Alle inzendingen over tijd

de tijd bleef even haperen voor de alledaagse vitrine met de aanblik op dreigend somber en aan de overzijde een helder licht uitnodigend geestdriftig naar een speelse uitstalling versierd met een dynamisch leven waarop hij zichzelf over een andere steven wende en werd meegesleurd door een ontroering van bloeiend geluk verlangend vluchtte…

staat het witte huis waarin ik vroeger woonde met gesloten ogen zie ik nog de granieten keukenvloer geëmailleerde pannen op het vuur het bleekveld en de moestuin een houten schuur op 't oude erf die mijn vader zelf ooit bouwde tussen overpad en achterbuur er wonen andere mensen nu achter de strak gevoegde muren die elegante tuin en dubbel…

Ouder en hopelijk een beetje wijzer in ieder geval wel wat grijzer en een grimpelde huid het is niet erg wat maakt dat uit je zit niet meer zo strak in je vel je lichaam heeft meer tijd nodig voor herstel tja, de jaartjes ze gaan nu toch wel tellen ach, je hebt ook leuke oudere modellen gelukkig ben ik geen ijdeltuit en neem ik ook niet de…

schittert ontstaan in licht van verlangen opent een mond witte kristallen gloren daarin sprankjes hoop passen en meten een hechtere vorm gedragen in de verorberkom tot op zonnewende kaatst het licht in lach over en weer buigt een prisma verleden tijd keert witschijn om in eindigheid vlakken getuigen van slijt in gele…

Zij ontkent sinds kort niet meer de drang naar het verkennen en naar een ruime horizon Waagt nu weer een zoektocht naar verloren momenten en een schaduw van geluk De wind ruist de stemmen weg die haar terugroepen naar voorbije oorden Zó moet zij de teller verzetten en het verstand op nul het zicht op oneindig Naar de hoogte van de…

In de glijbaan van de tijd verlies je soms seconden waardoor je voor een klein moment weer staat in hartje Londen Waarna je vrolijk met een zwaai de slinger weer een zetje geeft en je vol vuur en zwaar verliefd de stad Parijs opnieuw beleefd En bij 't proeven van die ene kus heb ik toen in mijn broek gepist want ik zag dus op het allerlaatst…

Opgaand in het landschap en in het ritme van de muziek zetten we in vloeiende cadans onze voetstappen in vruchtbare grond We wisselen gedachten uit elkaar behoedend voor al te grote sprongen Vanuit het oude vergezicht stijgt de mist langzaam op en in de warmte van de zon boven het kronkelend pad wordt het voor ons helder vinden we…

geen verdienste doch tijd van leven zoals men dat nu eenmaal van je verwacht als spoorman echter op de hielen gezeten door de klok wist ik mij gehaast door telkens weer een andere trein zo gingen jaren als stations aan mij voorbij waarbij de vertraagde tijd geen naam mocht hebben... morgen gaat er immers weer een trein Lejo van Kuijeren…

Look here, upon this picture and on this. Hoe minzaam speelt in 't herfstseizoen Door 't ruisend woud het licht der maan. Hier zag ik Olga sidd'rend staan. Zacht lei ze 't korfje neer in 't groen En snikte en vlood... Haar argloos wicht Is thans apteker te Maastricht. De torenspits, met mos omkleed, Die 't nesteke van 't…

Het is stil, ik heb geen woorden meer.. Het is stil, al het gevoel is verdwenen, de bladeren aan de bomen bewegen maar ik voel ze niet. De vogels zingen op de takken maar ik hoor ze niet. Kinderen spelen op straat maar ik zie ze niet. Wat ik hoor, is alleen nog maar jouw koude stem die mij vergat, jou woorden die mijn hart in stukken braken.…

De branding rolt een fluwelen muur in golven van vierentwintig uur guur is het strand, eb trekt het open voorbije tijden zullen wegglijden gebeten door de tand der getijden rijden ze de stormen, ze waaien luid over wereldzeeën van noord naar zuid een flikkering in de mist, een belofte van knarsend bitterhelder zonlicht dat het land droogstoft…

De zin van leven is soms onzinnig te noemen maar wie zijn wij, om die reden te roemen wie zijn wij om te bepalen of onzin ook nodeloos is? Alles heeft een reden. Helaas.…

de toekomst draagt een neveljas waarin ze langs de einder scheert zij schaduwt het heelal en schildert met vaste hand, alles wat nog komen zal maar de dageraad, nog groen, ademt licht en kleurt het wit van nu voor wie 't heden leeft…

Ik wandel eenzaam door het herfstlandschap naar het onbetrachte doel dat tijdgebonden is. Vanuit een lenteoase kom jij me tegemoet en neemt mij bij de hand; Ik heb late lente in het hoofd. Omstrengeld door de band van onze vriendschap kan ik aan jouw boezem rustend komen uit de tijd.…

Leef niet voor de toekomst, maar vandaag. Want de toekomst wordt het nooit en vandaag is het altijd!…

Elixer der dood Verdonkeremaant de pracht Tijd is mijn vijand…

Hoe zou het zijn als je op de één of andere dag invalide raakt Vanuit je rolstoel naar de blikken kijkt van haat Dat niemand je meer ziet en je alleen laat staan Hoe zou het zijn als ik blank was zoals jij Zou ik dan meer kansen hebben in de maatschappij En niet in een hokje worden gestopt door de tegenwoordige tijd Hoe zou het zijn later…

de zwarte potkachel, de pook naast een koperen kolenkit micaruitjes vlammend rood en op de gloeiende plaat pruttelt een koffiepot opa stopt zijn pijp, hij puft tevreden voor zich uit terwijl oma een wrong draait in heur wolkenwitte haar de kleine ramen in het huis van golvend groen glas met sanseveria en begonia op de smalle vensterbank…

Zal ik je de hoeksteen tonen van een nieuwe grens Ik noem hem rustpunt van verlangen Naar een ander tijdsbegrip als het kan Weg van metingslaven het regelen en ordenen Uitgevonden maatstaven met de tijd als tiran…

Tussen huisstof en memorie las zij zichzelf terug in tijd Een handgeschreven jeugd in puberaal moeras waar ratio verdwaalde en kalverliefde toekomst las Memento mori voor haar dromen die ooit staarden naar de sterren maar nooit verder dan de zolder zijn gekomen…

De nacht is stil om mij heen is het kil ik kijk naar de lucht mijn gedachten maken een vlucht ze gaan terug naar het verleden als je ouder wordt ga je er steeds meer tijd aanbesteden verhalen ze komen steeds weer naar boven soms denk je het is niet te geloven alles is zo ontzettend snel gegaan herinneringen, gelukkig die blijven bestaan…

Als beleefd zijn een beleving is wordt een beleefde afwijzing ineens heel anders beleefd dan men uiteindelijk bedoelde.…

Ik zit weer op het dak Geen besef van tijd en zonder zorgen Alleen ik en mijn gitaar Niet snakken naar morgen.…

grazend door het Friese groenland lonkt groots de scheve rafeltoren van het dode Oldehoofster kerkje vol platgetreden Romeinse sporen zij begroeven daar hun doden en geheimen in de gitzwarte grond een werelds erfgoed ons gegeven opdat nieuw zich met oud verbond het Oldehoofster kerkhof met kranige happen leeggeroofd tombes en schedels…

't Is zondag en het regent wij drinken nu koffie van tien in plaats van negen is het zomeruur dan toch een zegen…

Als ik met iemand had willen nablijven, dan was het wel met jou geweest Dan was nablijven vast een feest geweest Maar je zat helaas niet in mijn klas Sterker nog, ik wist niet eens van je bestaan en Schat, ik wist ook niet waar je was.…

als het leven toch eens in serie geschakeld blijkt repeteerbaar in een volgende fase en zonder oordelen en straf ooit een hoger doel bereikt alle mensen zijn dan gelijk deel van die ontwikkeling op weg naar een gelukkig zijn delend in verdriet en pijn en niemand die mislukt kon ik maar reizen in de tijd mijn eindpunt achterhalen en…

dagen die zich afvragen waar gisteren is gebleven nachten die afwachten is morgen nog in leven een week geleden zeven dagen pijn de klok tikt alles weg het moet zo zijn…

in de bloei van je leven maak je jezelf tegen beter weten in wijs dat het altijd zo zal zijn... maar helaas wanneer de bloemblaadjes gaan verwelken en neer zullen dalen op de koude grond weet je het maar al te goed: de vergankelijkheid zit je 'je korte leven lang' op de hielen…

“geduld is een mooie deugd” is gemakkelijk te zeggen dan ondervinden. Het is wachten, maar ook hopen. Eén seconde lijkt soms een eeuwigheid.…