Alle inzendingen

Zomeravond Op het stoepje naast m’n voordeur staat een bankje voor mij alleen de zon schijnt haar zomeravondkleuren in oranje –rood en geel de lijster op haar nest doet haar best fluitend mijn gedachten te begeleiden waarmee ik dromend speel de schaduw van de plataan is wat opzij gega...

Roermonds wethouder Jos van Rey is een paar dagen geleden als een feniks uit z'n graf opgestaan en figureert nu als gebeten hond in Wim's snelsonnet van vandaag - en terecht, laat daar geen twijfel over bestaan! Ook met omhooggevallen peren Blijft het dikwerf kwaad kersen eten... ________...

De vrede heeft een kleed aan gekregen dat democratie heet en ook door anderen gedragen wordt dubbelgangers op het toneel van de macht die ze dienen als figurant of ledenpop Dat is een gemakkelijke rol maar in het echt is het een grote zelfbeheersing en een kwestie van geduld om andere...

zoals water vormen kan in alle talen, soms met veel geraas en dan opeens is ze de spiegel van mijn aangezicht zij is de zee het meer, mijn meander wanneer ik zwijg en mijn gevoel de richtingen absobeert totdat het grijs van staar zicht keert tegen het licht van vandaag het open water,...

verborgen woorden dansen achter mijn zinnen a-ritmisch als in een staat van sint vitus; beeldend, vervagend vuur, ongrijpbare vlam die niet verteert, maar omlijnt wat ik nog niet vatten kan - zou het dat ik misschien laten moet, mezelf in het beeld mag draaien, dansen bu...

bijna onmerkbaar schaduwden stukjes kou jouw altijd schijnende warmte jij bronde zon lichtte op waar energie structureel iets tekort kwam om aan het dagelijks leven juist die kleur en intentie van volmaakt te geven sprankelend glansde jij een paar karaat in gouden geluk waar jij ...

Hoe jij in een ongedwongen sfeer de ziel uit jouw klein lijfje kwinkeleert op boomtoppen en daken Het betreft allemaal welluidende noten en tonen in verschillende combinaties en variaties van waar het einde nog niet is geschreven of gesproken. Voordat zon opkomt, zijn het precies van die uniek...

Een boef gaat steeds weer naar de plaats delict, Dat mag ik als bekend veronderstellen. Al was het dus niet moeilijk te voorspellen: Roermondse Jos heeft het maar weer geflikt. Edoch, in de praktijk is vaak gebleken: Een vos verliest zijn haar maar nooit zijn streken.

Hoe ouder, zegt Andries, hoe ’k meer begin te malen En krijg mijn wijfje lief, zo ’t schijnt, hoe langs hoe meer. Ik wenste menig maal, de Duivel mocht ze halen, Nu wens ik z’ alle daag bij onze Lieve Heer.

Dat ik van je hou, dat wil ik dan ook wel eens schrijven, nu je dat zo vraagt. Want ik hou van je en niet eens zo zelden, gezien de vierduizend dagen en nachten. Dat het lijkt of je nauwelijks ouder geworden bent, dat je soms nog ver weg kijkt als was je verliefd, dat je handen nog mooi z...

Er zitten korstjes op het water De vorst heerst, verstold De hemel vond tijd om de bodem te witten Wind krabt verbeten zijn windwakken open Waar het water in kabbelt als edel blauw bloed De zomer is afgelegd, het jonge leven gedood Kuit werd tot vis, het dons is verveerd Nu wachten op ooit...

Als reactie op Coenraedts snelsonnet van vandaag, waar wederom alle pijlen op Kuipers zijn gericht èn op een van de vele Haagse rockers van de jaren zestig, Jumping Jewel John Leeuwenhart... _______________________________ John was een 'one trick pony' met dat lied Werd later perschef van C...

Deze drie Latijnse woorden die krachtig vol eenvoud zingen geef ons vrede mogen galmen over aardbol door zeeën en wolken om hun boodschap te brengen aan oorlogszuchtige mensen en twistende regeerders in alle werkkringen huiskamers en gezinnen

Hoe zij als een lekkere parfum via de neus wordt waargenomen die een huid meteen een verfijnd gevoel geeft Met haar maximale kleurintensiteit en tijd durend resultaat laat zij ogen schitteren van waar haar irissen zijdeachtig zijn, omgeven door een immense blik. Hoe gedachten zinken in de wolk...

een dag met vele vrijbrieven, het midden gesteund op vier pilaren; het weekend daargelaten - iets van door midden zagen ter twaalde ure maar wie is die man met die grote zaag die ingeluid wordt door het gehamer op die immense grote bel die hoog boven het kerkgestoelte hangt vluchtende ...

De barbaren zijn gekomen en ze blijven komen eeuw na eeuw Wij zijn beleefd, we geven hun hoge titels Zij geven ons hun wetten in een mooie toespraak met welsprekende woorden over beschaving in onze wildernis dat we nota bene niet langer hoeven te leven als wilden niet langer in de w...

lief dansten kleurtjes in ons blikveld naamloos droegen noten de kleine figuurtjes in onze regie waarvan het onderscheid ook voor een kenner niet duidelijk was nooit groepten zij bijeen maar ieder koos een eigen pad zonder confrontatie met de aanstootsteen niet wij maar zij tr...

Een reactie op K. Bladzij's vers "Vooruitzien". Ja, ik wil het anders, heer Bladzij: Woorden die waarheid spreken... Zonder moties van wantrouwen en parlementaire enquêtes, Zonder onderzoekscommissies, Zonder overjarige, nietswaardige excuses, Niet één voor allen en allen vo...

Om met een hoofdletter te beginnen Ben ik iets te klein Deze legendarische band Ze stoppen en dat doet pijn Als een rode draad In gekleurde klanken Door het leven Laten we ze bedanken In een schouwburg genezen Van een krankzinnige tijd Het is voorbij Het kent geen spijt Elke dag v...

Vlieg als een vogel de horizon tegemoet. Zorgeloos en vrij.

Zoals je soms een kamer ingaat, niet weet waarvoor, en dan terug moet langs het spoor van je bedoeling, zoals je zonder tasten snel iets uit de kast pakt en pas als je het hebt, weet wat het was, zoals je soms een pakje ergens heen brengt en, bij het weggaan, steeds weer denkt, schrikt, dat je...

Onder hemels blauw tonen witgrijze wolken blije tegenkleur.

Alard is dood. Een traan ontsprong mijne ogen, Toen hij de zijne sloot; Ik schaam mij niet: ik ben bewogen: Alard is dood. Hij hing me aan 't lijf; hij kleefde me aan de kleren Hij kwispelde aan mijn zij; Nog stervend sloeg hij menig keren Het brekend oog op mij. Hoe dikwijls lag hij na...

De plastic rietjes wilden we vervangen, Want die zijn desastreus voor het milieu, Papieren rietjes zijn we ook al beu, Ze blijven veel te vaak in keeltjes hangen. Dus als ik iets bestel voor mijn Sophietje, Vraag ik om ranja met een rieten rietje.

mijn lief, er ontgaat mij vanwaar ons oorsprong uit de lente is ontsproten, madeliefjes en sombere vergeet-mij-nietjes krioelen als jonge vaarsen voor ‘t eerst in vrije veld door de verse aarde kuieren het dak van zon en maan; vandaag slechts licht gesluierd laat de meeuwen dansen en gan...

Morgen is vandaag. Wat er gaat komen houdt ons in bedwang: men is vaak vooringenomen. Nieuwe politiek. Hoe die aan te pakken? Met meer rechtvaardigheid. Met minder struikelblokken. En directe liefde. Geen gekonkelfoes. Dat moet morgen gebeuren. Of wilt u soms wat anders? Dit houdt on...

Eerste geluiden van de dag, mijn ziel zingt al -- mee met de wereld.

ik heb klanken geschreven stukjes textiel ermee in gewreven het laten drogen aan de lucht die in kleur haar dankbaarheid drukt in de wollige melodie van de windregenbogen kleurt het mystieke spel van lichte tonen waarbij het totaal aan frequentie wit is en decibellen stilte benader...

Afgrijselijk dat zoiets kon gebeuren: pas achttien was ze, reed ’s nachts op haar fiets naar huis, kwam nooit aan. Nóg steeds weet men niets van wat en wie en waar. Het blijft een treuren want over dit feit hoeft er niet gegist: haast dertig jaar wordt Tanja diep gemist –

Zoals een vrouw, die overloopt van melk en liefde, haar linkerhand naar een kussen brengt, in die gedachte wil ik afscheid nemen. overschouwend, nog één enkele keer, uitsluitend zachte gewassen. niet het lichaam, de asse. ---------------------------- uit: 'Tirade', 419, 2007.