Alle inzendingen over sterven

2935 resultaten.

Sorteren op:

Zondagmorgen

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 737
Te sterven misschien ... Tot zwetens toe benauwd kan zo'n ogenblik zijn, waarin herkenning dreigt. Maar daar liep, godzijdank, die man. Misschien is hij het zelf wel, dacht ik, gek, want nu bewoog de vlieg aan de muur, de vogel aan de hemel, de foto werd weer film.…
Jan Mast21 februari 2007Lees meer >

Leeftijd

hartenkreet
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.893
leven van de kleine jongen geduldig verhalend van zijn school van meester die hem niet begrijpt van kinderen die zijn fantasie niet vatten Dat leven is zo mooi, zo hard, zo onbedorven, zo echt, dat ik stilaan begin te wensen dat hij me niet geloven zal als ik hem zeg dat Het leven eigenlijk anders is, zo anders dat 't meer gelijkt op sterven…
Edsard Berger24 december 2007Lees meer >

Leeftijd

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.025
leven van de kleine jongen geduldig verhalend van zijn school van meester die hem niet begrijpt van kinderen die zijn fantasie niet vatten Dat leven is zo mooi, zo hard, zo onbedorven, zo echt, dat ik stilaan begin te wensen dat hij me niet geloven zal als ik hem zeg dat Het leven eigenlijk anders is, zo anders dat 't meer gelijkt op sterven…

Mag ik je bedanken

hartenkreet
3.9 met 27 stemmen aantal keer bekeken 5.501
Al die jaren zijn Woorden aan mij voorbij gegaan Ze lagen in mijn mond Maar ik gaf er geen betekenis meer aan Op een dag verdwenen ze gewoon Misschien was de lucht te rood Misschien was de aarde te zwaar Enkel het lichte sterven had ik nog bewaard De taal passeerde mij zonder te begroeten Onleesbaar ontspoorden gedichten zonder te ontmoeten…

Dode woorden

hartenkreet
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 753
Ik neem mijn tranen mee, loop over blauwe scherven, de trap kraakt slordig bij elk sterven. Onder de koude lakens wacht ik geduldig af en adem onhoorbaar het bestofte verleden. Ik huiver van de nacht, ze laat gillend alle dode woorden weer herleven.…

Dode woorden

hartenkreet
4.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.222
Ik neem mijn tranen mee, loop over blauwe scherven, de trap kraakt slordig bij elk sterven. Onder de koude lakens wacht ik geduldig af en adem onhoorbaar het bestofte verleden. Ik huiver van de nacht, ze laat gillend al de dode woorden weer herleven.…

U DIE DE REINIGING VERVULT

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 822
breekt hun sterke trotse waan, wie dient moet op de knieën gaan, de grootste wordt de minste, U droogt de voeten met uw kleed, zodat wie aanligt nooit vergeet, dat U met and're maten meet, wie meerder is gaat dienen, U geeft de weg met water aan, maar die gereinigd zullen gaan, wast U met bloed het vuil bestaan, Die leven geeft gaat sterven…
jan mul14 maart 2006Lees meer >

Navolging van Christus

hartenkreet
4.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.087
Al jaren in zijn doen en handelen Gericht op achter Jezus wandelen Elk jaar op Goede Vrijdag bekruipt Hem het gevoel dat angstig sluipt Krijg ik vandaag de nagels door mijn handen Of kan ik nog tot volgend jaar hem wandelend imiteren Om dan wellicht sterven en opstaan ook te leren Nu zo vaak zich die vraag gesteld En zich al piekerend gekweld…

'K BEN VREEMD TE MOEDE

poëzie
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.294
Van op de grond der zee reikhalzend stijgen en snakken naar de lucht, het licht, het leven, en aan der wanhoop ijskorst blijven kleven: daar aâmloos tussen leven, sterven hijgen .... 'k Ben droef te moede als een, de borst vol tranen, met 't naar gevoel van nimmermeer te wenen .... April 1888…

Hoe ver, hoe ver ik dit alles vind

poëzie
3.1 met 22 stemmen aantal keer bekeken 3.949
ik luister naar mijn herinnering; een stem wegwankelt, die sterven wil.…
J.H. Leopold16 september 2019Lees meer >

ZUCHT TEN HEMEL

poëzie
3.1 met 22 stemmen aantal keer bekeken 5.534
De Almacht riep u tot die hemel, naar wiens heil gij smachtend waart: rust volzalig; en (zo ’t zijn moet) blijve ik sterven op deze aard!…
Isaac da Costa29 september 2021Lees meer >

Kristallen

hartenkreet
3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.598
Dit is toch te gek om los te lopen, in een wereld waar kinderen sterven, geen voedsel kunnen verwerven, ligt een hond tegen kristallen aangekropen. Zijn mand is verdwenen, het was een raar geval, belegd met kristal, de hond zal er niet om wenen.…

Lichtdans

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 860
Zij wacht op woorden die verdwalen rond het aangeknapperd hout In barre nevels zal ze dansen tot een weke ziel ontspoort en zal ze nemen -wat ze wilde om te slapen -ongehoord Verkondig nooit van haar verhalen zelfs niet het kleinste woord En toch -wie haar hier zag verschijnen zal beamen -na één nacht zo hier met haar te willen sterven…
jan haak1 januari 2009Lees meer >

Laatste woord voor een filosoof

netgedicht
3.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.140
Wat voor woorden geef je filosofen als ze sterven gaan? Wees gegroet mijn vriend? Ga met Plato? Of kijken wij terneergeslagen naar een kist die zich laat dragen niet bewust van weken, jaren die voorbij gevlogen zijn? Dan een woord nog, nu de laatste kaars nog hoort: vaarwel. Er zijn geen woorden meer.…

Hoor de wind waait

netgedicht
4.0 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.169
wie zoet is krijgt Geer en Goor terug bij de toppers wie stout is vindt het ook nog belangrijk de wind wakkert aan het regent hagelstenen moeder aarde huilt om weer duizenden extra soldaten gestuurd naar broeihaarden van extremisme Nederland zwicht wie zoet is blijft aan den arbeid tot hij sterven gaat rijk worden heeft te maken…
windwhisper3 december 2009Lees meer >

Leven

hartenkreet
3.9 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.472
Een winterdip zonder sneeuw lui zijn zonder een geeuw Lachen zonder geluid muziek met de radio uit Blijven om ergens voor te gaan een straat zoeken in een laan Doen maar enkel in gedachten verlangen is niets meer dan smachten Sterven terwijl je nog steeds leeft grond voelen terwijl je zweeft Verkleumd tijdens een zomerdag niet meer willen…
car9 december 2009Lees meer >

Een zomer lang

netgedicht
4.2 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.057
vergeten was totdat de bedelman zich pakte met de wolken van het strand gestilde Noordzee zag verdrinken met een zon die opgebrand haar laatste maantjes van geluk voorbij de einder had geschoten had genoten van het water witte billen had verschoten tot van boerenland weer iemand zachtjes kreunde naderhand om iets wat langer niet kon duren sterven…
jan haak26 maart 2010Lees meer >

Maidentrip van de 'Aardse Roos'

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 662
pioniers op sterrenwind uitvaren wetend dat ze niet terug keren in oneindige ruim worden begraven ver van hun aardse geboorte plaats De mens is gevoelens en behoeftes indien langdurig onbevredigd valt hij in ruimtedepressie en waanzin motivatie verdwijnt om te overleven snijden in z’n wortels doet de mens verwelken en als ‘n snijroos sterven…

zij wil een naam om in te bloeien

netgedicht
4.1 met 20 stemmen aantal keer bekeken 838
het zalig onbewolkte zwartvertakte gedachten achterlaten onder het zacht bestreken mos blauw staan op bomen wanneer seringen wuiven naar romige, roze vruchten ver weg van blank beschenen berken die hun kruinen optrekken door het eenzame beven omdat zij niet anders kunnen en het verdwijnen in stille grachten nog kouder zou sterven…

De weg terug gaan

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 652
het donkergrijze verleden woont nog steeds mijn verwondering Op wegen, al heel lang platgetreden door uitsluitend flarden, herinnering Neerdalen in die oude, grijze dagen betekent mijzelf in ‘t donker zoeken Waar ik geen de weg hoef te vragen welke reis ik nooit behoef te boeken Terugkerend naar waar ‘t ooit begon betekent het moeten sterven…

Rembrandtcyclus 17: anno 1668: mijn zoon Titus is gestorven

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 522
mijn zoon, zoiets doet vreselijke pijn is het waar, dat mijn handen nooit meer lokken kunnen strelen die ook bij Samson kracht gegeven heeft o Titus blijf toch hier is het waar, dat ik het evenbeeld van Saskia, mijn liefste missen moet mijn hoop en leven, Titus blijf nog bij me, blijf nog hier… dan kunnen wij misschien wel samen sterven…

acrazedoenimacrabra!

netgedicht
3.4 met 17 stemmen aantal keer bekeken 808
wangedrochten want ik heb al met iedere duisternis gevochten vol zal mijn gif zijn in iedere ster en 't water mijn betoverd gezang zal jullie lokken als een onweerstaanbare sater gij klein gespuis, al baadt gij nog in superlicht, leiden elfjes u, maangebogen onder poorten nog zo hoge ik zal u stelen op mijn bezem gij zult schreeuwen en sterven…

Publiek geheim

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 558
zag hij in zijn linkerooghoek een zwarte kraai omvallen en dacht hij 'onbemind kind' terwijl haar voetstappen geen sporen nalieten in het hoge tapijt, zij in stilte schreeuwde om liefde, maar hij onmachtig was, hij, de hogepriester van de Sophia, zeg maar buitensporig drugsgebruik, toen besefte hij even dat het niet Ingrid was die zou sterven…

Voor Augustijn

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 646
een koekoek zingt een liedje van verlangen zijn trillers klinken vrolijk op het dak een vrije vogel heeft aan regels lak hij schenkt zijn noten blij aan alle rangen die tonen brengen gras onder je voeten je voelt de halmen strelen langs je huid en bijna maak je zelf zo'n blij geluid vergeet dat alle mensen sterven moeten je staat en luistert…

MYCENE

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 678
Het is een eigen vondst Agamemnons gouden masker waarin ik Ensor zie gij erkent hem niet als nazaat van uw vergane macht waar leeuwen brullen mijn gelijk reeds eeuwen later na uw sterven ontstond hij in het nieuwe land waar men hun taal verdeelde zwakker dan uw stenen poort doch o zo schoon van stem zij overtreft nu Klytaimnestra zo…

Lijfelijk bestaan.

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 548
executie is, het raakt iedereen en maakt alles relatief en gelijk, toch broedt in de ziel een rusteloos heimwee naar de stilte van een vroeg begin in tijd, resten van een ander leven wat de weerstand naar het einde voedt, die bijzonderheid te herontdekken op de gemiste treden van de werkelijkheid, om niet bang te zijn te sterven…
Pama6 september 2014Lees meer >

Primula veris.

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.042
- En 'k heb er vaak benijd, wie 't was gegeven Te sterven in de lente van hun leven.…

Ik vond een vogel, stervende in de tuin

poëzie
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.330
Toen wist ik: - Nu nog zijn mijn wangen rood, Nog zing en dans ik, maar ook ik moet sterven - 'k Voel nog de kou, die héél mijn zijn doorvloot.…

Taalgevoel

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 460
Als woorden als flamingo's of als ooievaren vlogen met machtig majesteitelijke trage vleugelslag en voor verbaasd verraste oogpupillen langsbewogen in V-formatie dan uit 't zicht verdwenen als de dag die lijkt te smelten met de rood-paars-gouden zonnekogel zoals wij ons het sterven denken van de mensenziel: nog even melancholisch wachtend met…