3063 resultaten.
Nachtvlinder
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.372 als de schaduw mijn voeten nadert
mij aanreikt de donkere verholenheid
van mijn diepere bestaan
wordt de deur naar het licht geopend
en met geweld verbreken harde zonnestralen
mijn verbond met het duister
het is geen vlucht in de nacht
dat tasten naar wat licht verhult
scherpe schoonheid
snijdt mijn blikken af
van een weg in de verte…
Benno Barnard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 De wortels van Antwerpen liggen desondanks
gegroefd in je gelaat en de sappen tussen
het duistere wraakgebied ( het hing gewoon
in de lucht ) heb jij omgesmeed tot woorden
van smaragd, uitdagende borsten in opvallende snit.…
De avond is gekomen
poëzie
3.7 met 3 stemmen
5.137 Reeds duisteren de bomen -
De avond is gekomen.
En 't was nog klare dag!
De zon had hare stralen
De rijpe zomernoen
Rechtstandig neer doen dalen,
Met oogsten en binnenhalen
Had ik nog veel te doen.
Toen is mijn zon gezonken
Voor goed en onverwacht,
De bleke sterren dronken
Het hemellicht en blonken
En bloeiden in de nacht.…
sliepe(slapen)
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
829 wale fan ferwachting
of ik dei al sjuch
it tsjuster is krekt sa opljeppend
as ik sels
Vertaling:
slapen zal ik vanavond boven je stad
ongezien ben ik aanwezig
ik droom mij in jouw lichaam
schrijf gedichten in je binnenste
golven van liefde in
ruimte van jouw bestaan
en kijk door een waas van verwachting
of ik jou al zie
het duister…
Zoals jij
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
764 Zoals jij en zoals alles
wat ik voor jou voel,
wat ik je zeg, wat ik bedoel,
vernieuwt de taal zich
met de woorden, zoals deze
die ik waarlijk aan jou schrijf
mijn lief, want zoals jij
de hoogte kent, de diepte
van het duister en daarna het licht,
schrijf ik je dit gedicht.…
TANKA 'S SPELEN MET LICHT EN SCHADUW
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
735 De schouwburgzalen
zijn zonder enig leven,
duister, drukkend, stil;
gangen en hallen dreunen
van krioelende mensen.
Hangt daar helemaal
achterin de winkelstraat
een oranje maan?
Het Antwerpse station
heeft een hel schijnende klok.
Vol gloed en leven
is Antwerpens avondlucht.…
Passanten ?
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
543 Droom op droom te bouwen, de
wolven hebben de nacht gemerkt,
wat eerst op zwarte gaten leek,
sloot zich op in een verbond
als schapenwolken op de vlucht,
in het licht tot het duister
als een klucht geketend door
list met de tong verscherpt,
verwerpt het zuivere wiel van
geest en ziel, absorbeert de
energie tot beelden waarin
de…
Van de wereld
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
517 later wakker
werd bevond ik me in een ruimte die
ik niet eens herkende omdat het er
te duister was, alleen met een aan-
steker kon ik met moeite op de witte
muur lezen: K.A.F.K.A. En ik schrok
en viel weer weg als een uitgebrande
kaars en herinnerde me ook daarna
niks meer, zo van de wereld ik was.-…
Nachtrefrijn
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
561 Alleen ging ik op pad, floot me
door het duister, omdat iets in
mij ontstoken was, nog lichter
dan het uitgedoofde avondlicht,
zocht langs wanen, de snoevers
in hun stijf ornaat, in rusteloos
beraad, op armlengte van elkaar,
versloeg gestaag de lust te
luisteren naar mijn geestesoog,
doorgeschoten, zweeg het in alle
talen, alleen te…
Natte droom.
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.124 mijn dromen zijn verweven
met de dingen die ik dacht
de lust naar schone vrouwen
in mijn slaap voortgebracht
ik droom van hete stonden
in het maanlicht aan het strand
dansend in de woeste golven
naakt door de zon verbrand
dit is mijn mooiste nacht
spelen met jouw lichaam
de wens waar ik naar smacht
zwemmend in het natte duister…
Verliefde reiziger
gedicht
2.4 met 47 stemmen
14.003 Zijn lieven thuis geraakten in het duister
want in zijn knieën kwam een oud gevoel.
Hij schertste wervend naar zijn zondig doel.
Zijn nieuwe pak gaf hem 'n ongekende luister.
Eerbiedig keek ze naar de stempels in zijn pas,
het werd haar prentenboek-een meisjesdroom.…
Stiekem
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
529 Je stilzwijgen doet me zo wreed aan,
dat ik nu je ecodorpbewoners om de
tuin leid, zeg dat ik voor hun wijze
van leven kies, terwijl ik koortsig
in de duistere nacht je slaapplek
zoek en stiekem, zoals zo gewoon
voorheen, naast je lichaam schuif
en de nachtmerrie met liefde kapotdruk.…
Naaktstrand
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
623 De kwallen en krabben
gleden over hun lichamen, terwijl ze
elkaar in het eenzame duister innig
omarmden. Het bejaarde koppel was
verdwenen, opgeslokt door de vloed.…
De Lichten
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.208 Toch is het hem, alsof de hemel dieper wordt,
Wanneer die lichtzuil in 't omringend duister schiet:
Zo doet een vers alleen 't vele des levens niet,
Maar 't enkele in ons, dat oneindig is, beseffen.…
DRIELUIK ROND PINKSTEREN
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
625 mij blinder
dan versluierd licht
stem harp en luit
tot vrome bede
schouw deemoedig
Sions heuvels
beween het verloren
vergezicht
2. de wind die waait
verholen doch scheppende Geest
waai als wind weer vrij
zing Uw bruisend lied in alle talen
over liefde, vurige liefde
verrijs uit stof naar licht
voor wie dood geen duister…
Amsterdamse grachten ( over de onvrije wil )
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
778 In de Amsterdamse grachten
ligt ook wel eens
een lijk
verborgen in een koffer
als de karikatuur
van
Mozes in het biezenmandje
zij vrezen het nat meer
dan de dood
een ander lotsbestel
langs grauwe hemel
ergens in een sloot
bij de Haven –
het regende lijk
de zondvloed – duisterlijk
anonymus driepoot
ligt
op het kerkhof
kofferlijk…
WOUDLEVEN RONDOM SPIEGEL
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
664 Haar achterlichaam
glimt melkwit in het duister, spant zich waakzaam
bij elke klank in 't bos, dat luidruchtig rust,
stelt het jong tijdens moeizaam stappen gerust,
wijst de verborgen weg tussen vlier en braam,
draait om boven kruiden, nietig maar heilzaam,
die de zwarte snuit gaarne ruikt, nadert, kust...…
NACHT VAN LIEFDE
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
716 verliefdheid van ons beiden
Van de liefde, van haar kracht
ons naar elkander toe te leiden
In ‘t steenkoude december kil
versmolten harten in de nacht
Die maan ach ja die lachte stil
die had in de wolken gewacht
Op deze kille decembernacht
kroop haar liefde in mijn hart
Ik heb haar dan thuisgebracht
van verliefdheid wat verward
In ‘t diepe duister…
onze liefde voor de nacht
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
482 ze noemen ons kinderen van de nacht
als de zon ondergaat komen wij tot leven
overdag is het overleven
in ons werk van negen tot vijf
we behoren tot de nacht omdat het leven dan lacht
in de koele avondlucht ademen we vrijer
we kunnen nauwelijks wachten
tot de schaduw van het duister het licht bedekt
onze dromen en verlangens schijnen uit…
Oktober
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
837 verlaten
Het wordt een frisser jaargetij
Bomen raken bonte bladeren kwijt
De laatsten bereiken gracieus de wegen
Regen valt neer op het gekleurd tapijt
Zonnestralen zijn als een zegen
't Hemelse schouwspel in de lucht
zorgt dat de natuur wordt belicht
Vogels verzamelen zich voor hun vlucht
De herfst is in zicht
Dagen worden kort
Duister…
schaduw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
772 zwaar als lood
Eeuwig denkend, ruminerent
Over geluk, verdriet en dood
Soms een enkel zonnestraaltje
Bijna pijnlijk, hoe het was
Om maar nooit meer te vergeten
Dat zonder licht, geen schaduw was
Terwijl ik dans hier met die schaduw
Van mijn vroegere bestaan
Zonder kleur gevoel of reden
Is het tijd om weg te gaan
Daar waar enkel duister…
Aan Godse ginder?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
521 Ik zoek toegang door de deur van
nieuwe dromen, tevergeefs
want ik word niet aangenomen
waarna ik afdaal in spelonken
waar de zon en maan hun vingers
op hebben gelegd, stromen zilveren
vonken door het duister in geluidloos
licht van kindervleugels, illustraties
van gewichtloze gedichten, verschijnt
de kleur op de lippen van de zee…
Nightfall op Lesbos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
584 Een ezel balkt zijn hormonendrang het duister in;
maar gelukkig niet onder ons kamerraam
Een Witte Kerkuil vliegt jagend door de straatverlichting.
Ooit vrijgelaten steenuiltjes beginnen hun conversatie
met de achtergebleven invalide soortgenoten.…
Ik blijf mijn eigen raadsel
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
774 De hemel vouwt zijn sterren naar de wijzers van de tijd
in blauw gesluierd licht trekt grauwheid er haar nevels op
en draagt de lucht de aarde
Dit is de gang van zaken wanneer ik overdenk:
Ik ben als weltschmerz die het duister haar façade geeft
die achter verdroten ogen woekert
die troost zoekt in schone kunsten
onophoudelijk, rusteloos…
wild weekend
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
650 Voor hen is de nacht
een oplichtend duister
waarin je de ander moet smeden
tot hij heet is.
Maar 'the day after' is
een nacht waarin de zon schijnt
en slapend wild genot
wordt herboren tot machteloze spijt.
De meisjes-
het zijn net mensen
ze lijken er zelfs op
zoals kippen op vogels.…
Nachtegalen
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.623 In dit zwart meer, o liefelijk geluid en
Wat uit zwart donkre spiegel òp komt fluiten,
Licht-lieve volk in wat àl duister zag,
Gij komt òp-duikend in lucht' legerscharen,
Licht-glans-gewapend in dees donkre wereld,
O lieve, o onverwachte, o lichte paren,
U stortend willend golfje in zee bepareld.…
De Schepping 1
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
478 Laat staan een boot of fiets
Het was een bende her en der
Maar God zweefde reeds rond
Hij zag het zooitje aan van ver
En dacht: ~Aan ’t werk, terstond
De armen uit de mouwen dus
De handen aan de ploeg
Hier ligt een hele zware klus
In zweterig gezwoeg~
Hij schiep een grote grauwe bol
Slechts water zonder grond
Die draaide als een duistere…
Lamp mijner ziel, die me in ’t verborgen gloort
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.086 Lamp mijner ziel, die me in ’t verborgen gloort,
Zoet wonder van ’t heelal, dat niemand weet,
Brand niet zo duister in die mist van leed,
Maak niet altoos uw schijnsel droef; – gloed hoort
Bij gloed, wat schoon is brengt wat schoon is voort,
Zoet zoekt zoet, lief!…
De herdersjongen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 Maar het leven van een herders-
jongen gaat soms over duistere
wegen; die geen rekening houden
met de goede kansen voor hem
tussen de sterren beschreven.
Een schapenhoeder kan soms niet
om de wolven heen, die zijn kansen
afbreken tot de laatste steen.…
Avond op het Forum Romanum
poëzie
4.0 met 1 stemmen
966 Laag hoolt het al in schemering van duister;
Nu gruwt de steen der monumenten-luister,
Nu rijst de ziel der oude steding bloot.
't Gekeldert' leeft, 't verbrokkeld puin gaat grimmen;
Miauwend gaan er om de wulpse schimmen,
Rumoerend nachtlijk door het Rome dood.
1885…