3445 resultaten.
ode aan een gestorven dichter
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
704 zich niet sterven
als de reis ten einde is
schrijft in alle talen
waar de dood te stil is
om het te verbieden
poëzie houdt niet op
als het keerpunt eenzijdig
het lichaam neemt, want de geest
van een dichter is de jeugd
die altijd blijft
poëzie is de adem van de
schrijvershand, het typt het zwart
van inkt met gele stippen
in de ruimte…
Overpeinzing na het lezen van Einstein's theorie
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.977 I
De drie laatste begrippen in 't heelal,
Die nog vast stonde' in dat donker kristal,
Tijd, ruimte, massa, zijn dat dus niet meer.
Ze zijn beweeglijk en - als alles - teer.
Welk een gedachte! Welk een nieuw geluk!
Welk een bevrijding van een hoge druk!
Welke slagen toegebracht aan een God,
De laatste slag, vernietigende God!…
vrijheid vraagt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
660 vrijheid vraagt herinnering
aan wat mensen geven
het kostbaarste zelf
in strijd en opoffering
om van vrij zijn
van generatie op generatie
het erfgoed door te geven
vrijheid vraagt werken
met en op het spoor
van gisteren naar morgen
aan respect en ruimte
voor geluk van een ander
opdat die zijn mag
wie en wat hij is
vrijheid vraagt verzoening…
Denken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 Gedachten houd ik in mijn besloten wezen
In ruimte en maten aan mij toebedeeld
In parten en kwadranten van tijd verdeeld
Gedeeld tussen grenzen van hoop en vrezen
Ze zijn niet meer of minder dan een sleur
Van alle jaren wisselende seizoenen
Die zich als de getijden verzoenen
Door de verschillen in klimaat en kleur
Als ’t langzaam herwaarts…
Wat niet te koop is dat
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
517 Zonder verzuring blijft
er ruimte voor begrip.
Elk stap is nimmer
één te veel. Ziet niet
neer op de levenspech.
Kijkt bij voorkeur terug
op de goede dingen die
zich in herinneringen
bewaarden.
Wat is geld waar het
hart klopt met interesse
voor de mens die zichzelf
mag zijn? Zich weet te
ontdoen van alle grenzen.…
Literair
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
555 want er zijn
etiketes
voorschriften
foute en goede taal
er is schoonheid
kitsch en kabaal
wat is er voor iedereen
waarin is ieder gelijk
en als dat er niet is
is dat dan een universeel weten
dat een ieder
in zijn of haar waarde wordt gemeten
en dat dit ons systeem is
dat waar we ons bij neer moeten leggen
dat we niet allemaal dezelfde ruimte…
Er is te veel ruis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
557 vergeten
er is te veel ruis door het
moeten weten van alledag
we keren terug naar hoe alles was
waar verbazing en schoonheid
de triggers waren in een
relatie die bloeide door het
openen van zoveel niet weten
in pure bewondering
voor een bestaan waarin
moeilijkheden oplossen door
er samen weer voor te gaan
in die nog onbetreden ruimte…
Het zwarte moeras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 ik ken de
witte wieven en
het zachte gepruttel
van het gas uit
het zwarte moeras
de vage zuchten
van oude bomen
als de wind is
gaan liggen en takken
vrij kunnen dromen
toch is in de jaren
het donker verdiept
omdat onbereikbaar
bezit heeft genomen van
ruimte ten koste van licht
waar vroeger het bos
zich transparant opende
met…
Haar laatste zin,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
412 Ik kom haar ruimte binnen
vlak voor haar vertrek,
voorzichtig om af te dalen
in haar zelf gekozen eeuw,
zo stil, licht als sneeuw op
sneeuw, liggen handen
op het smetteloze linnen,
we zwijgen, ongeopende
vuisten om niet hoeven
los te laten, strijdbaar
is gestreden een glimlach
strijkt over het gesteven
laken, het rusteloze…
De oase
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
500 talenten
oplossingen straalden
voor momenten die
geen perspectief meer
gaven voor gewone zaken
zonder winstbejag
voorzag zij mensen
van voorspoed als zij
het door onverwachte
stapeling van pech het
voor even slechter hadden
haar lach is altijd
de oase geweest in de
hitte van steeds groter
wordende woestijnen
geef haar maar de ruimte…
HOE ZOUDEN ZE HETEN
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
442 gekke gedachte dat we
ooit zullen vervagen
dat we sneller dan gewild
er niet meer zullen zijn geweest
enerzijds de aarde zullen verlaten
en dat anderzijds de aarde
ons zal omarmen
met diverse lagen
dat we uit niets anders
meer zullen bestaan dan geest
zo zal het moeten gaan
men moet ons ook vergeten
er moet ruimte voor
nieuwe generaties…
Als hij had gekund.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
538 dichters gunnen
elkaar het laatste woord
eindelijk een toekomst,
zetten hun toon achter
de dictionaire om,
behaagt de inktmop
die bestemd was voor
een originele opening
als hij werd gemorst
Met de kruimels brood
verdiende hij de korst, tot
het duister weer lichter werd, zijn
papegaaien hebben zich tegen hem
gekeerd in de ruimte…
Levenshonger?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
367 gevoel
verwijdert zich uit broze trommels van
tegenstrijdigheid, de tong is eenzaam
en droog als bagage in de mond, begeef me
verder van het geheim, als dat bestaat,
elke zet wordt gemaakt als herontdekking
van het kleine die ik raak, in ieder woord leeft
het beginsel om zich uit te willen uit te drukken
in meerslachtigheid, de ruimte…
broodje normaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 Klaarte valt altijd plat op de dingen is koud
van geïoniseerde lucht lege ruimte gireren
bolle denkbeelden vlak op een spiegel woorden
weerkaatst uit het niets gesneden dun
volle lucht ademt op doodnormale wijze
doorzeefd en doordrenkt
als van gewoon brood met water
uit een helder scherm moet ik dan
de triage van weeën opduiken boud…
Buitenbeentjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 het leven
Van cruciaal belang voor vlees en geest
Dit kleinigheidje telt voor jou het meest
Je wilt daarvoor de hele mikmak geven
Een uit de hand gelopen hobby is
Belangrijker dan serieuze zaken
Het leven, ach, je moet er iets van maken
Je schrijft je eigen zijnsgeschiedenis
Je stelt jezelf een doel en laat de boel
De boel aan kant om ruimte…
Ode aan de terreinknecht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
529 De boel aan kant om ruimte te creëren,
in ochtendstilte loopt een man, hij zucht
en uit zijn mond ontsnapt een wolkje lucht,
hij schudt zijn schouders los en schikt zijn kleren
Nog gisteren werd op dit gras gespeeld,
de noppen hebben veel geruïneerd,
de man, hij bukt, bekijkt een pol en keert
de sprietjes in zijn handen vol met eelt
Vakkundig…
Restant religie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 De vrouw begon nu van zichzelf te houden
Zij had geen ruimte voor een nieuwe band
Die was als zwoegen door het mulle zand
Als anderen dat eens aanvaarden zouden
De vrouw begon zichzelf nu zacht te strelen
Liet los haar vrijwel levenslange taak
Van het verzorgen, want het was nu zaak
Om voor het eind haar eigen hart te helen
Zij was benieuwd…
Restant religie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 De vrouw begon nu van zichzelf te houden
Zij had geen ruimte voor een nieuwe band
Die was als zwoegen door het mulle zand
Als anderen dat eens aanvaarden zouden
De vrouw begon zichzelf nu zacht te strelen
Liet los haar vrijwel levenslange taak
Van het verzorgen, want het was nu zaak
Om voor het eind haar eigen hart te helen
Zij was benieuwd…
Weerspiegeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 heel even
op zo’n heldere winterdag
bij een enkele kaal en bloot
zo kwetsbaar zie ik
een heel voorzichtige lach
het zijn zij die het al weer
voor zich zien – het volle leven
ze dromen al weer
hun groen gevulde kronen
heel even
weerspiegelen ze
nederig en bedaard
in een afgelegen sloot
of in een daar lopende vaart
die hun de ruimte…
Kavkas #2
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Uit de buik van de boot
als beeld van onze Moeder
Aarde, die geboren is waar ze is
in de schoot van de hemel
boven de heilige bergen
die de eeuwigheid kussen
op de grens van ons bestaan
We trekken verder en geven namen
aan de wereld die we ontdekken
Tijd en ruimte omarmen ons…
Sprekende mimiek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 het was moeilijk
om het leven
uit je hand te
kunnen lezen
hoofdletters
maakten hun
eigen diep
liggende lijnen
in die ruimte
kon verwerkt
verdriet zonder
pijn langzaam
verdwijnen toch
overlapten zij
elkaar en werden
er grenzen gesteld
want juist voor
emoties waar
je maar amper
de vinger op kon
leggen was uiterste
subtiliteit…
Vurige geestdrift
netgedicht
3.7 met 68 stemmen
343 hart door
poetische spirit
doet laaien in
vlammen die
van binnen
verterend branden
het komt uit
het culturele
doorgeefluik
dat het internet
aan het universum
geschonken heeft
want dat venster
is dag en nacht
hel verlicht
voor hen
die zich verloren
voelen zonder
klankbord en echo's
die hun angsten
in de onbekende
eindeloze ruimte…
Kleur mij in, voor het te laat is
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
535 Dan ontstaan er weer leegtes —
ruimte voor nieuwe kleuren.
Mensen die tinten brengen
die beter bij je passen.
Soms botsen alle kleuren,
passen ze niet bij elkaar,
en toch… maken ze jou.
Geef me jouw kleur.
Wees niet bang om te tekenen.
Kleur mij in,
voor het te laat is.…
BEKLEMD TOCH HOOPVOL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
234 gevangenis
de gebroken kettingboei
en krassen op de muur
zwijgen stug duiden tergend
op gevaarlijke boeven
die ooit hier verbleven
geheel verslagen
zit onze geliefde Ollie
met gebogen hoofd
op een harde stenen bank
slechts vergezeld van een homp brood
en een kan water
de vertrouwde naam
Marten Toonder
zweeft door de kleine ruimte…
In bloedverzachtende doortastendheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 En suizen deed ’t:
tekort schoten woorden na elkaar,
vervaarlijk opeenvolgend,
uit zijn comfortabele ruimte,
uit zijn sprekende mond
die verzuimde te pruimen
wat de wereld aanbood,
nooit echt inbond, doch
niet echt van zich afbeet.
De buit in de huidige zak,
-wie had dat ooit gedacht,
voor mogelijk geacht!…
het wiel
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
607 zinnen binnen
vluchtige banden
elk begaand pad
weer spiegelen
laat in woorden
het gaat mij om
het spaaklopen
van verse voeten
in metrummeters
als oefenkwatrijnen
of zo’n net sonnet
vol toerenchagrijn
eindigend in rijm
schema per thema
of vorm beklommen
het gaat mij om
het doortrappen
op kop in de wind
verglijdende tijden
en ruimte…
20.000 uren onder zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
421 Stil stil stil stil
De ruimte schiet weg
over het panoramaraam
Nevels om onze spiraalduik
terug de oceaan in, Captain Colin
zweeft ons door echos van leven
signalen in de ronde salon
20.000 uur is ver, we liggen
op zakken, drinken uit kristal
en leven in eeuwigheid
Nieuws is er niet
Het meisje van…
wat hij altijd al wilde
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
307 Dit is wat hij altijd al wilde
niks worden, maar zijn
zich in alle ruimte wentelen
het donker tegemoet treden
met goed genoeg gemoed
de gloed van het zwart voelen
in vloeiende handbewegingen
veranderingen teweegbrengen
aan de verengde werkelijkheid.…
zoals een getuige zegt
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
284 In een weelde van
onaffe schakelingen
bouwsteen voor steen
over de tegenstellingen
zie ik hem
meester der rangschikking
vliegen
en hij ziet mij
opstijgen
uit beteugelde beugels
wegschieten
in alle ruimte
op vleugels
door verbrokkelende muren
afgronden als verblekende
redenen bij samenzijn
Ik riep
ik adem met jou
toon de tintelingen…
De architect van mijn nu
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
242 Vind me in de ruimte tussen de woorden,
waar ik vrij ben van de klok en de tijd,
voor altijd verbonden met alles wat ik liefhad.…