9745 resultaten.
Gaat opa dood, vroeg zij?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
683 Oma, gaat opa dood, vroeg de kleine meid
Ik zei, vast wel, net als ik
Maar voor nu geldt, we willen opa nog niet kwijt
Dat begrijp ik lief kind
Maar denk eens aan al die mensen,
die ook niet dood wilden gaan,
je kunt er niets aan veranderen,
hebt er niks over te zeggen, helaas!
Oma, ga jij ook dood dan, vroeg datzelfde kind
Ik zei, vast…
Tijd heelt wonden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
482 Men zegt:
tijd heelt wonden,
edoch
wanneer de tijd op is,
krijgen wonden
geen tijd meer te helen!…
er is een open en toe gaan van deuren vandaag
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
796 in het papier
is er een muur
het houdt de letters
op afstand
woorden die niet geschreven
kunnen worden, woorden die nog nooit
bij elkaar hoorden
zoals - ik mis je -
ik streep ze door
mijn liefste verdriet
is een gesloten toekomst
wellicht wordt dit alleen in poëzie begrepen
zoals een treurwilg die met zijn trieste vlagen
te…
Een hele weg ligt open
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
479 Een hele weg ligt open door
een schitterend
bloemenveld. Vele tulpen
kleuren ingeslopen in wat
mijn goede humeur vandaag
niet bekneld.
Met de liefde van een
goedgemutste lentewandelaar.
Opent een rode zee van tulpen
met bloemenvriendschap zonder
enig persoonlijk gevaar.
Zie mijn wereld kleurt de lente.…
Openbaar kunstbezit
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
451 Trapt vaak
op het hart van die mensen die
tot openbaarheid genoodzaakt;
niet langer kunnen beheren wat
ooit behoorde tot hun mijn en dijn.
Privacy wordt openbaar bij hen
die hadden wat anderen nog steeds
hebben.…
Verlichte liefde
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
690 Liefde is grenzeloze openheid.
Liefde is van vandaag de dag.
Elke dag opnieuw.
Liefde leeft in alle mensen.
In elke onbegrepen traan,
die uit een ooghoek valt.
In diep doorvoeld verdriet.
In zuchten van verlichting.…
Open en onvoltooid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
422 eenzaam kind wat ik niet ken, in
het idioom van het leven is het moeilijk
in te schatten op welke oprechtste
schouder je het tehuis van weemoed vindt,
Gun mij de energie, er bestaat geen
wereld zonder droom, sterk of broos
in eigen wetten wint de dood als groter
aandeelhouder in de nog te spelen tijd lijkt
niets verloren, blijft open…
Agathe en de Open Dag
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
830 Zo droomde zij de open dag
bij het ontwaken tegemoet
en rees van legerstede
met haar weldoorvoede leden.…
[ Mijn harnas, mijn helm ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Mijn harnas, mijn helm,
mijn schild en rimram afdoen --
mijn hand uitsteken.…
Ont-boe-ze-men
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
573 Weinig is nodig zich open te gooien,
hijgend, zijgend bloot te leggen
wat hen letterlijk boeit...
Eivol bolt hun boezem,
de wereld moest eens weten
hoe hun leven voelt:
heel veel heet ineens POEZEE
onnozele, truttige cultverhaaltjes
in maximale rijmverpakking -
Men weet zich niet meer te schamen.…
De knopjes van haar bloes
netgedicht
4.8 met 28 stemmen
702 Eens open, fleuren er nog twee,
zo mooi, ik steiger bevlogen tilt,
sla al tellend snel door mijn lint.
Nu som ik telkens opnieuw, heen en weer.
Van je een twee hopsa, een twee en keer.…
[ Ze stroomt uit, haar zee ]
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
401 Ze stroomt uit, haar zee
van woorden is geen verhaal --
nee, zij is het zelf.…
Prikkels
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
687 Bovendien adem ik de verschillende zachte
luchtlagen die mijn lichaam in beroering en vervoering
zullen brengen maar ook om van dichtbij mee te maken hoe heerlijk
intens deze krachten en prachten allemaal zijn zodat mijn zinnen niet verloren gaan.…
Chopin
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
882 Een flard emoties door het huis
Ik zie je zitten, witte haren
Lang wuivend in de ruimte
De vleugel in een hoek
Je vingers vliegensvlug
Je kleine lichaam vol
Vervoering, zoveel kracht
Vol liefde voor het spel
Toverspelen kon je goed
Mijn omalief…
Afscheid
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
2.455 Met handenvol
Scheppen ze hun vervoering over mijn levenloos lichaam
Overladen me
Met Judasbloemen…
Macht over het stuur
snelsonnet
3.2 met 48 stemmen
2.387 Zo'n prins achter het stuur brengt niet veel goeds:
Vervoer ze liever in de gouden koets.…
plaats van bestemming
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.094 iemand leest mijn gedichten
voor even kom ik dan tot leven
meer moet dat niet zijn
Uit: Reiziger door de seizoenen
uitgave: Binnenlands Reiziger Vervoer (maart 2008)…
Dansen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
669 Laten we dansen rond het vuur
Als zigeuners in de nacht
Vergeten de stormen en de pijn
Laten we dansen op het strand
Als kinderen van de zee
Breken golven in het zand
Laten we dansen in de sneeuw
Als minnaars in de zon
Vervoering van het noorderlicht…
Mysterieus
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 Onder een deken van leugens
houdt de (ware) toedracht zich verborgen
zelfs de maan krijgt er geen vat op
ondanks haar sprekende verschijning
speels licht zij een tipje van de sluier op
doch niet te veel, blijft mystiek de voertaal
en straalt op haar mooist wanneer zij
hen in ultieme vervoering kan brengen…
In teer lijf
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
496 een hoge toon
ontsnapt uit het orkest
vibrerend in ontroering
de zonnestraal
uit een klein gedicht
brengt mensen in vervoering
vol liefde bij elkaar
behoeft slechts
een intiem gebaar
grote vleugels slaan ze uit
maar dragen in teer lijf
de kwaliteit van leven…
HET MARNIX, AMSTERDAM: APK-STATION VAN DE MENSELIJKE MOBILITEIT
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
546 Er wacht mij een apk
niet van mijn auto
die heb ik zelfs niet
maar van mijn benen
mijn eigen vervoer
en dan met name
van de knieën
zijn die nog te onderhouden?…
Almelo
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
565 Zij droeg een jurk van prachtig goud lamé,
Je zou haar ‘wachtverzachter’ kunnen noemen.
Zij had ook wel wat weg van Karin Bloemen,
Nee, sterker nog, zij was er een in spe.
Al springt het licht daarginds van rood naar groen,
In Almelo is echt wel meer te doen.…
WAAR EEN WIL IS, IS EEN WEG
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
458 WAAR EEN WIL IS, IS EEN WEG
Het gezegde
Waar een wil is, is een weg
Wordt
Waar een Wil was, was een weg
Dus een echte Wil
Van vlees en bloed
Met een auto
Een aardige Wil
Een stoere Wil
Een mooie
Mooi dat ik dat geluk had
Met haar
Op die weg
Met pech om de Heidelaan te vinden in Bussum
"Stap maar in, ik breng je wel"
Toen ging het…
0! Ik denk zo innig aan je
poëzie
4.2 met 6 stemmen
4.011 Mijn ziel staat open voor je,
mijn armen gaan open voor je...
Zeg, voel je 't niet branden,
niet tintelend branden,
zenge-zacht op je handen,
op je schouder, je lippen, je tanden,
op je boezem, op alles van je?…
Licht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
573 Er is genoeg licht
De zon schijnt onaflatend
maar alleen waar wij
hem binnen laten
Er is genoeg licht
om ons terug te brengen
tot mensen die uit
verwondering elkaar
weer kunnen vinden
Er is genoeg licht,
maar de gordijnen
zijn nog dicht…
SCHIJN EN AANPLANT
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
193 Een jonge vinger met bedaagde smaak
zweeft vol ingetoomde drift over Drachten,
daalt tenslotte, blijft lange tijd wachten
in Van Haersmapark, broedt rustig op zijn taak.
Diens top draait rond, aarzelt wat _ en wijst raak:
"Van die rode beuk mag ik wat verwachten;
vele bomen verliezen hun krachten,
moeten wijken voor zonnestraalvermaak."…
verlangens
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
870 verlangens gesmeed in smeltkroes van ziel
fragmenten tastend in naaktheid
kwetsbaar in vervoering
kalm werd zij geboren
in elkaar dringend op aarde
waarin zij weerklonk
in onverstaanbare stemmen
pleisterplaats van tederheid
waarin de hemel haar
doorzichtbaar neerschrijft
in de avond van feest
oneindig bespeelbaar…
Preludium
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.087 dorstig lik ik de woorden van jouw lippen
eet vol zinnen uit je hand
het vraagt me niets
maar geeft
een uitgesproken kans
om licht uit donker te zeven
heel even, geborstelde woorden
te bewegen in vervoerende klank
de luister van het ritme proeven
kloppend aan mij flank…
om weer te kunnen huilen
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
649 wij moeten weer zoeken
naar het zilveren lijntje
van oorsprong en oneindig
het al en het ene
alles en niets
verbinden moeten wij ons
met de navelstreng
aan de buik van het onuitputtelijke
om weer te kunnen huilen
als een ezel
om liefde in liefs
in schoonheid en kleur
in vervoering van
Bach's hemelse klanken
die verhalen van eeuwigheid…
dubbelzinnig
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
765 december geurt naar het herinneren
proeft naar de smaken van een feest
maar minder zoet
we laten de vervoering toe
door de echo van aloude klanken
zo komt ons weifelend hart tot rust
warmte herstelt eens het verdriet
dat we leerden vergeten
in een nieuw licht
dubbelzinnig geluk…