6196 resultaten.
In mijzelf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 Het kabbelen zingt
voor mij, alleen ik
ben hier, het speelt
met zichzelf en zingt
zo mooi en helder
voor mij, alles
streelt mij met kleuren
en houdt van mij
het jubelt en danst
bekoorlijkheden
boven en onder
verdwijnen
ik besta, ik kan niet meer
denken, voldaan
zak ik weg in de geur
van mijn zaad
gekleed in vlekkerig licht
van…
Zeg me wie ik ben
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
515 Zeg me wie ik ben:
een boer die traag zijn land bewerkt
in elk seizoen zichzelf verliest
gebogen naar de grond
die ooit hem bergen zal ?
Zeg me wie ik ben:
een dichter die zijn woord verstaat
en in de klank zichzelve vindt,
een masker
dat de vraag herhaalt.…
LAIS CCXII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
395 Het vernedert hun gebeuren, verzaakt
aan de korst, vergiftigt vergiffenis,
en schilfers nijd vergrijzen wat het maakt
tot een geschiedenis waar zij niet is:
tot zij zichzelf hervinden in gemis,
regent het pek op lust, en leegte klaart
hen uit tot schande die hun leed vergaart.…
LAIS CCXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Later kan het ook zichzelf verwoorden
als esoterisch lidwoord in LAIS.…
Voor de opperzangmeester
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
512 de ijdele hymnes van de malaroneslikkers
Onledig de wankele verte bezingt maar het zelf
Dat altijd doorwandeld, omlopen, betreden
Moet worden om - toch vaak vermeden
weer vast te stellen wat er zelf aan is
Het zelf is eindelozer dan de sterrenwinden
Het vat zich samen op het puntje van de tong
Maar houdt banaal zijn dieptes voor zichzelf…
De Snor
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
566 In Grolloo woont een grijze man
Die om zichzelf hard lachen kan
Hij doet dat graag op de tv
En ook zijn vriendjes doen flink mee
Maar eens vertelde hij iets raars
Over veel drank en ook een kaars
Hij drukte toen een week zijn snor
Belandde bijna in de nor
Maar ondanks al het commentaar
Was hij nog net niet zijn sigaar
Dus de moraal van dit…
Ark van Noach
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
564 De aarde schaamt zich
Voor haar bewoners
De aarde huilt daar zij
Teloorgang voelt, terwijl
Zij geenszins ten onder
Wil gaan
Veranderende blik
Op mobiliteit
Elektrisch wordt standaard
Terwijl sjeiks geen invloed
Krijgen op olie-arm
Beleid
Gelukkig ziet de
Wereld in dat zij
Misschien het tij nog juist
Voor ondergang gekeerd
Zichzelf…
LAIS CCLXXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Het telt zichzelf als druppels in een plas.…
Nachtkleuren (1)
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
541 Terwijl donkere wolken
voor de maan schuiven
houdt het duister
een man gevangen
Tussen talmen en vergelden
verliest hij zichzelf
in diepgewortelde pijn
twijfel en wraak woelen
Tussen nacht en
ochtendlicht drijft droefenis
hem tot waanzin
rouw is angstaanjagend
Zozeer onbuigzamer
dan razernij
sterft hij of kijkt hij
het…
Vader heeft kamp
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
195 zijn
Het Rode Kruis wist van niets
toch was hij er, te zwak
om haar op te vangen
een skelet in circuskleren
geen geluk meer op de botten
Ze had hem lief
de man die zij wilde kennen
een zieke, rokend tegen de tbc
en pratend tegen de herinneringen
waarin hij woonde, en tegen ons
voor wie hij een vreemdeling is
maar bij wie hij zichzelf…
Schichtig schemeren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
247 Hoe kan zij schichtig schemeren
met pure liefde die zo doorzichtig is
dat taboes worden doorbroken
generalisaties worden voorkomen
door een milde natuur die zo geliefd is
dat minderheden worden geaccepteerd
hoe kan zij levensgroot zichzelf zijn
met deze liefde die emotioneel is
in de mystieke lust van het avondwoud
door de man die in haar…
Waar het lichtkind waakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Herwaarts, derwaarts,
de tijd wiegt zichzelf,
en niemand weet nog
waar het begin lag.
Dan sluit iemand de luiken.
Niet uit angst,
maar om het breekbare te bewaren.
Een lichaam ligt stil.
Een naam wordt zacht uitgesproken
alsof hij nog luistert.…
Als het lood verdwijnt
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
256 De cirkel draait, het haakje sluit,
het woord krijgt weer stem en hout.
Wat Gutenberg ooit heeft gezaaid,
verdwijnt nu in het schermpraat.
Vijfhonderd jaar lag alles vast:
in zwarte inkt, in lood gegoten.
De schrijver sprak, de lezer zweeg,
de wereld leek haast dichtgespijkerd.…
niets kan jou nog raken
hartenkreet
2.7 met 16 stemmen
1.582 die wervelende dreiging
waar wolken breken
in het gelaat van de zon
een druppel regen
koeler dan ijs
in het verstikkend gevoel
dat passie heet
dat ene zuchtje wind
het gefluister
van zoetgevooisde stemmen
waar echte liefde
de dreiging breekt
ben jij mijn alles
in beschermende armen
waar niks meer kan raken
als je de ogen sluit…
MET VLEUGELS
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
914 Ze staat hier en kijkt om zich heen
en wiegt haar heupen op weelderige klanken
Ze neuriet wat en gaat zitten
met haar teddybeer op haar schoot
Ze sluit haar ogen en geniet van de muziek
die alleen klinkt in haar hoofd
De wereld gaat aan haar voorbij
langzaam vanuit haar dromen
Ze heeft een heerlijk leven
maar vliegt weg naar vroeger
naar…
Papa
hartenkreet
4.6 met 29 stemmen
2.735 Ik kan u niet meer zien
aanraken of voelen
Maar mijn liefde voor u
zal nooit of te nimmer verkoelen
Ik mis u meer dan ooit
het voelt leeg diep in mij
Maar als ik mijn ogen sluit
voel ik u heel dichtbij
In de hemelse gewesten
heeft u uw plek gevonden
Hij die over u waken zal
heelt hier op aard mijn wonden
Dit geeft troost en kracht
in mijn…
die knippert met zijn licht
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
898 zomaar bij je zijn
in een flits
zonder schaduw
in een auto
die knippert
met zijn licht
in wolken die
regen dragen
vlakkend langs
de hemel jagen
in de laatste zin
van een gedicht
zacht je
lippen kussen
daar het rode
leven zien
speels je tong
er even tussen
zomaar in je
ogen duiken
alle luiken sluiten
en versmelten
in…
Dit is genieten
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
2.271 Dit is mijn dag
en hij kan niet meer stuk
ik spring en ik lach
en tril van geluk
Ik sluit mijn ogen
heb de deur op slot
zweef op regenbogen
en kreun van genot
Ik ben een vogel zo vrij
schitter in het licht
zo gelukkig, dolblij
met genoegen gezwicht
Het was als een droom
en ik glimlach voldaan
emotie komt als een stroom
en laat mijn…
een vleugje wind
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
748 achteraf
te spelen met je handen
een vleugje wind
verwaaide in je haar
je ogen lachten
ondeugende gedachten
ik wachtte terwijl ik
naar je vingers keek
ze openden wat dromen
ontsloten stukjes tijd
ik zag herinneringen komen
die je nu liever mijdt
ik vang je blik
mijn handen op je huid
we leven in een wereld
die anderen even buiten sluit…
de golf
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.097 diep van binnen zit zeer
opgeslagen, zeer diep
diepzeezeer
ratten zitten in een cirkel
om een schaal met melk
na verloop van tijd: een trilling
een week gevoel, een kleine wee
die zich voortplant, een golf wordt
een eindeloze golf
om in te verzuipen
sluit de ogen
ga onder, slaap
word wakker in het zand
met de zon op je lichaam…
Voorspelling
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
971 De uren raken niet verder
of meer, zoals roesten gaat,
gestaag maar onzichtbaar
door verblindende traagheid
gestold staan de cipressen
rond de rimpelloze vijver
ze leest roerloos in de bladstilte
van de verkoelende avond
veraf dooft een licht
ze sluit haar ogen om beter te zien
en dan
wanneer de totale onbeweeglijkheid
poëzie is geworden…
Door de waarheid heen slapen
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.215 Half oog open
Toch weer dicht
Laat me slapen
De wereld gaat niet weg
Zachtjes port ze in mijn zij
Slapen doe ik toch niet meer
Waarom huil je
Is mijn kille vraag
Een waterval van tranen
Daalt op mijn lichaam neer
Woorden spreekt ze niet
waarom help ik haar niet meer
Zonder antwoord
Sluit ik mijn ogen weer
Laat me slapen
De waarheid…
Viooltjes
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
1.442 Verscholen tussen het kreupelhout
in het uitgestrekte woud
bloeien de viooltjes in hun
uitbundige kleurenpracht
vol van leven, vol van kracht
Temidden van oeroude bomen
wild speels en in stromen
spreiden ze trots hun blaadjes uit
tot de laatste zonnestralen
het viooltje sluit
Maar reeds bij het eerste ochtenlicht
ontvouwt zij haar…
Masker
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.891 masker
je ogen glinsteren van verlangen en genot
je kunt je gevoelens niet verbergen
naast mij, tot het ochtend wordt
waarom zwijg je onder dit masker
je mond om te kussen zo zacht
waarom zou je mijn lippen onthouden
ze zijn de jouwe mijn liefste, deze nacht
wat draag je onder je mantel
is het een hart van marmer of van steen
daarom sluit…
Sneeuw
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
871 Het sneeuwt
Het sneeuwt in mijn hoofd
Een dikke, dichte sneeuw
Grijs aan alle kanten
Geen mensen
Geen geluiden
Alleen de sneeuw, de sneeuw en ik
Af en toe zie ik de sporen
Van iemand anders
Plotseling houden ze ergens op
Of ze gaan door maar ik verlies
ze uit het oog
ik weet niet waarheen maar ik loop
door
ik sluit mijn ogen
genoeg…
Op de grens van diepte
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
604 kijk terug naar jouw woorden
die geen weg meer vinden bij mij
je aangesneden zinnen worden afgedaan
en als je duizendmaal blijft zwijgen
verstijf je door kilte
op de grens van diepte
in een soort ruimteloosheid, zinloze stilte
het zet mij aan het denken
lopen er rillingen over mijn rug
word ik teruggegrepen naar oude beelden
breek, sluiten…
Sloten stukjes tijd
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
601 met je handen
een vleugje wind
verwaaide in je haar
je ogen lachten
ondeugende gedachten
ik wachtte terwijl ik
naar je vingers keek
ze openden wat dromen
en sloten stukjes tijd
ik zag herinneringen komen
die je nu liever mijdt
ik vang je blik
mijn handen op je huid
we kijken naar een wereld
die anderen even buiten sluit…
Strandtafereel
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.059 Warmte die mij deelgenoot maakt
van binnen, en ik drink water
berusting is mijn heelmeester
en sluit daarom af nu met een punt.…
In fases gestremd II
gedicht
2.5 met 10 stemmen
8.467 de dingen zijn niet beter nu ik je ken
een plek om te schuilen wordt koud
er wordt wat halfnaakt geglimlacht
steeds onduidelijker steek je armen uit
heel vaak wil ik je niet sluiten
toen stortte in viel het glas om toen het leeg was
zuur vreet verder dan de motten vreten
gaten wat niet is zal hechten niet
(room stremt zuur van citroen…
In extremiteit gespreid
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
500 de armen wijd
winterweer en zomerwarmte
in extremiteit gespreid
jij hebt het in de hand
voelt en proeft heel
lijfelijk causaal verband
want lente kruist
en herfst huist
diep in je hart
nog dragen benen
de seizoenen in hun
gaan van jaar naar jaar
maar als de cirkel ooit
zal sluiten komen de gespreide
armen in balans weer bij…