2600 resultaten.
de schoonheid van jou..
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
605 'je gelooft ook alles wat je ziet,'
als het maar mooi genoeg is,
ja, dan wel,
dan mag de zonsondergang nep zijn
en ook de waterval de horizon,
de twaalfkleuren regenboog,
maar jouw stralende aanwezigheid,
nee, die niet, die
moet intact blijven als
een beschermd natuurgebied,
een nationaal monument,
je bent helder als de poolster…
doodsprenten
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.156 de waanzin die je in de keel van een hond legt, alsof
je de ogen aflegt voor de afgronden die je achter laat
de ladders die je achter je optrekt als toekomst
dat vertrekt in een horizon die in elkaar schuift
als vluchtende huifkarren met zwalpende kruizen
hoe je de vlerk uithangt in je versleten boutades
je uitgedragen stoel bewoont rondom de…
Op een klein stationnetje….…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 De dag ijsbeert in kille regen,
marcheert over druilerige perrons
op een vroege, bleke zon gericht,
gedachten boemelen naar lege
horizons, passagiers tot niets
verplicht, lange stramme ijzers
en gevoelens smelten samen in
een optisch bedrog, uit synergie
een eigen doel beramen met de
losse eindjes in hun zog,
strakke teugels in luie…
inerte woordeloosheid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
683 opperhuid
is het oorverdovend
het wit onder de oogleden
ruisend in de schelpen
de dag is geboren
in een onwisse worsteling
ergens op een strand
de zwaarte drukkend licht
smorend om het zwarte hart
de gedachte
die zich tijdloos voortpompt
voorbij de einder
loopt zich ook iemand leeg
de handen in kadans
strekkend in een zielloze horizon…
Italiaans vlees.
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
555 Op de horizon
lag weer die rode gloed
en in het toch al zo kalme water
was een gladde streep getrokken
ik voel me raar in mijn hoofd,
ik kijk als Escher,
was het jouw schip misschien
dat daar voer?…
Moeder Aarde
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
693 regen
zintuigen trillen, ik weet het
en ik weet waarom
mijn warm hart reageert
dit zal de lucht zuiveren
minder belast
laat m’n gedachten vrij gaan
op woensdag
het is de regen en het gras
die liegen niet
op het getij van seizoenen
de regen kust mijn vingers
en over alles
opgefrist geel, groen, blauw groeit opnieuw
aan de gouden horizon…
Op herhaling
gedicht
3.0 met 80 stemmen
27.113 Zeg me nog eens hoe wegen
uiteen gaan, zich verplaatsen in
tegenovergestelde richtingen en donkere wolken
boven de horizon één kant opdrijven.…
Tekens aan de evenaar
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
627 Zaai– en oogstgoed in één oogopslag van
schoonheid onderschept, silhouet van de liefde
blijft ongerept, wat op onze horizon kan bogen,
raken we in onze muze meer en meer bevlogen.
Mijn lief, daarin is nog zoveel meer te geven.
“Door de wetenschap bereiken we veel,
alleen de liefde neigt naar perfectie.“…
Een levend schilderij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
549 geborgen
ontvouwt zich een subtiele kracht
die zich uitschenkt in een zachte nevel over de aarde
stromend over de kale landerijen, dorpen en steden
Kleurt zij alles opnieuw in:
van verzakte huisjes aan de bochtige dijk
en de smalle wateren langs drachtige koeien
in de wei
tot de vierkante loodsen die zich optrekken
aan de regenachtige horizon…
In de zwaarte van de schemering
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.063 En waar hij warmte vraagt
rijpt de koude nog dieper
in poreus gebeente
als hij zijn overwoekerde jongensjaren
zacht lispelt
Aan de voet van haar gebeitelde initialen
waar hij het harde gesteente
niet kan breken
slaapt zij nu,
droomt zij hem zijn idealen
van de tijd toen zij* nog bij hem was
en schittert aan zijn droomloze horizon…
Wijze veerman?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
572 In hun knoesten ruizen
schakels, illustere kettingen
van de tijd, uit het zicht van
bestemmingen, die op donker
licht hun horizon bevrijden.
Gedachten glijden onder mijn
boegbeeld door, contouren van een
vage symboliek en schuurt de kiel
over ondiepten, voorbestemd zich met
de ziel van de wereld te moeten meten.…
Strandwandeling
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
576 Verder loop ik
en zie een spoor
van stevige schoenen,
leg er mijn voet in,
zacht en bloot,
kijk achterom,
zie hem ook stilstaan,
doorgaan,
om weer te worden
tot een stip aan de horizon.…
Levend marmer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
645 Bevestiging van ieder woord wat is of nog
geschreven wordt, in een grote stilte van
ontroering, de taal blijft strijdbaar,
herneemt zijn loop, verschijnt een horizon
als een nieuw te ontdekken land van hoop.…
Dagje Vondelpark
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
479 De linden werpen met een
hoofse neiging in hun kale
kruinen elkaar de zwarte
jassen van de kraaien toe,
boven de daken van deze
verbale dramatiek schildert
een zilveren vogel zijn pirouette
in helder witte sjablonen op
de blauwe koele zijde van de horizon.…
Pommes Parisiennes
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 En elke keer als weer een trein zijn oor doet razen
dan rijdt hij mee, de wijde horizon voorbij.
Vandaag bij ‘t wieden van een bedje met wat prei
was ‘t de Thalys die zijn gezichtsveld deed verbazen.
En ‘s avonds, etend van wat zelf gekweekte radijs
genoot -ie napret van een mooie dag Parijs.…
Vlucht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
665 broeien,
die zich verbergen voor mij
neem me mee,
naar je kruidige bergen,
droge havervelden,
naar jouw gezichten vol groeven,
je klare water,
mag ik meeglijden op je fluit, je viool,
meezinken met de zon
laat me daar dromen,
bij de onverstaanbare taal van je lied,
nooit banaal of frivool,
maar vol warmte en gloed,
achter de horizon…
IN AL HAAR VERSCHEIDENHEID
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 Onder weg zwierende zomervogels
tegen teder geel gesneden horizon
sluimeren driften gezwind en
ontvlammen kussen naar lomer
bindt de wind ons warm witte lichaam
dat kronkelt oneindig tezamen
op vocht groene mossen rond dieprood
knisperend berk en beukenblad
zojuist gevallen door de herfst
zacht uitgelegd in geulen
van ons verhittend…
Ogen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.410 O horizon van ogen,
Op Gods onpeilbaarheid
In ommegaande bogen
Uitzicht ondeelbaar saamgereid
Uit watereêlste stenen,
Elk in zijn zuivre kleur,
In lachen en in wenen
Tot vensteren doorschenen
Op alle goddelijk gebeur...…
Denkend aan...
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
805 Denkend aan Holland
zie ik trage stromen
mensen op hun zoektocht over
te magere grenzen gaan,
gevlucht in schimmige dromen
wat rest aan trots in beide handen
en wat aan waardigheid overbleef
steeds verder van hun horizon vandaan
de luchten hangen er laag
de zonnestralen worden langzaam
in krijgswolken verwoord en belast,
om in ander…
De Achterdochtbestrijding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Gegroet, verzuurde sceptici
Thans kunt u zich verblijden
Kijk naar de horizon en zie
Welk voertuig aan komt rijden
Na jaren vol van argwaan volgt hier een mooie tijding
Want het betreft de wagen van De Achterdochtbestrijding
Menigeen in onze stad
Is al die sluwe plannen zat
Niet langer…
Witte veder
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.912 Hoe kwam het dat de indianen altijd verloren
bij de strijd om het fort op zolder,
het fort van plastic palen,
ze in verhalen en op tv
altijd aan de horizon verdwenen.
Elke keer moest ik wenen,
heimelijk verliefd op Witte Veder.
---------------------------------
uit: 'Vallende Mannen', 2011.…
vlinders
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
510 vlinderen wil ik
reizen op de wind
over eindeloze velden
waar kleurig bloemen geurend
de wereld lokkend bedwelmen
fladderend in dag en nacht
intens het leven vinden
het genieten kunnen ook
zonder verder zoeken
om weer op weg te gaan
eens wil ik vol vertrouwen
van binnen rustig dansend
worden meegenomen
naar daar waar eindeloos
de horizon…
Het firnament aanraken
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
451 Herkennen en kennen oeverloos puur
de plek waar de dagelijkse horizon gloort
bestemmingen naar toe voeren als betere wegen
zelfs trottoirs en beloopbare mulle zandpaden.…
Schrander dier?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
439 De schaamteloosheid, als
onrecht met een combine met macht,
verminking van moraal, willekeur
van maatstaf en de taal, verbannen
uit het prisma van ethiek
bestaan, verveelt zich in weerwil
van humaniteit, lijkt een metafoor
waarover we struikelen, denkbeeldige
scheidslijn aan een horizon, een
akkoord waarin niet ieder woord
op schrijdend…
Een blinde doler?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
422 Hij vertrok als optimist in het
stuifmeel van z’n rusteloze
gedachtegoed, op de rode loper
zover de zijn wereld reikt maar nog
nergens leek te kiemen, in het oude
spoor waarmee hij de horizon bestreek
hij vertrouwde de boodschap en de
richting niet, alleen de liefde en de
zon bleken onafhankelijk en echt,
al werden hun velden kort…
Kijken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
702 De volgende dag was ik aan zee
in de mist
geen horizon
een kijken in niets
Dan bij Kijkduin ligt dat in puin
Terug in het duin veel zwarte struiken
een enkele rode bes nog
daarachter zwarte koeien met horens
erboven vage contouren van flats
op de plek waar 'k geboren
Bij de haven op een muurtje
staat er een vader met voor zich baby…
Ironie van tijd?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
491 staat voor rood
de hemel bestaat uit jagende witte wolken
het blauw beslaat de zeeën die zijn overwonnen
ontdekt en vergaard in verre onbekende oorden
O, die frisse kleuren bundeling van saamhorigheid
om af te dalen in de krochten van het hart, gedeeld
door zovelen binnen de grenzen van het onvolprezen
smart wat als stip aan een oranje horizon…
Denkend aan trage stromen…
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
437 worden geboren, uit de
trage stromen door conformistische
klei waarin we zijn beland,
een stroom, die als droom steeds
weer dreigt stil te vallen, te snel
in gemakzucht gekropen, gevlucht,
weggekeken, sluipt door in wat rest
overstijgt aan trots en zelfbehoud, wat
aan waardigheid overbleef, doel in onbalans
dreigt over een scheve horizon…
Mijmeringen
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
531 Herinneringen zijn als wolken,
zachtjes drijvend langs de horizon.
In rossige tinten kleurend,
bij de ondergaande zon,
wachtend op de nacht.
Als stille wateren door de wind
in beroering gebracht.
Gestalten treden nader,
spreken en maken gebaren.
Dat is waaraan ik ze herken.
Mijn moeder met haar schort,
haar vinger geheven.…
Hoe maak je de vreselijkste zonsopgang van je leven weer mooi
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 Aan de horizon een oranje gloed die oplicht,
uit elkaar spat, aanhoudend vlamt. Als een nieuwe
dag die wel wil maar niet beginnen mag. Als een
vuur dat niemand blussen kan. Het dreunt en trilt
meedogenloos onder je voeten, verzwaart de
grond, maakt benen tot lood.
Nee, er is geen school vandaag, ook geen kelder om
in te schuilen.…