3205 resultaten.
Dode knuffels,
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
614 Kinderen wachten eenzaam tussen wier en stenen
door ziedende hemelvrachten puin en water
rusten dode knuffels aan hun schenen waar de
levenden halsstarrig beschutting zoeken en moeders
radeloos naar geliefden die zijn verdwenen en geteld
het naakte licht slaat dreunend om zich heen.…
Weerzien
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
814 Maar ik wou niet dat je verdween
oploste in het nevellicht
van het bleke najaar
andere oorden zocht
zeer lieflijk voor velen wellicht
en ook voor jou misschien...
Het werd winter
in de wereld en in mijn hart
grauw in de uren zonder jou
De rivieren waren vol ijsbloemen
De wolken broos en weerloos
maar kleurloos zonder jou...…
twijgen worden mens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 weggevaagde beelden strepen
zicht voort door mist en dauw, het
verglaasde weten kauwt aan de jonge
ent die zich veilig voelde in de luwte
van het begin
stakende takken zonder blad schrapen
met lange halen het vernis van de wind, de kou
zal in zijn honger blijven zoals de schaduw
van de verdwenen pas
niets zal de tijd doorstaan in weggelaten…
een andere kijk op kerstmis...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
658 verdwenen
doch laat het altijd kerstmis wezen
zodat wij niets hebben te vrezen
en uitzien naar het nieuwe jaar
waarin wij goed zijn voor elkaar
dan schrijft de dichter lieve verzen
over een heimwee naar de kersen
maar of ooit het tij alsnog zal keren
zal ons het volgend kerstfeest leren…
BOSANEMONEN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
575 Bladknoppen in het zwaar hangende hout
zien neer op een klein bloemenparadijs,
geboren uit modder, verdwenen ijs.
Het siddert onder sluipwind, ademt koud.…
En buiten regent het.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
494 Mijn buurman dient een aanklacht in
vanweg het bijten van mijn hond,
de poes is ondertussen ook verdwenen
dat is jouw schuld zegt dochter zeur
en buiten regent het.
Die leuke klus
is aan mijn neus voorbij gegaan,
ik sta dus razend rood
en kan niet nog meer lenen
en buiten regent het.…
De Gek
poëzie
5.0 met 1 stemmen
9.453 Toen verdween zijn schaamle gestalte in de regen,
Moeizaam schuifelend, gebogen tegen
De wind.
Maar even later kwam hij terug van 't strand,
Een kleine zee-ster in zijn open hand,
En lachte stil als een gelukkig kind.
---------------------------------------
uit: De Gids, jrg 90 (1926)…
Achdinges
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
453 van ingrediënten die niemand kende
zelf zei hij – melig als zijn brood –
dat hij ze plukte als de zon precies
boven zijn bakermat reikte
Wij geloofden hem
immers hij vertelde louter leugens
tegen de kraaiende kraaien
of de grijze kroonkraanvogel wiens
koperen kraan schraal praalde
En op een dag, tezamen met
stroperige stofwolken, verdween…
Aan het venster, bij maneschijn.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
3.400 Nacht en stil is 't, om mij heen
Al 't gewoel des daags verdween.
Slechts de lieve maan beschijnt
Mij, door zorgen afgepijnd.
Duizend tranen zijn gestort,
Duizend zorgen afgekort:
En, mij arme, die hier lij,
Is de middernacht zelf blij!
Zachtkens juich ik in mijn deel,
Mij is alles evenveel.…
Toen ik haar kende:
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
595 Ze ging kwakkelen, kon zo goed als niks meer
en verdween uit
beeld door verhuizing, noodgedwongen.
Nog steeds was ze tonnetje rond, of dit nou door
overmatig eten kwam, geen idee, want echt contact
behalve gedag zeggen, had men er niet mee.…
Kerstmis 2015
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.082 Zou IS haast verslagen zijn,
En de terreur verdwenen?
Schenkt heel Europa klare wijn,
En gaat groot Rusland henen?
Houdt Groningen zijn gas nog wel,
En worden Wadden schoner?
Wie zegt er strakjes 'dankuwel'?
De nieuwe buurtbewoner?
Wordt het klimaat wat beter nu,
Of wordt toch alles warmer?…
Soms
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
819 Soms denkt zij zich Sneeuwwitje,
die na een gretige hap uit een
mooie rooie ronde appel
een droomloze slaap slaapt
waaruit zij dan korte tijd later
fris en fruitig zal ontwaken
en dat dan alles wat er nog ‘moet'
is verdwenen als
sneeuw voor de zon
en dan - na de kus
van het ontwaken
staan vóór haar de prins
én de goede fee…
Arme droeve tijd.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.087 Doch de jeugd van haar vervloog,
droef zat zij alleen;
duister werd zijn helder oog
en zijn vreugd verdween.
Zuchtend zien ze elkander aan,
met het hert vol spijt:
op hun wangen rolt een traan...
Arme droeve tijd!…
Mijn droom
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
862 Het leek voor ons een hemel op aarde
Tot die dag dat ik het ontwaarde:
Jij verdween toen plotseling uit mijn leven,
Zodat ik mijn geluk voorgoed op moest geven.
Maar die keren dan, dat je weer terug bent gekomen?
Mijn God, die momenten zijn mij dierbaarste dromen!…
Samenleven
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
795 bouwen muren om ons eigen huis heen
Om onze veiligheid te bewaren
Om onze eigen boot te kunnen varen
Blijft er de illusie
Het bedrog
Dat leven
Iets is
er is het licht
Dat wederschijnt bij elke ontmoeting
En altijd het duister van de dood
Het gevecht om het brood
Samenleven is
Jezelf doorgeven
Je bloed
Je genen
Op een moment is het verdwenen…
In het café
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
594 Na nog wat whisky's
moest ik erkennen dat de magie was
verdwenen en dat ik maar beter met
die rondborstige dame mee kon gaan,
wat ik dan ook deed, maar zij gapte
na de coïtus mijn jongste gedicht.…
LENTEKUS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.119 Met éne kus der Lente is wat mij griefde
Verdwenen - en, gelovig als een kind,
Omhels ik lucht en licht en geur en wind.…
Ruimen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
769 bed te piekeren
Hoe het strakjes verder moet
Aan de ene kant begrip
Want ik begrijp toch wel zeer goed
Dat de laatste twee, drie jaren
Nog geen hond jouw graf bezocht
Dat dat hopen op visite
Toch niet baten mocht
De klok slaat weer
Nog steeds gedachten
Aan jou en aan je graf
Dat geruisloos straks geruimd wordt
Boek gesloten, stil verdwenen…
Ritueel
gedicht
4.6 met 7 stemmen
10.549 Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen?),
ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,
en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.…
Verwondering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 Elke dag mogen we het licht aanschouwen
Nadat de donkere nacht is verdwenen
En de zon aan de hemel is verschenen
Mogen we ons aan U toevertrouwen.
Heer, wij danken u voor alle goede dingen
Wees ons steeds met Uw liefde dicht nabij
En maak ons van alle schuld en zonden vrij
Blijf ons met Uw trouw en gunst omringen.
Amen…
De brief
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
460 Mijn antwoord is al lang beslecht:
de sneeuw verdwenen in het bos
onder het lover wacht een nieuw gevecht.…
De brief
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
589 Mijn antwoord is al lang beslecht:
de sneeuw verdwenen in het bos
onder het lover wacht een nieuw gevecht.…
Een triest anachronisme
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
471 betrouwbare woning
maar dat kon ik meteen
al vergeten omdat
wij niet pasten in het
model maar met extra
belonen lukte het wel
sociale woningbouw
op de linkse hoek
vol denimblauw met
grote gaten in de broek
wat stoffig haar in een
scherp getekend gezicht
dat eigenwijs nog alles wist
zij woonden allemaal
te groot de jeugd was al
verdwenen…
Vergeten worden
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
565 Zijn ze zo maar verdwenen uit mijn leven?
Maar toch weet ik, iemand verlaat mij niet.
Tot God, de Heer mag ik steeds weer gaan
Hij blijft mij trouw en laat mij niet alleen
Hij zorgt voor jou en mij, ja, voor iedereen
Hij wil ons nu en altijd in liefde gadeslaan.…
Donker zwart van ogen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
496 hoorbaar
op het podium
door haar verschijnen
welt een zucht
vol verbazing op
onrustige verrassing
vult de zaal waar
twee werelden elkaar
onverwacht begroeten
in een warm ontmoeten
terug van weg geweest na
geleefd te hebben als geest
nu in een nooit verwacht
entree neemt zij de jaren
van afwezig zijn niet mee
stapt in waar zij verdween…
Van zomerse winters
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 door ’t riet
dan is er slechts winterse zonneschijn
Ergens in het reeds dichtbije verschiet
zal het voorjaar een rillerig najaar zijn
Van zoveel najaarsstormen doelgebied
want ons land ligt exact in de vuurlijn
Ergens in het reeds dichtbije verschiet
zal de herfst een heerlijk voorjaar zijn
Vogels keren weer in hun broedgebied
en verdwenen…
Bedankt, en tot de volgende selfie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
525 En als straks
die kernbommen vallen,
wie zal het weten,
zijn door de straling ook
mijn kraaienpootjes
verdwenen...…
Spiegelschrift?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 waaruit doorzichtige
bladzijden zijn vergeven
in spiegelschrift wat ze
leest waaraan ze zich aan
hecht, vertolkt ze een leefbaar
lied, met haar genen geschreven,
geeft dat een verstilde naam,
zij creëert een eigen wereldbeeld
met alles de mondiale kleuren deelt
laat ze mij haar spiegel zien, waarin mijn
verloren tijd lijkt te zijn verdwenen…
Déjà vu?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
416 Deksels vallen van de wolken
een slagzin aan de horizon
een paraplu van dromen houdt
verwaaide bladeren van de taal
niet tegen, een woord een uitvlucht,
verdwenen over de paginarand,
vanuit het eerste teken, refrein op
de rug van elk beschreven blad
of wat de versnipper bak niet vrat
de vlucht die iedere schrijver kent
in zovele kunstgrepen…
Ogen spraken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
444 compositie
die elkaar beïnvloedend
zijn soepele beweging doet
samen zijn we gaan
kijken tot onze verbazing
begonnen de beelden
op ons te lijken
het doek speelde
passages uit het heden
die de werkelijkheid
meer dan alle eer aandeden
wij hebben ons omgedraaid
elkaar langdurig aangekeken
de kleur is weer zwart
het echte leven verdwenen…