3975 resultaten.
schoonheidsideaal
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 bleke huid,(mooiste bruid)smal
gezichtje, perfect figuurtje
mystiek als een geisha
charmant moet ze zijn. modebewust
de rest deed er niet toe
men moest naar haar kijken als was ze
een pop van porselein
ja, zo een moest het zijn…
Massief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 Loom land onder het strakke weefsel
dat alleen het diepste hemelblauw bieden kan
over de perkamenten huid
kruipt het geluid van rondtrekkende stammen
door wind en water
in de gelaagde aarde geëtst
de leegte is massief en hardnekkig
nodigt iedereen binnen
maar de aarzeling zoekt dralend een uitvlucht
voor de symfonie van exotische marktpleinen…
Dood door onschuld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
853 Niets verkeerds gedaan
En toch altijd als
Zondebok neergezet
Door anderen die jou
Niet zien zitten -
Dag in dag uit
Gekrenkt, vernederd,
Bespot en beschimpt
Eerst alleen met woorden,
Daarna wordt ook je lichaam
Door hen niet meer ontzien -
Pijn lijd je, littekens
In je huid en in je ziel
Tot je dit niet meer wil
En zelf een…
Waterjuweel
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
673 In staalharde kasten
en onkreukbare kluizen
slaapt de glitter van de decadentie
pronkjuwelen van de liefdelozen
gekocht met bloedgeld
vaak in angst gedragen
luchtkastelen zonder bewoners
de glans wordt in muren gemetseld
- de leren huid van praalzieke patiënten -
de regen doet wat hij altijd al deed
vallen, eindeloos vormloos vallen
de…
Dageraad
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.236 soepel als een satijnen laken
om de plooien van je huid.…
vaarwel
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
549 Ik lig hier op de grond
Met water in mijn mond
Mijn huid schilfert af
Je ziet mijn aders van mijn lijf.…
lente in november
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 als ik in de dood het verderf niet
kan vinden en klokken luiden
verdoemenis dan weet mijn oude jas
dat de huid geborgen is in een vals gelaat
patronen liggen stil te wenen tegen
de werkelijkheid waarin ze zijn gelegd, het zwart
overheerst het rectale brein dat van onrust
zich bevuilt met dagen die schrijnend
het lot willen bepalen
toch…
Zolang de voorraad strekt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 ben ik mijn eigen staat van zijn
of sta ik terzijde, geïmproviseerd
tussen ons, in een staat van
semi-bevinden of onderbestaan
het is opmerkelijk hoe we hier
nu al een tijdje verwijlen
het water stroomt al die tijd
door de rivier, streelt de stenen
en schampt de oever in de
uiterwaarden van onze huid
gaan we voor honderd procent…
mijn wandeling
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
665 groen zo groen kon zijn
en dat de wereld lacht in het fluiten
van de bomen
we praten niet, dit zou de rust kunnen verstoren
ik vang haar blik, het lijkt alsof de liefde
groter wordt als de aarde vol met mos
mij overtuigt van de zachte adem
die in haar mond kleine woordjes vormt
zelfs bij thuiskomen, wanneer ik thee heb gezet
draagt mijn huid…
Hittegolf (Ik hou er niet van)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
533 tjonge jonge wat een hitte
ik zit zwetend in de tuin
de zon staat knalgeel aan de hemel
en ik word rood in plaats van bruin
nu begint mijn huid te jeuken
kleine bultjes op het lijf
allergie verplaatst zich sneller
terwijl ik van mijn stoel afdrijf
wat een onzin hier te zitten
terug naar binnen gordijnen dicht
en een grote ventilator
slechts…
Beleefd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
701 Net als het zonnetje dat soms even straalt
me een gezonde mooie tint aan mijn huid geeft
hoe jij dan ook aan mij soms zo vertaald
ben blij, dit samen hebben mogen beleefd.…
SIMPLICITAS
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.000 Zout is voor mij oorzaak
van een bruine huid,
want ik leg de dingen
erg simpel uit.
Ik vind socialisme
zonder meer verkeerd,
want ik ben nu eenmaal
ongecompliceerd.
Praat ik over liefde,
dan denk ik slechts aan vlees,
want ik moet bekennen,
dat ik niet veel lees.…
zie ons leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 Na het spartelen in het water,
de winden vaak ongunstig
de havens zelden vrij,
spoelde hij aan als wrakhout
Waar het vel te dun geworden was
zette het sarcasme zich op de huid
als een aanwas, een slechte gewoonte
waar moeder nog voor waarschuwde
Moeders zijn machteloos
al branden hun kaarsen plechtstatig
wanneer de huizen leeg zijn…
De klank van thermiek
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
575 ik hoef jou niet
met bloemen te tooien
jij bloeit vol uit de
schoonheid van je huid
opent in een zee
van groen en lacht
jouw speciale kleuren
kust met je fijnste geuren
zelfs de wind kijkt
jou naar de ogen in
het zomers gedogen
van schapenwolkjes wit
scherp contrasteert zon
met donker loof dat
schaduw en koelte oogst
aan de rand…
een mooi gezicht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
568 Laat het door het lachen zijn
met vrienden en geliefden
maar niet door levenspijn
die op de huid blijft kleven.
Voorzichtigheid is geboden
niets is verboden
daarvoor ben je nog te jong
en onervaren.
Laat de rode draad van het leven
je naar ongekende oorden reizen.…
Een tikje snobistisch
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
482 ondersteuning
ik zweef en begeef
mij naar hogere sferen waar
mijn geest gelijkgestemden vindt
niet voor een
toepasselijk lied bij
dit zeer exceptionele feest
maar om samen de
harmonie van expansie
in gedachten te ervaren
iets van het komend
goddelijke nu al in het
aardse te kunnen evenaren
een tikje snobistisch
wij zitten god op de huid…
een mooi gezicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
739 Laat het door het lachen zijn
met vrienden en geliefden
maar niet door levenspijn
die op de huid blijft kleven.
Voorzichtigheid is geboden
niets is verboden
daarvoor ben je nog te jong
en onervaren.
Laat de rode draad van het leven
Je naar ongekende oorden reizen.…
De hunker
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
439 stil bewoog
je hand boven
mijn huid
het was
geen raken meer
een vriendelijk vragen
net geen
ontmoeten wel
een warm begroeten
in een
vluchtig eerste
verkennend contact
getraind als
jij was voelde je
energieën ontspannen
de hunker
naar meer in
verbazing opvlammen
jij lachte
om de focus in
rust te vertragen
leidde af…
Een vergeten steen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
450 akkoord
geen bladgeruis
of brekende takken als
vallende dissonanten
verstoren het watergeluid
dat in zijn robuustheid
dijk en waterkering heeft
gekend en hen heeft verwend
met alles vernielende ritmes
langzaam kleurt de
kracht van de wind in
blauw van hemel op
de melodie van zomer
zout kristalliseren natte
tonen op de bruine huid…
Betovering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 De grot ingelokt
door krullend haar
weerspiegeld op het plafond
achter de ingang, hoop ik
een wonder te ontdekken
niet gelovend in een betovering
die haar zal verkrachten
op een kille oesterbank
als op een spijkerbed
dat haar huid openhaalt
terwijl ze de mantra herhaalt
/Het is niet echt/, de messen
die bijna vallen, de horror
van…
Foto
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
393 Ze liet me een foto zien
van hen beiden
van achter genomen
hand in hand lopend
Een meisje van drie
en mijn dochter, vrouw in een jurk
Ook als een meisje,
het tasje dat ik ooit voor haar kocht
langs haar schouder op haar rug,
haar blote huid bleek nog
Hun haar beide bruin en half lang
Niemand leidde, ze hadden elkaar beiden
die dag voor '…
Hoe lang nog?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
558 Niet een omhelzing
geen kus, geen hand
zelfs geen anderhalve meter afstand
maar jij achter gesloten ramen
en binnen de betonnen muren
dondert het tikken van de uren
voelt alleen zijn meer dan verlaten
is er dat murmelen in het niets
zoveel voelbaarder dan gisteren
koud, kouder jouw huid
te lang al onaangeraakt
hunkerend naar
al was het…
Toegift?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
393 Stilheid die de dorst zal stillen
linde bloesem etst het leven
in een terugkerende odyssee op
de koele huid van een zwerfsteen
gegrift, alle ervaringen als gift met
pieken en dalen een evenwicht met licht
betaald, op dichters graf, waaruit
gedrevenheid ademt, als toegift .…
Kroonprinses
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
539 een Lovely Lady uit gaat groeien
Geen man mag wat ik nu al weet verknoeien
Gebeurt dit toch, zal ik het niet gedogen
Een schandblok kan op resultaten bogen
Is middel om beschimping uit te roeien
Een ware schoonheid is zij in mijn ogen
Die tot een Lovely Lady uit gaat groeien
Hoezeer zijn ´heren´ uit de bocht gevlogen
Een brandmerk in hun huid…
LAIS CCXCVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
448 Door een veld van afgeknotte stengels,
bevroren aarde, lage zon, verblind,
verkleumd, de kraai crowd (ik breek in tengels)
mischief brokkelt af mijn woord, niets verbindt
mijn stelsel nog, eyes break, mijn huid vertint.
Airborne mijn lijf wordt flies files lifes go up
in designated lies, my name's a stub.…
de gunst is dogma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dit zijn is het bindend pact
de speling der natuur het vel
strak op het frame van bestaan
dat trekt met ‘t krullen van tijd
mijn huid slinkt en krimpt
mijn kim daalt neder verstrijkt
tot avonduur bochel schaduw
verzwindend het tafereel
zo is mijn verschijnen versneden
naar binnen het moment
kromt naar willekeur de kruin
uit zichzelf naar…
Spon zon
netgedicht
5.0 met 175 stemmen
431 er waren
geen raggen
zoals ik verwachtte
je zachte huid
spon zon en hield
de herinnering
met een lach
krachtig
ik herkende
het veld met
de vele paden
die ik blind
uit zou kunnen
tekenen volgde
de sporen die ik
nooit zou vergeten
wij zijn samen
terug gegaan naar
het moment dat
alles stil bleef staan
hebben daar de
draad…
Dat magische
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
529 jij hebt
dat magische van
zwemkampioenen
zij klieven
door het water dat
zich sluit om hun huid
met een rust
en in ontzag over
zoveel mystieke kracht
waar zij passeren
sluiten golven in
verbazing het oppervlak
dat alleen nog
in diepte verplaatste
kolken laat zien
waar jij binnenkomt
is die bewondering ook
te bespeuren in…
Raap ik schaduwen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
402 gezicht
in een heerlijk
zonnegloren wordt
warmte geboren
waar jij en licht
jullie eeuwige
passe de deux dansen
raap ik schaduwen
die warm van de zon
roder kleuren om en om
ik leg de avonduren
in een ronde mozaïek
bekleedt zo de aarde
tot wij aangeland zijn
bij de nacht waar alles
in zwart wordt verpakt
je lacht streelt mijn
huid…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 De kinderlijn ontbreekt
tussen de werken van de maan –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd samen
voorbij de grens
die zich nu wel…