die staat te kijken,
Die ziet dat de verte aan het vertrekken is,
Dat de verte zich traag maar zeker verwijdert,
Dat de armen van de verte de kade loslaten
En verdwijnen in het rimpelloze water.
Maar het hondje op de kade blaft onhoorbaar.…
Kunstberg
gedicht
2.7 met 17 stemmen
8.191 Ik dwaal zo graag aan oude bouwterreinen
waar oude wijken worden omgewoeld,
waar voze stegen onder puin verdwijnen
dat op vrachtwagens wordt weggevoerd.
Daar wordt geboord, gebeukt en diep gegraven.
In putten hol als de ogen van de dood
gapen riolen, lang vergeten graven;
oeroude gronden komen maagdlijk bloot.…
7-4-2003
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.014 baksteen
Ik wil proeven van de glans op het blad
in de morgen want dan zijn ze nat
maar ik kan niet zien want mijn ogen zijn te zwaar
ik wacht op een vriendelijk gebaar
Ik zit hier maar wat als een melaatse
verstoten door het licht van de zon
alleen het gras biedt mij nog plaats
als ik die paar stappen verder kon
Alles gebiedt mij te verdwijnen…
Ontmoeting
gedicht
3.1 met 19 stemmen
16.304 Stations worden open monden van verbazing,
daken verdwijnen, deze wereld wordt van glas.
Sacrale blauwen versmelten met grond, dalen
naar benden engelenveren, metalen schubben.…
VOORSPELLINGEN IN 1811
poëzie
3.3 met 17 stemmen
3.982 Ach de dagen
Onze plagen
Lieve broeders gaan voorbij
Uit dit duister
Rijst de luister
Van een nieuwe heerschappij
Wat verschijne
Wat verdwijne
't Hangt niet aan een los geval
In 't verleden
Ligt het heden
In het nu wat worden zal.…
Lentedromen
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
988 Je schept de geuren in je hand,
Stofwolken verdwijnen in het zand.
De zon beweegt zingend in je woorden,
Schaduwen gaan weer in de aarde wonen.
Een lach danst speels in je lijf,
Het licht weet met je vrolijkheid geen blijf.
Grijze dromen glijden van je af,
Je hebt dit lentewonder niet zelf bedacht.…
het blauw van vrede voelt zo goed
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
770 schrijft die
staren met hun dode ogen
ik moest beloven dat ik
het aan niemand ooit vertel
spelen met hem was een hel
dit had dat nooit gemogen
ik voel de pijn als zijn
gezicht weer dichter bij me is
zijn hitte brandt en ik verkramp
en denk mezelf maar dood
dan zie ik weer die
gouden gloed het blauw
van vrede voelt zo goed
ik verdwijn…
Verliefd
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.240 vurig wat al was
twee handen warm gevouwen
geaderd, koud zacht blauw
zullen morgen samen bouwen
aan cliché ik hou van jou
mijn gisteren wordt jouw vandaag
toen ons springt over in nu wij
de wijzers tikken ietwat traag
als ik roep kom vrij met mij
vergeten zijn helse pijnen
zelfs het donker glimlacht diep
verleden zal langzaam verdwijnen…
met opener bedekt contact
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
604 door mijn hoofd
ik was er wel meer niet
maar toch vergeten dat ik leefde
want ieder ging zijn eigen gang
samen maar toch naast elkaar
zo dat ik niemand tegenkwam
weg was ik dichter bij haar
tastend naar je huid
met opener bedekt contact
je mond verzacht mijn handen
en je tong gaat spelend kussen
voelend kiezen tussen houden van
verdwijnen…
Wat een weer..
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
704 De zon, die moet maar komen gaan,
De regen moet verdwijnen,
Want als het weer eens om zal slaan
Kan het zonnetje gaan schijnen.
Dan worden alle mensen blij
En zie je lachende gezichten,
Mensen voelen zich weer vrij
En ontdoen zich van hun meeste plichten..…
De mooiste koe
gedicht
2.4 met 85 stemmen
17.093 De koe kijkt genoeglijk toe hoe
wij glimmend uit de weide verdwijnen.
In ons hart een koe;
607 400185 die toekijkt
hoe wij weer in ons
eigengereide dal raken verzeild
--------------------------------------
uit: 'Terug naar de Apotheker', 2005.…
- Tot onder de huid -
netgedicht
3.8 met 42 stemmen
619 pigmentcellen dringt het door,
het kleinere alledaagse
versterkt de hardnekkigheid
karakters, komen chaotisch tot leven,
meerstemmig onder de huid gekropen
krassen de huid tot bloedens toe open
vrij makkelijk het minst schadelijke kiezen
doorgaan, verder op de enge smalle weg,
waar wij niet passen en wij niet horen,
onder de zwellende huid verdwijnen…
ACHTER DE WOLKEN
poëzie
4.4 met 5 stemmen
1.661 Maar zie, daar laat Seléne de ogen even
Weer weiden langs de wolkenlijnen,
Doch om weer even haastig te verdwijnen :
Zij mijdt de blik van wie op aarde leven:
Zó, schuw voor 't schijnsel van uw eigen glans,
Omhult ook gij u met een nevelkrans,
Wanneer ik even in uw oog mocht staren...…
een wimpel waait
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
601 midden in de tuin staat een boom
terwijl ik met hem praat, zonder mijn stem te laten horen
schudt hij zijn bloesems hoog op, alsof er tederheid is
alsof het gedicht in zijn buikholte mij zal vergezellen naar de branding
mij zal doen verdwijnen in de palmen van vloed, nog zachter dan een belofte van liefde
opnieuw op huid en vlindervisjes, neergestreken…
Zomertuin
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
767 Als dit alles zal verdwijnen
in 'n wereld van sneeuw en ijs,
zal het heel wat moeite vergen
om mijn heimwee te verbergen
naar het zomerse genieten
in mijn mini-paradijs.…
Nacht-schaduw
netgedicht
4.8 met 70 stemmen
1.324 Ik vind jou aan de rand
van een duister bestaan
zoals een schaduw zijn evenbeeld begroet
steek jij voor mij het licht weer aan
en ik volg je...op de voet
door het donker van een nacht
onder een deken van kilte
waar ik wacht tot de stilte
oplost in zonlicht
dat weer zal gaan schijnen
op een nieuwe dag waarin
ik je langzaam zie verdwijnen…
TANKA 'S VAN HEINDE EN VER
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
459 Gedachten en voornemens
komen aanzweven,
verdwijnen, duiken weer op:
mijn hoofd is een spookkasteel.
Frisse morgenzon
brengt door het bos lichtvlekken
vol zacht gesprankel,
die als een smidsvuur wekken:
nieuwe daagse bezigheid!…
Als de zon schijnt
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.634 Als straks de zon gaat schijnen
en de schaduwzijden verdringt
Zal mij geen smart verdwijnen
omdat ‘t mij nog altijd omringt
Als straks de nacht gaat vallen
en ‘t donker zich om mij kleeft
Kijk ik met pijn in het heelal en
merk ik dat jij daar ergens leeft
Als straks lichtjes gaan doven
en de hemel kleurt vlug blauw
Zie ik in het blauw,…