4280 resultaten.
Het troosteloze rood
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
910 dat te bereiken
is al vervlogen met
in de spiegel te kijken naar
het intens vermoeide gezicht
de vrije dagen
zijn snel verdwenen
met nog meer water
naar zeeën van overvloed
en decadentie te dragen
duurder en mooi
maar met een moraal
van twijfelachtig allooi
zeepbellen spatten
als donderslagen klappen
het troosteloze rood
van verlaten…
Met pijn omwonden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
514 een vreemde
die mijn adem nam
woorden sprak waarin
mijn hart zich niet kon vinden
waar handen altijd
raakten in ontspannen zijn
irriteerde nu de huid
sloeg in weerzin lichtjes uit
ogen wilden naar je kijken
maar ik kon je niet bereiken
zag een onbekend gezicht
waarin jouw trekken zijn gewist
ik ben gegaan maar
mijn ziel heb ik verlaten…
Dat we bestaan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
787 We kennen de felle pijn,
wanneer een geliefde ons verlaat.
Maar wat uiteindelijk blijven moet,
is troost en is dankbaarheid.
Voor de lieve mensen om ons heen.
Voor het onbegrepen feit,
dat we bestaan.…
COACH JIMENY CRICKET
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 Met hart en ziel werpt ze zich in zijn
Ring
Deelt met fluwelen handschoenen
Plaagstootjes uit, ook onder de gordel
Het is lichtgewicht tegen zwaargewicht
Beseft ze als hij steeds meer bevriest
Flink bekoeld verlaat hij het bokspaleis
Laat haar vrijwel knock-out achter onder
Laserstralen, spiegelbollen, in rook gehuld
Versuft hangt…
Wat rafelige trouw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
508 ik zag
je vlucht omhoog
maar kon jou niet bereiken
zwaaide schreeuwde
voelde mij verlaten
zonder vriend en troost
jij doorleefde
mijn bestaan liet mij gaan
als ik dat nodig vond
sprong in de bres
als ik mijn slechte keuzes
weer met ruzie had beslecht
maar samen knopten wij
bloeiden volop lente
ook in de bitterste kou
jij…
WARMTE HERVONDEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
548 Heerlijk te voelen dat een vader me nooit heeft verlaten!
Dankjewel.…
Blues in z-mineur
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
563 proberen te denken aan niets
Vooral niet aan de geur die hij nog ruikt
de warmte die hij nog tastbaar voelt
ook al is het al steeds langer geleden
dat zij besloot om zomaar weg te gaan
omdat ze niet meer voor hen wilde vechten
terwijl hij nog voldoende uitzicht zag
Het stadium van verbijstering en boosheid
lijkt nu opgevolgd door een verlaten…
Van plek naar plek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
603 weer kunt zien
met nieuwe ogen
in glasheldere kleuren
het is gek
maar alle mensen zijn
ook ineens anders
bovendien hoor ik hen
in mijn dromen praten
ruik ik vertrouwde geuren
raak ik opgetogen
al reis ik van plek
naar plek
o ja dan weet ik zeker
terugkomen waar je begon
voelt zo heel anders
dan nooit die plek
te verlaten…
Van plek naar plek
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
631 weer kunt zien
met nieuwe ogen
in glasheldere kleuren
het is gek
maar alle mensen zijn
ook ineens anders
bovendien hoor ik hen
in mijn dromen praten
ruik ik vertrouwde geuren
raak ik opgetogen
al reis ik van plek
naar plek
o ja dan weet ik zeker
terugkomen waar je begon
voelt zo heel anders
dan nooit die plek
te verlaten…
Mijn kind
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
456 Wat een troost, dat te weten
Dat God mij nooit verlaat
Maar altijd met mij gaat
Hij zal mij nooit vergeten.
In vreugde, maar ook in verdriet
Wil Hij mij altijd nabij wezen
Zodat ik niets hoef te vrezen
God, die alles van mij weet en ziet.…
Gezonken schip
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
623 Het noodlot reeds beklonken
de bemanning telkens dronken
de kapitein verlaat de kroeg
een oceaan ligt voor de boeg
het huwelijk moest stranden
niet bestand tegen de golven
thuisgebracht naar verre landen
in de kajuit daar juicht het leven
schuimend bier en schaamhaar
aan de geschiedenis gegeven
rond de mast schreeuwen de eeuwen
in de…
Mijn kind
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
459 Wat een troost, dat te weten
Dat God mij nooit verlaat
Maar altijd met mij gaat
Hij zal mij nooit vergeten.
In vreugde, maar ook in verdriet
Wil Hij mij altijd nabij wezen
Zodat ik niets hoef te vrezen
God, die alles van mij weet en ziet.…
ontwricht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
639 we zien de
verlaten huizen
de bomen die
aan hun wortels
rukken om zich los
te wrikken van
de aarde
we voelen de
grond openbreken
onder onze voeten
geen gaas op de
grillige slingergang
van onheelbare
diepe wonden
we horen de
angst in zwarte
verhalen in het
boomloze landschap
waar elke beweging
dodelijk is en licht zich
verbergt…
Groot verdriet
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
522 Soms kun je het niet meer aan
Niemand om even mee te praten
Je voelt je zo eenzaam en verlaten
Nu moet je alleen verder gaan.
En toch gaat het gewone leven door
Maar wel heel anders dan voorheen
Niet meer bij elkaar, maar zo alleen
Je vraagt je af: waar leef ik nog voor?…
absolutio
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 er is een thuiskomst in de haven
als einde aan onderweg, inderhaast
dat lijkt op huid en rijmt op huis
als reikende bomen in de straat en
hun wortels in de grond die zoeken
en genade vinden onder tegels
gelijkend op een stenen beeld dat
zondaars bekeert tot hun vlees
en bloed op een verlaten sokkel
zodat het heden nooit vroeger valt…
proces
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
506 daar zag ik duizend zwaluwen
in hun gebed naar de Hemel
gedragen en gevoed
hun nietige gestaltes
afgetekend tegen blauw, als
ons verlengstuk opgetild
boven het grauw van alledaagse dingen
in hun onschuld schuilt
het hart van zoveel kwetsbaar leed
het mes dat aan twee kanten sneed
toen hoop dat hart verlaten had
daar zag ik duizenden…
Mijn kind
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
516 Wat een troost, dat te weten
Dat God mij nooit verlaat
Maar altijd met mij gaat
Hij zal mij nooit vergeten.
In vreugde, maar ook in verdriet
Wil Hij mij altijd nabij wezen
Zodat ik niets hoef te vrezen
God, die alles van mij weet en ziet.…
over het lopen
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
604 de bomen, de zee,
het veld, de hemel te zijn
en niet alleen
moest je vertrekken en
aankomen
de tussenliggende tijd daar ging het om
maar waarom de loper
daarna het verlangen naar een kraakheldere ochtend, een lage zon, een zwerm vogels boven een landschap
eigenlijk is het steeds terugkomen in mijn lichaam
ook als ik dat niet had verlaten…
Jouw koude graf
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
690 Ze zeggen dat een mens nooit alleen is
Maar sinds jij er niet meer bent
Sta ik alleen met mijn gemis
Ze zeggen dat de mensheid om elkaar geeft
Maar sinds jij er niet meer bent
Heb ik eenzaamheid nog nooit zo diep beleefd
Met vrijwel niemand kan ik erover praten
Over wat we samen deelden
Hoe leeg ik mijzelf voel
Nu jij mij hebt verlaten…
De Heer is mijn licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 De Heer is trouw, de bron van alle goed
Hij is mijn helper die mij nooit verlaat
Ook wanneer het soms wat moeilijk gaat
Geeft Hij mij kracht en nieuwe moed.
( Naar aanleiding van Psalm 27)…
Zonder inspiratie...
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
766 Mijn inspiratie heeft me net verlaten,
ze heeft besloten om op reis te gaan.
Heel eigenzinnig liet ze me verstaan
dat ik haar af en toe met rust moet laten.
Ik smeekte haar, maar nee, het mocht niet baten,
ze vond dat ik 't gemis maar moest doorstaan.
Wie weet is het met 't dichten wel gedaan
nu zij me geen ideeën aan kan praten.…
als stenen vallen
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
798 je kan ook blijven schuilen
in de donkerte van november, treuren
omdat je alleen maar
de stilte hoort
die jou berooft van vlinders
zoals een weeskind, op zoek naar verbinding
kan je niet een beetje bewegen
naar leven in de avond, gebaren overnemen
van de wind die verlangt en als vanzelf klinkt
als het lied van vrijheid
kom - verlaat…
De poëet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
828 De woorden gezaaid door de poëet
verzachten bij elk afscheid het leed
van het hiaat dat in het gemoed ontstaat
als een geliefde vriend je voorgoed verlaat.
Als de dichter opstijgt naar het hemelgewelf
wie zal dan de trooster zijn behalve hijzelf?…
God zij met u
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 God zij met u in alle omstandigheden
Ook als u soms geen uitkomst meer ziet
Dan mag u weten: God verlaat u niet
Hij wil uw helper zijn in moeilijkheden…
Vergankelijk.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 denkruimte van zijn
waar is de verloren vraag
verdwenen in het niets alom
een ons onbekend terrein
sporen zweven er volop
vruchtvolle zaden bewogen
in een natuurlijk vertoon
waar blijven de vruchten
vergankelijk is het verdorde
oer onmetelijk fantoom
meteen begint het verval
tijdelijkheid blijft voor ogen
toch leven lustig verlaten…
eeuwig is de oogst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 ik denk niet aan jou
liggend in natte klei
op een verlaten kerkhof
ik zie jou lopen
op het pad daarlangs
tussen de populieren
op weg ben jij
naar het station
dat naar de overkant voert
een zomerse dag ooit
ontmoet jij mij daar
om mij weer te omarmen
ik denk aan jou
over een landtong lopend
vol rust in herinnering
ik zie ons…
"Mes études"
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
455 vaak word ik
door schoonheid verblind
het is een tint die mij
met haar verbindt
en ik de blauwe lucht
zie als hemel
terwijl het gras ruikt naar parfum
dat ik ooit rook in Leningrad
het is de dag voelen in een zachte
zwoele schemer
zonder dat ik het licht verlaat
naakt is dan ook de werkelijkheid
die na verloop van tijd
het vlies…
Jouw stilteland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
370 zelfs als ik
mijn ogen dicht
zie ik nog jouw
stroboscopisch licht
dansen in mijn geest
alle frequenties
heb jij geopend
in ritmiek van
mantra's die zich
herhalen in magie
kleuren zijn
harmonisch zonder
enige dissonant
geen schimp of vloek
verlaat jouw stilteland
jij wijst mij
het pad dat met
zijn krachtlijnen
al eeuwenlang…
Aristocratische pose
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 armen omhoog
handen open
vingers gespreid in
een aristocratische pose
lange benen
in de bekende stap
voorwaarts klaar
om verder te gaan
donderend liet jij
het gebrul van de massa
over je komen als ultieme
weerklank van hun dromen
jouw trots
en hun wrok hebben
in een weergaloze
manifestatie gezegevierd
nu zijn de straten
verlaten…
Voor Martin
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
825 Dus ook jij hebt nu ons aards bestaan verlaten
Het bericht kwam onverwacht verdrietig aan
Maar ieder mens gaat, dus ook jij
Want hoe kon ik denken dat jij de dans zou ontspringen
Juist jij
Had mogen blijven
Om deze planeet iedere dag wat mooier te kleuren
En dat heb je ook gedaan
In je onvergetelijke mooie bestaan
Rust nu zacht…