390 resultaten.
Blikken hoeven
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
506 op hun van hout gelooide zadels, om
zich in overdaad te laten eren, een
cliché van plichtmatigheid, een verhuld
bedrog, met verwijzing naar passiviteit,
geen eerbetoon uit dit defilé, vanuit
het lood geslagen blikken hoeven doofde
langzaam het zicht en was het spektakel
passé, waarna het comité zich in een
wederkerende monotone melancholie…
Träumerei
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
796 Träumerei vult mijn ruimte in;
een verleden rijk in vierhoekig steen
waar spel tussen toets en snaar
soms tegendraads doch vaker gemeen
op Schumann’s geschreven noten vaart
zo nu en dan licht kabbelend
op een oceaan van kwetsbare stilte
waaraan klanken gewend lijken
en harten zich langzaam ontdoen van kilte
de melancholie in het dragend…
DOODSDRIFT
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
662 Hij wenst voor De Creaor te verschijnen
Met het geheim waarmee hij is geboren
Hij deed zijn zware arbeid naar behoren
Maar de melancholie wil niet verdwijnen
Hij zoekt soelaas in middelen en wijnen
In liefde, schrijven, reizen en ontsporen
Begeeft zich op glad ijs en raakt bevroren
Start stil de bouw van het zichzelf omheinen
En dodelijk…
In de jaren zeventig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 In de jaren zeventig werd de melancholie geboren,
groezelig als een nageboorte die ons
om de hals geworpen werd.
Later bij thee en zoete koek
berekenden wij onze zegeningen
en daarvan was jij de dertiende, indrukwekkend
oneven en sinister als je matinale grijnzen.…
La Méduse voorbij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 Alles
verzindert tot waaiers
zout ontspringt in onze narcisblauwe
melancholie. Het is slechts
God die om ons huilt.
Het einde is binnen
handbereik gezonken. Het begin
loopt voor op de feiten en
onze hemeltergende
laatste dag is al wat
rest.…
Che?
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
863 op een stalen ros gezeten
met achterlating van alles
wat niet vast gehangen
slechts ballast kan zijn
door de jaren van jeugd
blik op oneindig in het hart
de wetenschap van morgen
dorpen rondom armoede
met stof op het bord
eenzame gitaren snaren
over melancholie en rust
die berust in de ondergang
van stukjes vlees en bot
de onaanraakbaren…
Praalgraf
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
764 diffuus licht
besprenkelt
dit panorama
en verspreidt de geur
van onvergankelijk goud
welke sierlijk met knoppen
lijkt verweven:
kunst is daardoor nimmer oud
sober gekroond
met strekkende sepalen
draagt dit doorschijnend glas
de ademende melancholie
van een veranderlijke aarde
zo kan het telkens weer
van tedere dromen verhalen…
Zwijgtaal
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 Het strand, de horizon bij nacht
lonkte ons met het geluid van de branding
we hadden wel vaker gevreeën op het zand
maar nu was er voltooiing van de zwijgtaal
geen brieven meer bij volle maan
of liefdeswoorden dwaas door waan
geen kusjes op blozende wangen
melancholie hield ons verlangen gevangen
een trui, die jij ooit droeg
op…
Het hijgend hert
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
827 Verdriet en droefenis is niet aan te ontkomen,
melancholie druipt uit de kale bomen.
Slechts één ding doet me goed:
Het lezen van dat hijgend hert
dat schittert in de zonnegloed.
Maar zie daarna, met ogen wijd gesperd,
de zwijnen, ook aan de jacht ontkomen,
een einde maken aan mijn moestuin dromen.…
Peaux en perk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 Hij, van de bezie en de zoete zonde
Hij, goed bekend met psalm, kansel en preek
Hij, lang en blond en wild, ziekelijk bleek
Ging al na tweeëntwintig jaar ten gronde
Zij, met hem spelend rond de pastorie
Niet wetend van de dichters in hun wezen
Werd veel te weinig om haar werk geprezen
In haar van vaders kant melancholie
Augusta, domineeskind…
De nacht weerspiegelt een tweeluik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
502 Het wolkendek ademt dieper, zingt door
ruiten, ze weerkaatst de melancholie
geeft naast tal van denkstrategieën
ook een onveranderbaar diafragma.
Het heelal oogde weer goudversierd
betoverde met de maan haar regels.
Ze verschenen van elders, versleept
als kleine sterren dwarrelden ze neder
nu rest de vraag of dat vandaag moest.…
Als de tijd rijp is,
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
923 Als de tijd en maat vol is
het seizoen rijp en de uren
gunstig staan, werk ik een
aan een symfonie, in een
wervelende universele ouverture
wat onmerkbaar de vervelling
van natuur en de verveling van de
mensen tegenhoudt, compositie uit
de achterkant van mijn repertoire,
noten van melancholie, ontsproten uit
de couleur locale, een roes…
Ziel-sprong?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
447 daaronder grazen prooidieren
van door de wol geverfde taal,
gedreven door herders
met een eigen symboliek
ten prooi gevallen aan de
melancholie van deemoed
onzichtbaar in het wolvenpak.…
Spiegel van de geest
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
113 miljoenen zoeken naar de waan
van vrijheid, liefde, warmte, feest
ik zie hen in de verte staan
als vreemde spiegel van de geest
ik scoor vanuit een blinde hoek
zelfs als de wereld om mij gilt
blijft mijn droomziel op zoek
op mijn eigen vierkante meter
blijf ik bewegen, dwars en zacht
geen nachtmerrie maakt mij compleet, er
gloeit nog melancholie…
Gerijpt en zuur.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
503 Steeds sneller gevangen in
de jaren sluipt de melancholie
door de versleten vingers
de ziel raakt zwanger van een
ongeëvenaarde zachtheid
De gouden tonen vloeien weg
de oude troubadour wedijvert
met z’n melodie, geroofd uit tijd
en zinnen en zwijgt in het beminnen
Wikkelt zich het zwart fluweel van
de naderende nacht, huivert In…
wuifwilgen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
580 ze staan er nog
de wind, gevangen in hun kruinen
struint de kale takken door
je hoort ze zachtjes kraken
en hun blaadjes raken
stil de grond
de vooravond van winter
wint met lange passen tijd
je schuifelt mee en kwijt
melancholie aan koude voeten
met een neus vol rottigheid
het laat de regen wenen
in een langgerekt verwijt
als weemoed…
wandelen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
511 wekken
in kruiken van mijn gedachten
door straten waarin men statig woont
vaak met een rijk verleden
waar herinneringen op huizen plakken
naargelang gecultiveerde
historie wordt beleden
in die sfeer kijk ik rond
teken ik dromen, opgeroepen
door passanten, soms kleurrijk
flanerend, mij even rakend
in het heden
ofwel ervaar ik de melancholie…
Uit mijn bovenkamer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
342 De toekomst is onzichtbaar,
wat waarschijnlijk het beste is;
alleen de scherpste meskant
scheidt vreugde van melancholie.
Zonder publiek geen echo,
dan rest slechts de dood.…
Pieces Froides
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
1.275 Het licht hangt
als een stofdoek
over de piano.
Ik hield ervan
je te horen spelen
- Satie! –
en het zwart van je haar
met het zwart van de vleugel
te vergelijken.…
Saudade
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.666 Saudade, voor altijd weten
dat men nooit meer een kind zal zijn,
eens van een adder gebeten
en tot de dood brandt het venijn.
Razernij, maar geen ontfermen
en voor elke vreugde te laf;
wel zingen, maar dierlijk kermen,
en wel dansen, maar op ons graf.
---------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 1986.…
Geketend hart
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.108 kriebelt in het zigeunerbloed
hen drijft naar verre zonnegloed
in wens de einder te bepalen
Het vuur laait likkend vlammen
speelt schaduwen op de maan
als melodieus verlangen spreekt
en om een totale vrijheid smeekt
dat het hart is van ‘t zwerfbestaan
Als het morgenlicht is verschenen
en de haan voluit zijn glorie kraait
is de droeve melancholie…
DICHTER
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.543 Meng dit met melancholie,
drankzucht, algeheel verval,
wat taalgevoel en ironie,
een slechte jeugd en bovenal
het gemis van alle jaren
dat ongevraagd uw pad doorkruist.
Dien ze toe en u zult ervaren
hoe ook in u een dichter huist.”…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden
afhankelijk van melancholie…
De vlinder
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
850 schuurpapieren stem
die bijzondere lach
ogen die ik zie en zie
telkens weer anders zie
soms vol vuur
vandaag weemoedig
vleugje lachend,
ontroerd een traan
bijzondere liefde
in Jans melancholie
kussend het leven
zo vol verwondering
ook over de dood
ach, voorbij..…
Café Eijlders
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.678 Alleen het gerinkel van de glazen,
dat voor even, de melancholie verstoort.…
Krijtlijnen van talent,
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
678 Te schrijven over geloof
en waarheden, dichters
ze nemen het brein in
beide handen, verwoord
kaarsvet lekt op tafels,
waarmee papier is bevlekt,
in de kantlijn van verstilde
melancholie en beheerst
verdriet, omfloerst door
glorie als we de nacht
weer doven, tevreden
achterover leunen, alsof
we daarin zelf geloven, te
steunen op een…
Het labyrint van het verlangen
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
850 Wie kan loslaten, laten gaan, zonder al teveel
melancholie? De herfst komt langzaam, heel langzaam
met trage avonden en huiver rond de uren die
voorbij gaan, in het labyrint van het verlangen.…
In zulk een nacht...
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.705 't toovrig beurtgezang 'in such a night',
Van 't stralende Venetiaanse spel, -
In zulk een nacht, waarvan dàt lied nòg klinkt,
Is àl de schoonheid van de klare dag,
Verinnigd en vertederd en de droom,
En àl de klaarheid van de schone nacht,
Tezaamgevloeid tot die betovering
Die is Venetië's ziel en innigst leven:
De wonder-tedere melancholie…
Heimelijk verlangen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
629 Het is geen verheerlijking
van dromen in ‘t loflied
of om in dromen iets
meer te zien dan werkelijkheid
van ‘t loflied
eerder een vertroeteling
van gedachten tijdens ‘t loflied
weemoed en melancholie van
het heimweelied
in Amsterdamse armoede
die verlangt naar jungle
tussen Spaanse kastelen
onder zomerwolken
die verhalen vertellen…
zwemmen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
623 tot een stenen obelisk
gebalsemd om de tijd
te weerstaan die mij
in m’n noodlot
terzijde zal staan
mijn taal, de let’ren
die kunnen lieven bezeren
uitleggen liegen bedriegen
boosaardig en zeker dodelijke
momenten als werkelijkheid
kunnen laten ervaren pluk ik
langs de oever wanneer ik zoek
naar evenwichtigheid met
een zweem van melancholie…