848 resultaten.
Gekleed in naturel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
500 ik zie je staan
maar in het naderen
wijk jij steeds meer
van mij vandaan
je kleurt helder
in het grijs van
niet geziene vormen
eenvoud kent zijn prijs
waar anderen
woekeren met talenten
bloei jij doorschijnend fel
slechts gekleed in naturel
jij bent voor mij een
nimf in onbereikbaarheid
alleen schoonheid kent als
hoogste trede…
Het sterven te zien doven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.090 ik weet
dat ik de kogel
niet meer kan ontlopen
ben gewikt en gewogen
goed bevonden voor het kerstdiner
heb alleen de bruine ogen van een ree
ik kijk ze aan
zie ze staan in twijfeling
weet mezelf een dartel ding
zal onschuldig
naar de bosrand wijken
ze lijken doelloos weg te kijken
maar komen in het donker terug
om niet het sterven…
De godvergeten bloem
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
474 ik zal voor jou
de godvergeten bloem
weer laten bloeien op een kale rots
verzamel de verhalen
die in fijnmazig splijten
uit het gesteente zullen wijken
teruggaand in de tijd
zullen zij in vorm en kleur
hun basis weer herkrijgen
waar eens uit scheppers handen
bloemen het paradijs konden beroemen
zo zal jouw knop uit gods vergetelheid…
Misschien
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
583 Omsloten door haar huis
maar verdwaald in zichzelf
pijnigt een vrouw
zich met een gestolen verwachting
Geen hoop
verloren is een toekomst
waarin zijzelf een plaats had
Nooit zal het dierbaar zijn
Licht kan zuiveren, filteren
net als de tijd
Maar hier kan licht van dag noch tijd
het Niets doen wijken
Ze sluit de ogen
en denkt in de…
Macht van Stilte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 Ineens zie ik mijn gedachten wijken.
Muren vallen geluidloos om.
Een poortloze deur valt in het slot.
Oordelen hoor ik machteloos bezwijken.…
Blind vertrouwen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
417 kleuren
scheuren
in heel
langzaam
wijken zoals
de hemel
opent als wit
oplost in niet
meer langer
willen blijven
daar waar
verzien de
contrasten
een blind
vertrouwen
in de toekomst
geeft is hun
mêlee de
chaos waarvoor
iedereen beeft
ordening
en inzicht
zijn verdwenen
alleen stukjes
wit licht
glinsteren
nog even
zonder…
droom
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
268 Mijn hart moet wijken
voor de kracht die het ontmoet,
waardoor het zal bezwijken
en zal doen drogen alle bloed.
In de dood zal zij herrijzen,
zal zij zingen haar liefdeslied,
waarmee zij mij zal bewijzen,
dat zij mij nooit verliet.
Ik ontwaak uit haar droom.…
vallende ster....
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.759 kind van het licht
waar duister moet wijken
bemind door de maan
onthul jouw bestaan
vervul onze droom
met zeeën van wensen
wees het verlangen
verlicht ons hart
heers over nachten
ongrijpbaar zacht
fonkel jouw pracht
sterrenlicht
fluistert het leven
in nachten vol hoop
schenk ons de liefde
breek jouw val…
Huilend Groningen.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
626 ook Groningen moest eraan geloven
het weende tranen van verdriet
toen ook hij op zijn donder kreeg
het tierde en schreeuwde
toen het jankend de zon
even moest laten gaan
de temperatuur die van geen wijken wist
bleef hoog en zakte niet
er was alleen even dat beetje verkoeling
heerlijk!…
het zachtste woord
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
635 met stompe punt
het potlood ongeslepen
schrijf ik mijn zachtste woord
voor jou mijn lief
zoek het in de chaos
die mijn dagen draagt
dat ene woord zacht en warm
als de vacht van het lam
nooit zal het wijken
verpakt in stralend zonlicht
met zilveren maanlicht lint
wacht het op jou
ik zwijg bedeesd
durf het niet luidop te noemen…
Adam en Eva
gedicht
3.9 met 12 stemmen
8.652 Maar bij elke aanraking
wijk je van me
vandaan, je bent
een lichaam van mist. Ik wil je
bevriezen maar
er is vannacht teveel zomer in mijn slaap
zodat je als regen op me neerklettert, geen
vijgenblad om onder te schuilen, geen
appel voor de dorst.
Alleen een slang
om dood te trappen.…
Waar was jij op 21-10-2013?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
537 Of in paniek naar Twitter uit gaan wijken?
Het bleef nog lang onrustig in de stad
Het lijkt inmiddels al zo lang geleden
Dat dagdeel dat er niet werd facegebooked
Het was een barre crisistijd. Maar heden
FB't men weer zoals men eerst FB'de
Nog altijd even -naar ik vrees- gehooked…
Elegie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 Er is geen wijken aan het verdriet.
En dat is mooi. Ik wil het ook niet.…
Het oude woud
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
483 Hier lopen wij,
vrij van stenen,
vrij om stil te staan
bij het oude woud
dat voortleeft
in deze groene long
tussen twee wijken.…
een bed van blauwe bloemen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
641 met doffe huid gingen wij
door geweld door
ijzer en ijs
duizendmaal gaven we tol
om door te kunnen gaan
onze ogenglans was gebroken
we zagen een gouden schijn
op de vleugels van de
roofvogel daarboven
we braken bloemen in
het gras we zouden wachten
op het rijzen van de dag
op het wijken van de tijd
de tijd was iets en niets…
Kijken in de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
464 Ik faal bij mijn kijken,
Zie niet wat rond mij geschiedt,
Mijn blik moet wijken
Voor wat ik wel en zij niet ziet.
Als de zon achter de kim schuilt,
Ziet zij dan ’t licht,
Achter de tranen die zij huilt,
Wijl ik in te nachtelijk duister,
In haar wil schuilen,
Wijl 'k naar haar tranen luister.…
Betongreep
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
19 ik herken je,
je valt en beklemmend
klem je, je vast
en zeker wederom,
moeten weken
wijken
voor de buitenwijken
het is kouder,
je voelt de ijspret,
prettig, maar niet met
puntige pegels in
het verschiet, enkel
de heg, aan beide
kanten
snoeihard geveld,
vanaf de zijkant
niet naast mij,
maar in mijn schoenen,
draag je beton…
gekleed in steen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.092 gekleed in een jas van steen
kruipen de huizen strak geleed
nauw sluitend tot aan de keel
op de hoekige golf van wijken
waait wind dicht aan het lijf
vaak lijkt het alleen maar stil
het verkeer sluit onverschillig
in panden van de nieuwe wijk
waar licht een rimpeling begint
op een plas de trillende jonge
boom staat in een kom van beton…
Mijn kleine idool....
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
3.638 Niet lachen, maar
ik heb een heus idool
Dat klinkt op mijn
leeftijd nogal frivool
Maar ik kan haar
charme niet weerstaan
Mijn gevoel voor haar,
is als een orkaan
'k Zou het liefst bij
mijn idool willen leven
Haar vooral mijn
oprechte liefde geven
Dan zou ik niet van
haar zijde wijken
Mijn idool is met
niemand te vergelijken…
Een glimlach
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.134 Om zoveel goede wil
en hartverwarmend kijken;
om hier en daar wat blauwe lucht
en moed die niet wil wijken,
een glimlach naar Hierboven.
Om 't kind dat speelt en ademhaalt,
dat drentelt rond zijn moeder;
om 't vallen van de avond nu,
een vriend zijn broeders hoeder,
een glimlach naar Hierboven.…
Mijn oude stad
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.070 In de nevelige vroege morgen
Nestel ik mij in warm nat gras
En staar ik naar de zon die ras
De resten van de nacht doet worgen
In de verte zie ik contouren
Van mijn oude stad, het doet deugd
Zij herbergt mijn begin en jeugd
Wat heeft mij toch kunnen ontvoeren
Ik zal later haar schoot betreden
De wijken waar ik ben groot gebracht
Rouw…
Columnistenkwartet
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
619 Veel gezelligheid moet wijken,
als er niet meer wordt gepaft.
Durf te roken!' staat te lezen.
'Dood aan carcinofobie!'
't Viertal ondertekent deze
nicotinetheorie.…
Lila ondertonen
netgedicht
3.3 met 31 stemmen
13.993 ik schets je wel in mijn gedachten
met lila ondertonen tussen ‘t groen
laat wind tussen de bladeren dwalen
op zoek naar ongeschreven wetten
regels vraag ik even te wijken
om het zicht niet te belemmeren
laat grijze achtervolgingen
maar eigen keuzes maken
mijn leven draagt meer kleur
dan nachtlicht kan verdragen
door de dagelijkse openhartigheid…
standvastig (A. Gormley)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 in deze uitgestorven kustplaats
zie ik je staan op het strand
je tuurt -vastgenageld- over het water
een laag roest bedekt
je naakte, harde huid
de deinende golfslag valt stil in je hoofd
het wassende water dat niet van wijken weet
maakt je weerloze kop kleiner
het tandenknarsen van de tijd
de zeewind tart je zilte huid
een albatros…
Hoge gronden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
658 De uren duren langer, de tijd weet van geen wijken,
als herinnering aan het licht glooiend groene land.…
Verpakt in klatergoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
449 de lach
is weer verpakt
in klatergoud
spiegels kaatsen vol
de schijn van het
uitbundig samenzijn
staan bol
van holle frasen
en platvloerse gein
maar het is voorgekookt
de bordjes smile weten van
geen wijken als wij kijken
waar is de lach
die prikt achter de ogen
voelt als een brok in mijn keel
die mijn hart
nog diep kan raken…
contrast
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
566 Maar zijn wijk is platgebombardeerd.
Zij zoekt al uren in het puin.
Een tank staat roerloos in de tuin.
Ze roept en huilt allang niet meer.
Omarmt haar pluche teddybeer.
Er loopt een kind dwars door de stad.
Met een mobiel, en een zak patat.
Weet niets van oorlog, speelt op het plein.
Waar het gewoon nog kind mag zijn.…
Op zoek naar riet
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
477 Geen kerstboom te zien,
En toch lopen hier allemaal
Mensen voorbij met een kluit
In hun handen geklemd -
Langs de scheuren in
De aarde - hun aarde -
Zijn ze op zoek naar
Het riet dat hier onder
Ergens moet groeien,
Zo hadden de beleidsbepalers
Hen in vertrouwen gezegd;
Maar net zo min als de huizen
In hun luxe wijk verkoopbaar…
Later is morgen geleden
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
511 adem de wolkenhemel
vatbaar voor langer verblijf
hangende het verleden
is er nog een rimpel in
volkomenheid, een ader
met vloeibare twijfel
of we niet in herhaling vallen
weer opstaan en verpozen
ons van geen kwaad weten
kunnen we nog eenmaal
onze gangen herroepen
de rivier verleggen
en de stoflaag herlezen
zonder blijk van wijken…
Abnormaliteit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
590 Zij wijken af. Van wie of van wat?
Van kabouters en van dwergen.
Kleine kinderen begrijpen dat.
Normaal willen zijn is erg abnormaal.
Koningen die gewoontjes willen doen.
Generaals die liever pacifisten zijn.
Populisten die zoeken naar nette taal.
Wie zijn eigenaardigheid verliest,
is pas echt verloren.
Wie gaan op zoek? Wie vindt?…