3533 resultaten.
IJdele bijstand
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.165 De aanloop naar de finale zweemt grijs
een roerloos pad als laatste weg
de onnutte palen spreken zich niet uit
laten immer door wat verder wil
krijsende vogels verzamelen zich
voor de loop van een vredig monument
het spiegelbeeld bedreigt
de zwaan die nog niet sterven wil
Hier druilen de jaren van bonkige eenvoud
water maalt door vluchtige…
Intrigant
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
578 Hij doet wel
Alsof hij het allemaal meent
Geloof het niet
Het is allemaal spel
Geef hem een vinger
Die hij dankbaar neemt
Hij belooft je hemel
Maar trakteert je hel
Denk niet
Dat hij is veranderd
Het licht gezien heeft
Zijn weg gevonden
Op het rechte pad
Hij pretendeert iets nobels
Geeft je vertrouwen
Uiteindelijk is het toch een rat…
Een hemel in
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
720 Ik lig naast je en ik slaap
Onder een kleurendeken
M’n hand is warm, ligt op je rug
Dit hoort zo, dat is gebleken
Ik wentel me in kleurschakering
Vlieg met de sluiers van het licht
Ik ontwikkel en trek lering,
Terwijl ik kijk naar je gezicht
En je ogen spiegelen m’n pad
Ik loop op de vlaktes van je ziel
Bewonder daar jouw universum…
Zielen
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.857 onze zielen, mijne oud de jouwe jong
delen dezelfde oorsprong
onze harten samen gemaakt
hetzelfde ritme dat slaat
mijn ziel oud en kalm
de jouwe jong en verward
met tranen laat ik je gaan
op jouw eigen pad
stilte roert mij als ik jou zie
ik voel een rustige bries
de wind spreekt jou aan
en neemt je mee naar de zon
jouw geluk is mijn…
's-Gravenhage
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.732 Het hele land in 't klein, de weegschaal van de staat,
De schave van de jeugd, de schole van de daad,
Het dorp der dorpen geen, waar ieder' steeg een pad is,
Maar dorp der dorpen een, waar ieder' straat een stad is.…
Kennemerduin*
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.616 De zon van de liefde beschijnt het duin,
waar wij de platgetreden paden mijden
en van lichaam maar niet van geest gescheiden
verliefd de weg vinden van kruin tot kruin.
Heerste het koudste van de jaargetijden
kil over deze woeste doornentuin,
met de Zomer is het dat ik hier struin,
terwijl fietsers schel bellend langs ons rijden.…
Benen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
979 Een pad
gaat als in een doolhof
nergens heen.
Spillebeen.
En zijn hart roept vol verlangen haar naam.
De echo sterft langzaam in de nacht.
En dan haar prachtige ogen
die roepen om een nieuwe dag
een kans als goud bij regenboog.
Maar met de wolken,
drijvend langs Brabantse lucht,
zowel zon als regenboog
gestorven.…
papa
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.538 Jij zal er altijd zijn, papa
Je zal er altijd zijn
In alles wat mij is zo na
Zelfs in mijn levenspijn
‘k zie jou in alles, overal
Jouw werelds pad, in het heelal
In ieder, ver en mij nabij
Maar overduidelijk diep in mij
Jouw einde dat geen einde is
maar slechts een nieuw begin
jouw passie die vermogend is
die geeft me levenszin
maar…
vandaag schrijf ik een grijs gedicht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.006 machteloos moet zij toezien
hoe smetteloos wit verwatert
vuil/grauw wordt haar speelgrond
modderig haar paden
al worden handen haar zacht opgelegd
kan zij haar blik niet afwenden
haar stervende geliefde
het gelaat dat haar zo dierbaar
wil zij behouden
met handen en voeten
hart en buik
in eeuwige omstrengeling
desnoods samen sterven…
Titelloos
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
595 heb jij weet van droge tranen
die zonder drempels
onhoudbaar versnellen
het zielen pad kwellen
en een weg naar buiten
willen wagen
maar tegen beslagen
ramen stuiten
lach jij ook wel eens
als je lijf
in beton is gegoten
of nagels je vastpinnen
terwijl de zucht
in ijzer blijft opgesloten,
wezenloos diep van binnen…
ELIMINATIE
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.099 Voetje voor voetje
In kwetsbaar evenwicht
Weg is het pad.
Groen dringt zich op
in al haar weelderigheid.
De doornen en de brandnetels
krassen op de huid
De ziel blijft ongedeerd.
Zij slaat terug
door het te ontwarren struikgewas.
Muggen zoemen, bijen steken
Door stengels
die lussen maken
om enkels.
Een soepzooitje!…
Herdenken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
639 Van oorlog wist je niets, maar het pad
dat door de duinen sneed gaf stijgend, dalend
uitzicht op de dood. Op wat groot en
onverzettelijk was: het kruis, de helden
in hun graf. Je wist, ze stierven niet alleen
voor ’t vaderland, ze stierven ook voor mij.…
Avond
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
638 Geen mens kwam even langs voor praat,
de dagen slijten met herinneringen
aan kinderen die hun eigen pad opgingen,
de klok tikt door, het wordt al laat.
Een schaduw trekt over haar gelaat,
wolken die de zon verdringen,
alleen nog foto’s die haar omringen,
de dagen gaan in eendere regelmaat.…
ZOEKTOCHT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Wilde regens, woeste winden
zij verduisteren heel mijn pad
Ik ga.…
SERENITEIT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
560 Het doel wordt bereikt stap per stap
Hobbelig bergachtig of erg vermoeiend pad; stap!
Met geheven hoofd een trotse blik in de spiegel
Alleen jij kent je strijd en vaak en vaak was die erg wiebel.
De rozentuin werd ons nooit of te nimmer beloofd
Hoofdzaak blijft dat is dat ik in mezelf heb geloofd.
Sereniteit? Ik ben op weg.…
CORNWALL
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
587 Verbeelde mij een jeugdtrip
waarin ik beland was
op klimhoogte
doch had de kracht niet
het te bestijgen
heftig trokken de paden
doch mijn benen werkten tegen
mijn adem ging over in zuchten
poriën braken open
en lieten hun tranen
Cornwall, St, Michaels Mount
Tintagel en King Arthur zwaaiden
wenkten hoog en laag
en ik kroop onder de…
Voorwoord
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
416 het lijkt alsof ik je in de verte hoor roepen
laten we bestaan
zonder omhaal, nu, onttrokken aan voorheen
zijn als niemand anders dan ons en ik
een oneigenlijk anti-deel
zoals ooit de schaduw van ons zonnehuis
zonder jouw sporen geen pad dat zich kruist
zich verdroogt in bedding
verheft uit schemer, verdrinkt in grenzeloos
het lijkt alsof…
Schuilde en verloren leek
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
480 open vrijheid van het vlakke wad
ik maan je energieën niet
maar laat je gaan
om in de onmetelijkheid
zelf het kleine te ontdekken
de warmte van leven
dat schuilde en verloren leek
weer opnieuw te voelen in het
zich openen omdat jij er naar keek
zo gaan wij samen
ieder hinkend op eigen gedachten
stilte van wolken en hemel lerend
op pad…
Mijn stemming is als van een stilstaand water
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.376 Maar nu ik sta op ’t kruispunt van mijn pad,
Weet ik zo klaar, dat ‘k zeer mij heb vergist
En dat der Muze wil mijn eenge vreugd is.…
Een mythe?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
481 gesmoord in twijfel en
maakt subjectief, dat
pad alleen te gaan over
een naakte pagina van
het laatste hoofdstuk
waarin we werden getroost
steeds door een andere lief,
eeuwen geluk op perkament
wordt soms een mythe,
maar altijd cursief,
wat niet vergeelt.…
De Schepping 2
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
449 Genesis 1 - 6:8
Het water stond tot aan het dak
De golven liepen hoog
Ze rolden van het oppervlak
Tot in de hemelboog
En Jahweh ging weer aan het werk
Dit keer met pomp, al gauw
Verdween het water uit het zwerk
De Hemel kleurde blauw
Beneden was het nog wel nat
Maar boven lekker droog
En God zei: ~ ‘k Ben op ‘t goede pad
’t Is netjes…
Het zand onder onze voeten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
605 De paden die we bewandelen,
zijn de mythische muren die we slechten.
Ik spoel de schelpen in de golven,
verzamel ze op de terugweg.…
Tranen uit mijn verleden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
622 Soms plotseling
Soms verwacht
Het verleden blijft mij plagen,
zelfs nu ik volwassen ben
Vluchten of vechten helpt niet echt
Toch kan ik het soms niet verdragen
Ik doe mijn ogen dicht
Leg mijn handen op mijn oren
Ik kan er niets aan doen
Soms wil ik het niet zien of horen
Dan knipoogt daar de toekomst
En ik weet dat het er is
Een pad…
Vreemdeling?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
632 onbekenden op mijn erf,
of die kraai die vleugellam schipbreuk
leed kleur of niet, verwondt door
zijn diepste geloof of scherf,
hield met beide vlerken beet, door
eigen ziel zijn thuisland meed,
toen ik de ijzeren kooi open deed,
het is een spotvogel vrij van naam, ik
duid dat ik z’n schaduw heb verstaan,
om vrijwillig het eigen pad…
Voor de bomen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
640 In Den Haag houden ze van ‘t kappen van bomen
op het Plein zouden de bomen te veel dromen
Langs de grachten en de straten en zelfs in een bos
is een boom maar een boom en dus altijd de klos
Immers mensen willen scoren en de beste blijken
dus is hun pad bezaaid met houten, stramme lijken
Van parken maakt men multifunctionele plekken
waar mensen…
Trekdamse bos bij 's-Gravendeel.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
575 Of liepen geliefden langs deze paden
die in de avondlucht deze grond betraden.
De voorjaarslucht jaagt helder blauw
het is bijna gedaan met de winterkou.
Ik herdenk hier met taal bedreven
de kinderherinneringen uit mijn leven.
Langzaam gaan de omgevingsgeluiden verstillen
ze doen me terug denken aan eeuwigdurende idyllen.…
tijger Tim maakt vriendjes
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
609 tijger Tim is vaak alleen
niemand om te spelen
gelukkig heeft hij een step te leen
zal hij zich niet vervelen
Truus en Co, meestal samen
rennen vrolijk door het bos
plukken zomers blauwe bramen
en zien weleens een rode vos
aan het einde van het pad
vlak bij de kastanjeboom
zit tijger Tim stil op zijn gat
hij voelt zich treurig, voelt…
Een lang vergeten lied
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
504 ik bewandel
bedaard mijn pad
maar met stiekem
een tiental omwegen
die mij behoeden
voor incidenteel vergeten
zo maak ik
zaken vast aan
geluiden en muziek
neurie nonchalant
een lang vergeten lied op de
melodie van ik herken je niet
soms ga ik visueel
zet de zaak te kijk
in lusthof of prieel
verbind emoties als
decor tot ik uiteindelijk…
Bermtoerisme
gedicht
4.2 met 4 stemmen
2.979 Behalve
soms door iemand die zich niet fixeert op eigen
pad, mij plots gewaarwordt, afstapt, zich aandachtig
naar mij overbuigt, verrast betast en
concludeert: ach wat een zeldzaamheid, o
delicate kelk, dat je hier
zoiets ziet!…
Gedachtenrood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zacht liep ik
achter je lach
wist dat jij op
mij had gewacht
de paden kleurden
zich gedachtenrood
meanderend in gras
dat spontaan verschoot
uit het ruisen van
bomen kwamen vage
stromen bladmuziek die
neerdaalden als lentelied
ik zag de sprookjes
al van ver en wist dat
jij de sleutel had om ze
hun ziel terug te geven
hand in…