3533 resultaten.
Maatje missen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.761 Die persoon komt wel weer op mijn pad,
Maar ik had er graag wat meer geduld voor gehad.
Ik maak grote stappen in mijn leven, ik ga keihard vooruit,
Toch is het regelmatig dit probleempje waar ik dan op stuit.
Ik ben teveel bezig met zoeken naar iets wat er nog niet is,
Misschien grijp ik er daarom wel op mis.…
lentesprongetjes
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
803 licht
richt een vlinder zijn vleugels
net boven de dood
*
vaas
voor het vensterglas
gevoelt een roos de lente
en fantoompijnen
*
aanleg
vlinders gaan liggen
zoals een ochtendvijver
in het zonnetje
*
gesprek
zo onvermoeibaar
ruisen halmen om en om
het heil van lente
*
gebroken tijd
wie vreugde inhoudt
nu lente het pad…
Als reizigers
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Langs het pad van gouden appelbomen
de weg verloren.
Uit het zicht geraakte korenvelden.
Het ging hen voor de wind
en ze geraakten verder in het succesvol najagen van hun hartstochten.
Toen alles in goud verandert was,
werd het kil en donker om hen heen.
De weg terug,
zij waren het spoor kwijt.…
Stille tekens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
877 Zwalkend op het pad der weemoed
spreekt de taal zijn stille tocht
Een plaggenhut markeert verlatenheid
wanneer koude mijn ogen blind traant
De windhoos blaast een boomkruin kaal
lenig dansend
herfstig sjansend
wat meteen de adem stokt
En waar mijn geest de winter wacht
waarin ik jou zo naarstig zoek
met handen blauw gevroren
draagt…
Stille ochtendzwanen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
522 rondom het kleine meer
kijkend naar de stille zwanen
hen benijdend om hun kalmte
Ze lijken even verontrust
door de dolende vreemdeling
die hun ochtendrust verstoort
Als blijkt dat die slechts kijkt
hervinden ze al weer snel
hun gracieuze harmonie
onvindbaar voor sommigen
altijd aanwezig bij anderen
Hij vervolgt tenslotte weer zijn pad…
dat draag ik altijd mee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.241 Moeders omhelzing, onze
reizen als gezin
we leken wel zigeuners
altijd op pad
hecht en warm een clan
ik hou van het leven en heb
(h)eerlijke relaties gekend
omdat het me zo geleerd is
bij tegenslagen
kon ik altijd rekenen op mijn
familie.
beschamend hoe vanzelfsprekend
ik dat vond.
pas je op jezelf!…
late middag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
672 de plek heeft vrede bewaard tussen
recht geschoren hagen de rust van paden
die een doel benaderen
de stille middag heeft het veld gesloten
voor dagelijks verloop
doorsijpelde ruggen van stenen
bestemmen wegen zonder hoop
het zandpad is het samengevat bestaan
van een jongen een man
een plaats verbreekt verder gaan
maar leidt hoger tot…
Kwestie van smaak
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
483 dictie
met fictieve realiteit betaald
als dagelijkse waarheid onecht,
perforatie van ideeën gevonnist
tot een prullenbak, de loep stelt
elk detail in een breder
prisma vast, versnippert het
taalgevoel, dingt naar de gunsten
van de muze, gefilterd uit de
magere vingers van ethiek, verknipt tot
confetti en uitgestrooid over het pad…
De stilte
poëzie
3.9 met 10 stemmen
8.183 Zie de boom de paden tooien
Rondom zijne stille voet,
Laat uw ziel zich zo ontplooien
En haar bloemen om zich strooien
Uit een vroom gemoed.
Leer u aan de stilte laven:
Waar het leven u geleidt -
Zij is uwe veil'ge haven,
Want zij is de grote gave
Van de Eeuwigheid.…
Onverlichte oevers
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
696 De schaduw die ik werp
als eieren over kiezels die
voor een deel de avond stuurt
en niet mijn bereik vergroot,
vervreemding van licht en donker
verwekt een karikatuur van een
pad naar een vers gedolven graf
passend naar mijn schaduwlengte
voor mij alleen een wereld waaruit de
bodem is geslagen, houten kruizen
gezaagd uit de herinneringen…
De juiste toon te vangen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
583 Zelfs als je luchtledig hangt
tussen wanhoop en verlangen
is uiteindelijk de juiste toon te vangen
het ritselend herfsttapijt
voert vandaag de boventoon
de beuk klinkt hoger dan de eik
beukennootjes knappen met regelmaat
op het geïmproviseerde pad
dat je maakt dwars door het bos
als je stilstaat is er stilte
tot de solo van een lijster…
Nog meer kerstleed
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.047 En ieder jaar, ’t is steeds het zelfde lied
ga ik op pad om weer een spar te kopen
terwijl ik denk: ~het is toch straal bezopen
zo’n boom in huis~ maar laten doe ‘k het niet.
Terwijl de spar me stil staat te verwensen,
zing ik van welbehagen in de mensen.…
hoe ik ga
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
532 werwaarts ga ik
als deze kromme allee, aldaar
zich kruist met het pad
waar links en rechts
nog bramen rusten in de nevel
en het vocht van sappig gras
mijn blote voeten wassen
omdat najaarswarmte
zich laat gelden,
werwaarts ga ik
wat ligt ten grondslag
aan een te verkiezen richting
ga ik af op gevoel
dan wel het redelijk denken
u kent…
Roodborstje in wintertijd
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
599 Een roodborstje nerveus hippend
op de bevroren paden van het bos
vindt minder van zijn gading
tussen het koud versteende leven
in het wit uitgeslagen mos.
Het ziet dat zijn stadse kompanen
zich brutaler wanen; dat spreeuwen
en meeuwen zich voor hun winternood
minder schamen.…
De tuin van Liefde
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
570 En wandelend langs een pad van rozen
voelde ik ’t ritselen van een vleugelslag
een engel die naar mij was toe gekomen
toonde mij waar ’De tuin van liefde’ lag
onder ‘n gouden prieel liet hij mij binnengaan
waar ik verblind door een schitterend licht
-mij opeens voelde met witte veren staan-
keek ik in de liefelijkheid van Zijn gezicht…
De stilte
poëzie
3.5 met 8 stemmen
1.151 Zie de boom de paden tooien
Rondom zijne stille voet,
Laat uw ziel zich zo ontplooien
En haar bloemen om zich strooien
Uit een vroom gemoed.
Leer u aan de stilte laven:
Waar het leven u geleidt -
Zij is uwe veil'ge haven,
Want zij is de grote gave
Van de Eeuwigheid.…
Dit tijdperk?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
661 het levenslicht te traag geneest
als vaag geheel, waaruit de vormen
zijn gehouwen, invulling gekozen
met de scherpste beitel van de pijn
tijd te kort om gezamenlijk op te roeien,
in een afnemend tij trek het water zich
terug in aanzicht of achter onze rug, al
blijft het vuur tot het einde boeien, nooit
genoeg zonder daarvan het pad…
Onzekerheid
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
600 'Het leven is onzekerheid', zei Frederik
van Eeden heel wijs en ik kan dat als dikke pad
alleen maar onderstrepen.…
schijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
545 raak uitgeblust
word doodmoe
knars knel wring
niet langer
doorkruis kolkende
luchtmassa's
zoek het hogerop
Dood, in feite zijn we
naaste buren
dagelijks kruisen
we elkaars pad
het licht brandt zelfs
's nachts bij jou
bedrieg ons nog even
voor de schijn…
de herfst
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
470 Men is in de zomermaanden van het rechte pad
geraakt en is vreemdgegaan
op verleidelijke terrasjes.
Maar nu de duisternis
zich ’s avonds slinks doch gretig
steeds sneller over de dag buigt
zoekt men het huis van vertrouwen weer op.
Men buigt er schuldbewust voor de waard,
en offert hem geld op het altaar,
genaamd toog.…
Sehnsucht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Het deint Mia, het schrijnt Mia, mijn paden worden nat
ik wil je graag beklimmen maar je flanken zijn te glad.
Jij speelt met mij een hinkelspel en duwt me uit balans.
Zo val ik uit de gratie en ontglipt me weer de kans.
Nochtans jouw ogen lonken, mijn adem raak in't rood,
ik lees in kapitalen "wees welkom in mijn schoot".…
Want de nacht uit wederom
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
455 Al kan ik niet alles vertolken ondanks veerkracht
stil alles belevend schilder ik in 't gloren paden
gebruik toetsen en mijn ziel als armen en benen.…
Aarde, wees niet streng
gedicht
3.5 met 12 stemmen
10.937 Aarde, wees niet streng
voor deze man die honderd sleutels had,
nu zonder reiskompas een pad aftast
en hier zijn eerste nacht doorbrengt.
-----------------------------------
uit: 'Slordig met geluk', 2016.…
Over-leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
733 Over-levers kwamen op ons pad,-en dat leerde.
Nu verstaan wij beter wat voor ieder
in zijn tijd, het dagelijks brood betekent
en hoewel bij wet verboden, gaven wij
voor wat zij dagelijks doen.…
Pasen - Het laatste
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 Hij kan niet meer
Vechten tegen het onweerlegbare
Het rechte pad vinden in de wirwar
van Zijn denken
Kronkelend zonder de rechte lijn te vinden
Hete tranen uit blinde ogen.
Gekromde rug door pijn, die door prikt tot
in Zijn hart.
Donkere wolken bij klare hemel
zijn de gedachten in Zijn hoofd.…
Een beetje ruimte
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
591 me dat je voortaan
jezelf altijd zal blijven
en je het kwaad zal mijden
Dat je belevenissen
met mij deelt zodat ik niet hoef te gissen
Want als ik beetje bij beetje jou laat gaan
sta jij volop in je leven
Ben ik zo trots op jou
en zal ik al mijn kennis geven
Omdat ik eindeloos veel van je hou
ik sla je gade
jij gaat je eigen pad…
Parels voor de zwijnen?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Waar heb ik het verloren, toen
ik omkeek en vele jaren ouder was,
vergeleek me toen ik werd geboren,
ben ik levend dood of begint het pas
geschreven duel in een tweegevecht,
lijken beide helften levensecht,
door ervaring de waarheid kantelt
en verder reikt dan op het toekomstig pad,
zocht naar poort in het hof van Eden,
maar dat…
Webhof
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
423 Ik weet hoe regen smaakt
en bitter kruid in mijn tong
snijdt – alles wat eetbaar is
geproefd en vernietigend verwerkt
tot een hof van herinneringen
met paden liefde naar perken
vriendschap en bedden ondeugd
staken boosheid, vijvers verdriet
en een stinkende composthoop
van mislukkingen en verlepte idealen
het klinkt ordelijker dan de doolhof…
Een biezen hart?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
383 mazen om
emoties op te vangen,
rusten op de mat van alle
kaal gelopen herinneringen
het glimmende harnas
van de toekomst blijft bereikbaar
tot aan de motten van een
te lang gedragen jas
waarin ik mij thuis voelde,
geroeste sleutels van de tijd
om mijn hals van een gedroomde
wereld waar alles blinkt, waar
hoop niet liegt op de paden…
Cursief?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
383 gestreeld
door onvolkomenheid,
verbaasd over zoveel
wederkerigheid, de drift
gevat in het licht van het
liefdesvuur, een warme mantel
door velen werd gedeeld
het herkent het sterven
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen tegen de
schaduw aan te vleien, niet
gesmoord door twijfel,
maakt het objectief, het
pad…