2935 resultaten.
Zondagmorgen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
737 Te sterven misschien ...
Tot zwetens toe benauwd
kan zo'n ogenblik zijn,
waarin herkenning dreigt.
Maar daar liep,
godzijdank,
die man.
Misschien is hij het zelf wel,
dacht ik, gek,
want nu bewoog
de vlieg aan de muur,
de vogel aan de hemel,
de foto werd weer film.…
Leeftijd
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.893 leven van de kleine jongen
geduldig verhalend van zijn school
van meester die hem niet begrijpt
van kinderen die zijn fantasie niet vatten
Dat leven is zo mooi, zo hard,
zo onbedorven, zo echt, dat ik
stilaan begin te wensen
dat hij me niet geloven zal als ik
hem zeg dat
Het leven eigenlijk anders is,
zo anders dat 't meer gelijkt op sterven…
Leeftijd
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
2.025 leven van de kleine jongen
geduldig verhalend van zijn school
van meester die hem niet begrijpt
van kinderen die zijn fantasie niet vatten
Dat leven is zo mooi, zo hard,
zo onbedorven, zo echt, dat ik
stilaan begin te wensen
dat hij me niet geloven zal als ik
hem zeg dat
Het leven eigenlijk anders is,
zo anders dat 't meer gelijkt op sterven…
Mag ik je bedanken
hartenkreet
3.9 met 27 stemmen
5.501 Al die jaren zijn
Woorden aan mij voorbij gegaan
Ze lagen in mijn mond
Maar ik gaf er geen betekenis meer aan
Op een dag verdwenen ze gewoon
Misschien was de lucht te rood
Misschien was de aarde te zwaar
Enkel het lichte sterven had ik nog bewaard
De taal passeerde mij zonder te begroeten
Onleesbaar ontspoorden gedichten zonder te ontmoeten…
Dode woorden
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
753 Ik neem mijn tranen mee,
loop over blauwe scherven,
de trap kraakt slordig bij elk sterven.
Onder de koude lakens wacht ik
geduldig af en adem onhoorbaar
het bestofte verleden.
Ik huiver van de nacht,
ze laat gillend alle dode
woorden weer herleven.…
Dode woorden
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.222 Ik neem mijn tranen mee,
loop over blauwe scherven,
de trap kraakt slordig bij elk sterven.
Onder de koude lakens wacht ik
geduldig af en adem onhoorbaar
het bestofte verleden.
Ik huiver van de nacht,
ze laat gillend al de dode
woorden weer herleven.…
U DIE DE REINIGING VERVULT
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
822 breekt hun sterke trotse waan,
wie dient moet op de knieën gaan,
de grootste wordt de minste,
U droogt de voeten met uw kleed,
zodat wie aanligt nooit vergeet,
dat U met and're maten meet,
wie meerder is gaat dienen,
U geeft de weg met water aan,
maar die gereinigd zullen gaan,
wast U met bloed het vuil bestaan,
Die leven geeft gaat sterven…
Navolging van Christus
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.087 Al jaren in zijn doen en handelen
Gericht op achter Jezus wandelen
Elk jaar op Goede Vrijdag bekruipt
Hem het gevoel dat angstig sluipt
Krijg ik vandaag de nagels door mijn handen
Of kan ik nog tot volgend jaar hem wandelend imiteren
Om dan wellicht sterven en opstaan ook te leren
Nu zo vaak zich die vraag gesteld
En zich al piekerend gekweld…
'K BEN VREEMD TE MOEDE
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.294 Van op de grond der zee reikhalzend stijgen
en snakken naar de lucht, het licht, het leven,
en aan der wanhoop ijskorst blijven kleven:
daar aâmloos tussen leven, sterven hijgen ....
'k Ben droef te moede als een, de borst vol tranen,
met 't naar gevoel van nimmermeer te wenen ....
April 1888…
Hoe ver, hoe ver ik dit alles vind
poëzie
3.1 met 22 stemmen
3.949 ik luister naar mijn herinnering;
een stem wegwankelt, die sterven wil.…
ZUCHT TEN HEMEL
poëzie
3.1 met 22 stemmen
5.534 De Almacht riep u tot die hemel, naar wiens heil gij smachtend waart:
rust volzalig; en (zo ’t zijn moet) blijve ik sterven op deze aard!…
Kristallen
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
1.598 Dit is toch te gek om los te lopen,
in een wereld waar kinderen sterven,
geen voedsel kunnen verwerven,
ligt een hond tegen kristallen aangekropen.
Zijn mand is verdwenen,
het was een raar geval,
belegd met kristal,
de hond zal er niet om wenen.…
Lichtdans
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
860 Zij wacht op woorden die verdwalen
rond het aangeknapperd hout
In barre nevels zal ze dansen
tot een weke ziel ontspoort
en zal ze nemen -wat ze wilde
om te slapen -ongehoord
Verkondig nooit van haar verhalen
zelfs niet het kleinste woord
En toch -wie haar hier zag verschijnen
zal beamen -na één nacht
zo hier met haar te willen sterven…
Laatste woord voor een filosoof
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.140 Wat voor woorden geef je filosofen
als ze sterven gaan?
Wees gegroet mijn vriend?
Ga met Plato?
Of kijken wij terneergeslagen
naar een kist die zich laat dragen
niet bewust van weken, jaren
die voorbij gevlogen zijn?
Dan een woord nog,
nu de laatste kaars nog hoort:
vaarwel.
Er zijn geen woorden meer.…
Hoor de wind waait
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
1.169 wie zoet is
krijgt Geer en Goor terug
bij de toppers
wie stout is
vindt het ook nog belangrijk
de wind wakkert aan
het regent hagelstenen
moeder aarde huilt
om weer duizenden extra soldaten
gestuurd naar broeihaarden
van extremisme
Nederland zwicht
wie zoet is blijft aan den arbeid
tot hij sterven gaat
rijk worden heeft te maken…
Leven
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.472 Een winterdip zonder sneeuw
lui zijn zonder een geeuw
Lachen zonder geluid
muziek met de radio uit
Blijven om ergens voor te gaan
een straat zoeken in een laan
Doen maar enkel in gedachten
verlangen is niets meer dan smachten
Sterven terwijl je nog steeds leeft
grond voelen terwijl je zweeft
Verkleumd tijdens een zomerdag
niet meer willen…
Een zomer lang
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.057 vergeten was
totdat de bedelman zich pakte
met de wolken van het strand
gestilde Noordzee zag verdrinken
met een zon die opgebrand
haar laatste maantjes van geluk
voorbij de einder had geschoten
had genoten van het water
witte billen had verschoten
tot van boerenland weer iemand
zachtjes kreunde naderhand
om iets wat langer niet kon duren
sterven…
Maidentrip van de 'Aardse Roos'
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
662 pioniers op sterrenwind uitvaren
wetend dat ze niet terug keren
in oneindige ruim worden begraven
ver van hun aardse geboorte plaats
De mens is gevoelens en behoeftes
indien langdurig onbevredigd valt
hij in ruimtedepressie en waanzin
motivatie verdwijnt om te overleven
snijden in z’n wortels doet de mens
verwelken en als ‘n snijroos sterven…
zij wil een naam om in te bloeien
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
838 het zalig onbewolkte
zwartvertakte gedachten
achterlaten onder het zacht
bestreken mos
blauw staan
op bomen
wanneer seringen wuiven
naar romige, roze
vruchten
ver weg
van blank beschenen berken
die hun kruinen optrekken
door het eenzame beven
omdat zij niet anders kunnen
en het verdwijnen in stille grachten
nog kouder zou sterven…
De weg terug gaan
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
652 het donkergrijze verleden
woont nog steeds mijn verwondering
Op wegen, al heel lang platgetreden
door uitsluitend flarden, herinnering
Neerdalen in die oude, grijze dagen
betekent mijzelf in ‘t donker zoeken
Waar ik geen de weg hoef te vragen
welke reis ik nooit behoef te boeken
Terugkerend naar waar ‘t ooit begon
betekent het moeten sterven…
Rembrandtcyclus 17: anno 1668: mijn zoon Titus is gestorven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
522 mijn zoon, zoiets
doet vreselijke pijn
is het waar, dat mijn handen nooit
meer lokken kunnen strelen
die ook bij Samson kracht gegeven heeft
o Titus blijf toch hier
is het waar, dat ik het evenbeeld van
Saskia, mijn liefste missen moet
mijn hoop en leven, Titus blijf nog
bij me, blijf nog hier…
dan kunnen wij misschien wel samen
sterven…
acrazedoenimacrabra!
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
808 wangedrochten
want ik heb al met iedere duisternis gevochten
vol zal mijn gif zijn in iedere ster en 't water
mijn betoverd gezang zal jullie lokken
als een onweerstaanbare sater
gij klein gespuis, al baadt gij nog
in superlicht, leiden elfjes u, maangebogen
onder poorten nog zo hoge
ik zal u stelen op mijn bezem
gij zult schreeuwen en sterven…
Publiek geheim
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
558 zag hij in zijn
linkerooghoek een zwarte kraai omvallen
en dacht hij 'onbemind kind' terwijl
haar voetstappen geen sporen nalieten in
het hoge tapijt, zij in stilte schreeuwde
om liefde, maar hij onmachtig was, hij,
de hogepriester van de Sophia, zeg maar
buitensporig drugsgebruik, toen besefte
hij even dat het niet Ingrid was die
zou sterven…
DE BEKEERDE MOORDER
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.377 leeft hier in zijn sterven.…
Voor Augustijn
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
646 een koekoek zingt een liedje van verlangen
zijn trillers klinken vrolijk op het dak
een vrije vogel heeft aan regels lak
hij schenkt zijn noten blij aan alle rangen
die tonen brengen gras onder je voeten
je voelt de halmen strelen langs je huid
en bijna maak je zelf zo'n blij geluid
vergeet dat alle mensen sterven moeten
je staat en luistert…
MYCENE
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
678 Het is een eigen vondst
Agamemnons gouden masker
waarin ik Ensor zie
gij erkent hem niet als nazaat
van uw vergane macht
waar leeuwen brullen mijn gelijk
reeds eeuwen later na uw sterven
ontstond hij in het nieuwe land
waar men hun taal verdeelde
zwakker dan uw stenen poort
doch o zo schoon van stem
zij overtreft nu Klytaimnestra
zo…
Lijfelijk bestaan.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
548 executie is,
het raakt
iedereen en maakt alles relatief
en gelijk, toch broedt in de ziel een
rusteloos heimwee
naar de stilte van een vroeg
begin in tijd,
resten van een ander
leven wat de weerstand naar het
einde voedt, die bijzonderheid
te herontdekken op de gemiste treden
van de werkelijkheid,
om niet bang te zijn te sterven…
Primula veris.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.042 -
En 'k heb er vaak benijd, wie 't was gegeven
Te sterven in de lente van hun leven.…
Ik vond een vogel, stervende in de tuin
poëzie
4.6 met 5 stemmen
1.330 Toen wist ik: - Nu nog zijn mijn wangen rood,
Nog zing en dans ik, maar ook ik moet sterven -
'k Voel nog de kou, die héél mijn zijn doorvloot.…
Taalgevoel
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
460 Als woorden als flamingo's of als ooievaren vlogen
met machtig majesteitelijke trage vleugelslag
en voor verbaasd verraste oogpupillen langsbewogen
in V-formatie dan uit 't zicht verdwenen als de dag
die lijkt te smelten met de rood-paars-gouden zonnekogel
zoals wij ons het sterven denken van de mensenziel:
nog even melancholisch wachtend met…