3326 resultaten.
Retrograde zolen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
253 << VOOR DE IMMER GOEDLACHSE
EN SCHALKS OGENDE SKALD >>
In de hektiek van retrograde goden
die ongemerkt op kinderkoppen sluipen
voorwaarts nimmer in de spiegel turelurend
als blinde vinken in het straatgewoel
langs toys are us en in de
zaak van bart
de bakker leeggeplunderd achterlatend
zie ik een taartpunt op mijn onderdanen
met zolen…
Overmacht
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
720 durf uit
te spreken
hoe haar tranen
stromen langs
lijnen die ooit
aanraking waren
meer is er niet
enkel het beven
van handen die niets
meer kunnen dragen,
haar mond vol
ingeslikte dagen
haar dieren die
kijken alsof blijven
de eenvoud toont
vogels die tegen
ruiten tikken,
vrijheid bestaat
ze wil vertrekken
niet achterlaten…
Zanshin
netgedicht
2.5 met 28 stemmen
8 Toch hoef ik niet te dragen wat het leven in mij achterlaat,
ik mag waarnemen zonder in elke indruk te verdwijnen.
De stroom bepaalt zijn weg, de vogel dwingt niets af,
hij wacht niet ongeduldig op een teken van de toekomst.…
De kunstschilder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 In de verte
Wijds aan de horizon
Blauw en gejaagd grijs
Dichtbij, door de natuur
Vormgegeven grillige rotsen
Een rijzige gestalte, jij
Loopt over de onbetreden paden
Langs met mos begroeide aarde
In een mist van onbehagen
Zocht je naar monumentale bomen
In de schaduw schilderde jij ze ijzig
Voor jou waren ze het verband
Op de wonde,…
......zag, dat het goed was.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.123 Een blauwig-groen vlak
stevig aangetrokken
tot onder de plint
van de horizon.
Daarop
als door een reuzenhand
suikerzoete molens
zacht in het gelid gezet:
rose; blauw; geel; groen;
rose; blauw; geel; groen...
Van rechts spiegelt
de wolkenloze hemel
tot aan de vijf roerloze sfinxen
die witglanzend
het achterland bewaken.…
gedachten vol met stilte
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
873 geroezemoes
parelde een hoge lach
ik voelde dat je nader kwam
wist dat jij me zag
je liep mijn ogen in
gedachten vol met stilte
eindelijk weer samen
na eeuwen zonder namen
handen vonkten
in het tasten naar elkaar
we pasten in perfectie
liefdevol in elk gebaar
we zaten daar
waar tijd de hemel raakte
een woeste zee zijn
eigen horizon…
zout in kringen drogend
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.100 op strand met jou
de eerste voeten in het water
ons spoor vervaagt al gauw
in kou die lente overleeft
golven rollen uit over de zomer
zorgen dat je even beeft
we lopen verder dan er
mensen zijn, hun horizon voorbij
de lijn van samen en alleen
gedachten spatten op het lijf
het zout in kringen drogend
je ogen vragen of ik blijf
we…
Rijk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
864 Maakt het mooiste in me los
Laat me zweven
Doet me gloeien
Laat me lopen over mos
Doet me leven
Maakt me sterk
Geeft mijn leven weer een lijn
Nooit zal jij kunnen beseffen
Wat jij nu al hebt gegeven
Door bij mij te willen zijn
Je doet me blozen
Laat me stralen
Als je lieflijk naar me kijkt
Geeft me kracht
Niet te verdwalen
Hebt mijn horizon…
Poldermarieke
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.492 En in de schaduw van een molen
kijken we getweeën naar de horizon,
waar meeuwen door het luchtruim dolen.
Het landschap verandert, een onweer dreigt
snel weg hier voor de regen plenst
en de bliksem ons te pakken krijgt.
We rennen verder en lachend kijk jij
me aan, en ik weet wat jij wenst...
wij waren nog nooit samen zo vrij.…
liefde voorbij het leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.313 geven
Steeds vragend waarom
Liefde voorbij het leven
Is dit reëel
Wat kan het mij geven
Een mysterie voor mij
Liefde voorbij het leven
Kan je me horen
Ik wil jou zoveel geven
Omdat ik van je hou
Liefde voorbij het leven
Glimlachen kost niets
Een innig moment beleven
mijn hart is voor jou
Liefde voorbij het leven
Ver achter de horizon…
Laatste Station
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
998 Voor je dit voelt ga je met rappe spoed
je eind aan de horizon tegemoet.
Waar elk mens zal gaan.
Maar zelfs het eeuwige leven beloofd,
dender je voort, van je zinnen beroofd.
Want blind is een mens,
doof is een mens,
als je niet in het einde van het leven gelooft.…
ik hoorde sterven in je stem
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
949 ik je ingehaald
ontmoette toen je ogen
ik zag je leven
in een flits voordat
de tranen kwamen
ik raakte je
heel even aan
vroeg je met
me mee te gaan
er was geen
schaduw meer
het zwarte
was verdwenen
de drooom die je
gegeven had was
in je blik verschenen
je fluisterde
een toekomst
van gebroken glas
zag scherven van
een horizon…
KOORDDANSER OP LUCHT
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
932 die me bijna verstikt
op weg naar de overkant
als een koorddanser tussen hemel en aarde
die zich opwindt over de hoeveelheid
lucht die hem langs alle zijden omringt
de proporties van de realiteit verdringt
zijn veren met honing ingesmeerd
een sprong in het duister waagt
is het de draagkracht van een droom
die me verder stuwt naar de horizon…
woorden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.688 Nu het laatste woord
op muren geschreven
je loopt langs
vergeelde letters
meeuwen krijsen
mussen laten zich niet
zien en luipaarden rennen
op het dek de stoel
gevuld met regen en de
horizon grijs.
Het laatste woord gesproken
stilte de meeuwen mussen
de stoel en het woord
laat mij alleen.…
Contact
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.709 Achter horizon hoeve, gehurkt.
Luifel spar en vogelkers:
bosrand, mijn rug. Geduld.
Geweer en ik: de hand op het leven.
Schot spat avond uiteen.
Veld, hoeve, bomen
ontploffen, vallen
op hun plaats terug.
Stilte likt wonden gaaf.
Achter graspollen gestrekt
ligt haas, kogel door hart.
Geweer en ik: twee handen op de dood.…
Aspiratie
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
2.267 werken
Een mooie toekomst die
Zij koesterde
Gelaten schoonheid
Donkere zwerken
Kritisch, maar
Monddood
Gemaakt door haar lichaam
Dat voorheen als een otter zwom
Inwendig werd zijn ritme
Verstoord
De mooie toekomst die
Hij koesterde
Verdreven verleden
Zeker vermoord
Plotseling ineens
Klom
De liefde vanachter de horizon…
Pil van Drion
gedicht
3.9 met 126 stemmen
40.877 de trein naar het hiernamaals is vertrokken
en neemt de laatste van zijn vrienden mee
voor hem was er geen plaats in de coupé
de wind speelt met zijn grijs geworden lokken
in tranen blijft hij achter op ‘t perron
er rest niet meer dan een vertwijfeld staren
naar hen die aan ’t loket gelukkig waren
hij wuift nog zinloos naar de horizon
de…
om het verdriet van gisteren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
856 ik heb je vingers vastgepakt
je een hand en arm gegeven
mijn ogen zijn bij jouw gebleven
omdat jij de kleuren terug kon
geven die ik allang vergeten was
we liepen samen in de pas
die voor ons uitgestippeld was
de lichte horizon vervaagde
in de zorgen en dagen die voor ons
geen perspectief op toekomst gaven
maar in de romantiek van morgen…
Waterloo
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.134 marcherend door diepholle wegen
onder taluds, dwarsend door 't veld,
koester ik daar, windvrij gelegen,
stilte en rust die vredig welt
in gedachten zie ik Franse troepen
galopperend uit de horizon
er wordt geschreeuwd, getierd, geroepen
hun wapens glinsteren in de zon
de heuvels zetten hoge ruggen
hun cavalerie stormt met geweld
kanonvuur…
Grotendeels gelijk aan elkaar
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
2.051 kopje thee voor haar zet
Ze wil graag heel veel leren
Ze wil het tij gauw keren
Ze wil kansen nu creëren
Maar ze kan het niet alleen
Ze krijgt zo haar medicatie
Je ziet geen pijn aan haar gezicht
Ze lacht om haar eigen woorden:
'Ik ben een stoplicht met alleen rood licht'
Steeds wil ze door
Ze kijkt altijd verder
Ze brengt de horizon…
het huilen van de lucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 en dreigend blauw
een wind als koude hand
op de arm uit de mouw
een vogel trekt zich schetterend terug
niemand ziet de pad onder de houtstapel
het huilen van de lucht
de verstilde salamander
de vlinder die niet vliegt
wie kan het water nog ruiken
het getij nog keren
de krant ongelezen laten
en zomaar stil worden
achter de horizon…
HOEVENZAVEL
gedicht
2.4 met 16 stemmen
6.694 Soms staat men voor een horizon als voor een hek,
maar de straat wordt een dorp en de stad de wereld
die ruikt naar sjasliek, shish kebab en moussaká,
naar al dat elders van te ver en van te velen.
En men verlaat zijn straat, op zoek naar een dorp.…
Geslaagde mislukking
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
714 Goethe zag het al
inspiratie eist een ster
een planeet die je bidt
niet dichterbij te komen
eerder veraf te schijnen
Venus en Mars volgend
reizend naar de horizon.
Ik schiet doelen voorbij
en laat de rozen heel
om als bij te zoemen
naar geuren en kleuren
die de evolutie geeft
als bewijs van een wezen
dat zich opheft in niets.…
Er ontbreekt iets
gedicht
3.1 met 24 stemmen
12.877 Daar achter die bloedrode horizon.
Verlangend naar het theater van de slacht gingen we op
weg.
Maar het was te vermoeiend.
Geen van ons kwam aan.
en toen we stierven dachten we:
er ontbreekt iets. Dit
was niet wat we ons ervan hadden voorgesteld
en we zijn voor niets bang geweest.…
Geen eigen gelaat heb jij...
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.363 Wat heb je sinds het begin
meegemaakt en geleden,
maar de hoop blijft je dragen
en het vermoeden
dat achter de horizon
weer ergens en ooit
licht zal dagen.
Je bent één uit de velen:
gekend, bemind, gezocht
maar vaak ook vergeten,
onderdrukt, verloren of gekwetst,
miskend, gefolterd, gedood.
Toch sta je weer op...…
Veertje
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
2.588 veertje
door een vleugje wind geblazen
`t landde zachtjes, lief en teer
op mijn geopende handen neer
en liet me staren in stil verbazen
zorgzaam omvatte ik het wonder
drukte het innig tegen me aan
om er voor immer van te houden
maar toen m’n vingers zich ontvouwden
zuchtte `t pluisje bij me vandaan
Je dwarrelde dwalend naar de horizon…
parelde een hoge lach
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
994 geroezemoes
parelde een hoge lach
ik voelde dat je nader kwam
wist dat jij me zag
je liep mijn ogen in
gedachten vol met stilte
eindelijk weer samen
na eeuwen zonder namen
handen vonkten
in het tasten naar elkaar
we pasten in perfectie
liefdevol in elk gebaar
we zaten daar
waar tijd de hemel raakte
een woeste zee zijn
eigen horizon…
te lang
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
785 het praten kwam later
jaren na het lopen
op wankele beentjes
die dag nadat jij me droeg
op schouders van liefde
aarzelende woordjes
om jou te roemen
man van mijn wereld
toen nog vol ontroering
in een wereld vol liefde
droeg jij een kind op wolken
dromen voorbij de horizon
fier en trots die lach
bij elke vertederende blik
geschonken…
zon kaatst koper door patrijzen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
736 afgrijzen
opgetuigd met zeemanskunst
het scheepje zonder lading
matrozen paraderend op het dek
niet wetend dat de bodem lekt
de kapitein in loondienst
van de tijd en heersende moraal
jaagt eigentijdse passagiers
van boord als baas van allemaal
zijn schip gestrand na verre reizen
rust in vergane glorie aan de ka
hij droomt een horizon…
Dichtdanseres
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.291 Ik las, eenzaam verwilderd
verliefd de mooiste woorden
van de huwbare dichtdanseres
verbleef een kille nacht
in droeve eigen stilte
tikte de tijd terug
in mei
mijn hand reikte
naar de dunne horizon
maar werd in drastisch tasten
afgehakt en meegenomen
in eb en vloed door zielsverwanten
ik kon kiezen
tussen de dood
en gezelschap…