4084 resultaten.
je zingt de lengte in de dagen
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
1.157 je bent de zon
je stralen dansen stofjes
ik wil sjansen, met je
geuren op balcon
langs de gevel
val je zomaar binnen
belicht daar mensen
die ook jou beminnen
je oogt zo donker
in het wit van steen
je schaduw laat
me nooit alleen
ik hoor je ruisen
als de wind vlaagt
langs de huizen
je bent mijn refrein
je zingt de lengte…
Slijterij
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
2.194 een slijter klaagde steen en been
m`n dochterlief is daaglijks buiten
zeemt in minirok de ruiten
mijn handel was er ver mee heen
elke zuipschuit voor haar plat
vergat dan dronken al mijn schappen
liet het zuipen voor het lappen
Ik was die stomme ladder zat
de wijnen ben ik maar gaan schenken
Geen lust tot rekken in de zaak
ze stonden…
Het zal zo'n vaart niet lopen
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.490 Maar elk bouwwerk,
begint bij de eerste steen.…
de bijl klooft ruw een schedel
netgedicht
3.8 met 166 stemmen
27.035 in een handvol woorden
blaast de wind orkaan
vriendschap gaat verloren
in het vele misverstaan
ogen spreken babylonisch luid
schreeuwen tegen blinden
een steen breekt al de eerste ruit
handen zullen wapens vinden
de bijl klooft ruw een schedel
en het rode lint van bloed
bespat voorgoed de witte muren
de dood is weer ontmoet
en streelt…
Helaas .....
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.016 Uit steen gehouwen
stralen kiezelogen
in het lege niets
duistere voeten
lopen ongelijk
waar zij niet willen
maar wél moeten gaan
zelfs zicht op de horizon
biedt geen uitkomst meer
daar waar rede en onrede
met elkaar vechten
om voorrang in gedachten
slaan links en rechts,
zonder uit te kijken, af
en steken over in zinnen
onderwijl…
Waar-borg
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
680 de dagen wilden hun mooie
uren terug in ruil voor alle
herinneringen die verdwenen
Op mat fotopapier verschenen,
gaven zij negatieve afdrukken
van een werkelijkheid die waan
niet eens benaderde, zwart en wit
wisselden elkaar soms schitterend
als siervuurwerk af, de hoekjes
gekarteld en omgevouwen als
oren van een ezel zonder steen…
In geen spiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.475 De nachten verkrampt als
een steen onder de koude
hemel van de woestijn.
De grauwe ochtend: ik val
schokkend uit het duister
met gebroken benen.
Tussen mijn mond en uw oor
dwarrelen mijn woorden
krachteloos op de grond.
Wat ik maakte heb ik verbrand,
wie ik ben heb ik verbannen:
Gij zijt mij zo ver gebleven als ik U.…
Tussen eindloze benen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
695 uitzicht op zee
ik stond verderop
nam en passant
het doorkijkje mee
tussen eindloze benen
ze scherpte intiem
je huid liet het zien
toen je bloed ging koken
was het snel afgelopen
we zijn terug gegaan
ik raakte haar scherpte
en jouw wonden weer aan
in een teder ontbloten
we hebben samen genoten
in uitzicht op zee
de scherpte van stenen…
Komt straks de herfst...
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
950 Een steen, een stem, een lichtinval
en wolken die wat regen gaan beloven;
is dit het één, is dit het al
dat mij 't geluk plots kan ontroven?
Of moet ik verder kijken dan dit klein bestaan
en naar de mensen die zoveel verloren?…
Fantomen
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.076 Verwaaide bomen
omringen mij als schimmige fantomen
Hier tast ik naar mijn jeugd en alles wat
ik in het leven zo heb liefgehad
maar dat me door de tijd wreed werd ontnomen
Mij stotend aan met mos begroeide stenen
zoek ik de wereld die mij is ontroofd
De bomen druppen kilte op mijn hoofd
en struiken slaan hun doornen in mijn benen
Fel…
Pop
gedicht
2.9 met 72 stemmen
24.623 Meisje van zeven bouwt wereld op
dezelfde tafel uit als de mijne,
peutert met stenen, huis in een huis
en praat zoals ik op papier met pop.
Zij oefent in wit, dagelijks brood
en kan daar niet genoeg van krijgen.
Dat doe ik ook, spaarzaam, in verzwijgen
en hoe dit wennen is aan dood.…
kerstmijmering
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
2.682 onder de oude
middeleeuwse toren
sta ik even stil
als de bejaarde slag
het angelus laat horen
hij is een roepende
over de winterse velden
kijkt statig uit zonder
dat men hem nog hoort
of ziet als hemelse bruid
hij draagt slechts
een stenen verleden
en echoënde psalmen
naar verluidt
laten we ons
nog verwonderen
door eenvoud…
Op het linnenwit
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
788 we wisten
je verlaten
alleen gezicht
heb je gelaten
op het linnenwit
bergden calvarié
donkerden de wolken
je riep drie keer de vader aan
toen was het goed een lans
vergoot het water en wat bloed
vrouwen legden af
wat jij gegeven hebt
rolden zware stenen
voor het graf waar uit
jij weer bent opgestaan
op paasmorgen kerken
mensen…
Kathedraal koelte
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
618 hart en ogen
hun leven hebben zij
tussen mens en dier
bewogen maar eenmaal
boven restte pas
het echt geloven
hoor de litanieën
mensen op de knieën
ik bid en zie
de wierook kringelen
in het onnavolgbaar
zacht devote slingeren
ik cryp nog voor
de toren magistraal
ten hemel reikt
daar heeft de dood
haar zicht geschreven op
stenen…
Lente Haiku Vijf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
600 Mmm, even voelen,
dieprood gebakken stenen
verwarmd door de zon.
Mmm, even kijken,
priljonge lenteblaadjes
duizend kleuren groen.
Mmm, even ruiken,
tere leliebloesempracht,
eeuwige lente.
Mmm, even denken,
schoonheid is van elke eeuw,
de zin van leven?…
Verlaten gedachten...
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
977 ijsvlakten
Het regent ijsdruppels in mijn hart
die de kleuren doen verbleken
Deze kilte is niet te verdragen
Als door een nevel omsloten deken
Langs verten van oneindigheid
drijven de wolken van mijn gedachten
In gebroken glans schemert het duister
Woorden kunnen de pijn niet verzachten
De ijsdruppels van mijn hart
bevriezen de woorden tot steen…
het poweetgewoel
netgedicht
1.9 met 11 stemmen
951 een steen zijn teen
met aanstoot zonder vertoon
van enig menselijk besef
de normen hier geuren
naar bederf, zo oud
er zijn in feite
geen woorden voor
dit verdient een klacht
met een uitspraak van kracht
vanaf de laatste letter
amper uitgestorven
een nieuwe dinosaurus rechtens
eender welke rechtse mening
de poweet, indachtig zijn eed…
Blauw
gedicht
3.1 met 28 stemmen
13.356 Met kalmte van een nuttig mens
keek ik naar wolken en vertrapte haast
de stralend blauwe pol, de ereprijs
waar je die niet vermoedt, tegen
het stenen trapje aan de voet
van een nog kale winderige dijk.
Ik mocht je zo, de zin
die ik aan mijn verleden geef
hangt af van energie en van
toevalligs dat ik zie.…
Toekomst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.569 de wereld is vervallen
tot gebouwen en getallen
de mensen zijn verdwenen
in de leegte der stenen
hun god bleef bestaan
hun zon is ondergegaan
de liefde is gebleven
bron van warmte en leven
de straten zijn verlaten
ruïnes en diepe gaten
bomen moe gestreden
na een kortzichtig verleden
lange winterdromen
de ijstijd is gekomen
de…
Doodgewoon, gewoon dood
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.372 bloemen wilde zij
echt geen bloemen
ja, dat had ze ooit gezegd
wat nu, mompelt hij zacht voor
zich uit
tot de dood ons scheidt
was toch ook niet de afspraak
geen bloemen wilde zij
echt geen bloemen
ja, dat had ze ooit gezegd
voorzichtig legt hij de rozen
een voor een naast het lijstje
waarin haar serene lach zelfs
dood grauwe stenen…
Vader
hartenkreet
2.9 met 33 stemmen
3.996 Zo lang dood al, dat ben jij
zoveel dingen daardoor verdwenen
Dat ik een kind was kwam door jou
en dat jij zo trots was op mijn daden
dat hoort bij kinderen en bij vaders
Ik weet waar je urn staat en bezoek
bijna nooit dat droevig oord
vol met stenen en naamplaatjes
Al die bloemen in die kleuren
alsof er ook maar iets te vieren valt
Straks…
kleuren gebeuren
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
588 het doek gespannen
te wachten op de eerste streek
met gemengd gevoel en
de kleur van limoniet
die ik heb opgediept uit
het moeras van mijn onderbewuste
(waar sissend en borrelend de bellen
barsten boven de kaartenhuizen
die ik gebouwd had op te drasse grond)
voorzichtig beweeg ik het penseel
richting linnen en leg de eerste steen…
De oude rivier
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
1.000 Vandaag zag ik je weer even
in de spiegels van het leven
stil verdwalen door de nevel
van het tomeloze veen
Waar ik blozend zon verdroomde
in jouw armen die omzoomden
en mijn ogen deden lomen
in het zand en nergens heen
Lang verwachtte ik de dagen
dat jouw bedding mij zou dragen
maar je spon jouw zachte kragen
die mij dreven van het steen…
Ik mis je
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.384 Ik mis je troostende armen om me heen,
je hart zo hard als steen.
Ik mis je aanwezigheid,
je verbetenheid.
Ik mis je manier van goedpraten,
je gedrag van doen en laten.
Ik mis alles om me heen.
Ik mis je, van top tot teen.…
toegangsbewijs
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
1.119 neem mijn liefhebben mee
naar de tuin
en vraag aan hen
die met stenen hoofden
de aardkleuren opgraven
of de kalkwitte woorden
op mij lijken
(je ne suis pas belle)
misschien
zijn ze slechts een vertraging
van oppervlakte, te eenvoudig
losgescheurd
uit een voldragen cirkel
van weleer
(je ne suis pas belle)…
Het bergmeer
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
678 Ik vloog
en zoog zijn grootsheid op,kwam in de ban
van watermassa’s die met oergeweld
zich stortten van een steile stenen wand
die dan –als koele kabbel uitgesneld-
het bergmeer vormden. Zwom ik in Uw land
van wassend water krachtig neergeveld
en dreef ik ,vrij, gedragen door Uw hand…
Ontspiegelt mij
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
674 voelen
vind ik in jou wat er niet is misschien
regen heeft me weggewassen
ontspiegelt mij in dunne plassen
zonlicht heeft mij anoniem verdampt
wind verslijt gestaag mijn weerstand
erodeert de jaren tot herinnering
verstuift mijn leven door versnippering
ja ademt dagen langs mij heen
je handen voelen in herkennen
slechts de kou van steen…
van de duivel bevallen
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
1.114 volkomenheid schenken
ik word door onbaatzuchtige
passie gedreven
wil jou met een pauwenstaart zwaaiend
in mijn richting wenken
waar ik het pad alvast
met rozenblaadjes heb gestreeld
opdat je vrijelijk voort kan schrijden
en gratie wordt toebedeeld
om omzichtig tot rijkdom te leiden
toch geraakt
nog eer je die weg bewandelt
een steen…
Wens in M
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.365 eindigde
ga nog eens neuriënd aan de was staan
of geef me straf omdat ik in het water viel
zing van here zegen lof en prei
laat me uit de kamer weggaan omdat
sinterklaas je nog wat te zeggen heeft
roep me vóór het eten
wees nog één keer m'n moeder
dan zal ik elke vrijdagavond
nieuwe bloemen op je graf zetten
en het mos van de verweerde stenen…
in blauw dat alles zag
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
979 ik bouw muren
om me heen, nee,
niet meer van steen
maar van herinnering
van toen het beter
met ons ging
jij vloog,
ik aardde in de rots
waar jij op neerstreek
en langdurig naar me keek
samen braken we
de spanning in een lach
de tijd stond stil
in blauw dat alles zag
wind waait geuren
naar de overkant
kleuren worden fletser
sporen…