5142 resultaten.
Plaknacht.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
318 Mijn hand was niet de hand van gister,
mijn adem rook naar verre mist,
mijn huid herkende haar eigen naam niet meer.
En alles wat ik dacht te weten
lag op de vloer: verwrongen, ongewist.…
een dag te vroeg
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
151 op de dag voorafgaand
aan de zonsverduistering
liet het ademen al weten
ik heb juist deze dinsdag gemaand
je gedrag weer eens op te meten
.
soms geraak je in iets verzeild
waar je part nog deel aan hebt
wellicht wel over een daad geijld
maar de kern van de zaak blijkt verlept
.…
Zonsverduistering
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
142 Een serene rust viel over de velden, alsof de wereld even haar adem inhield.
Het is lang geleden dat ik voor het eerst een totale zonsverduistering zag.
In heel Europa wordt vandaag
uitgekeken naar dit bijzonder natuurverschijnsel.
Vanavond is het zover.
Voor veel mensen de eerste keer in hun leven.
Voor mij de laatste.…
Het is geen feest
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
161 ....De lerares fluistert het nog eens in mijn oor: "adem
....rustig, voel wat er loskomt en laat het gaan, een last
....die je niet zult missen, durf het te vergeten
....en blijf in je lichaam, wat er ook gebeurt"
....aan opkomende tranen, zelfmedelijden
....of slaande boosheid, het is geen feest
....om te leven en een schrale troost
..…
Beklemminge
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
425 Neerwaerts
ghekeerde ooghen
beghrenzen als
beklemmende bundelen
van swart licht,
die meer ende meer
de ademende borst
omhaelen met stomme banden,
Totdat de knechtende gheest
de noch resterende
levenssaeden
heeft ghedorscht
ende verstroyt
in eenen dorren wederklank.…
Goedemorgen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
274 het eerste ochtendlicht raakt de slaapkamermuur
ik geef je een kus en houd mijn ogen nog even gesloten
onze benen liggen door elkaar in de lakens
je hoofd gaat langzaam op en neer op het ritme van mijn adem
ik doe een raam open, er waait een frisse wind de kamer in
de geur van een kop warme koffie doet je ogen openen
je knikt zachtjes als ik…
Mijn huis heeft lege kamers
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
24 Mijn huis heeft lege kamers
zonder echo, waarin bezinning
niet mogelijk is, ik word gek
van mezelf
Mijn hart bonkt, mijn anders
zo stille adem klinkt
akelig ziek, darmen
spelen op
en iets griezeligs zwiept giftig
tegen de tol van mijn gedachten
Ik verlies mijn evenwicht
durf niet te stoppen
met denken, armen en benen
krampend schrap…
Bijna jou
hartenkreet
3.4 met 24 stemmen
2.378 Het is zaterdagavond net half elf
ik zwerf door het huis en weet van mezelf
wil niet meer voelen, toe laat me vergeten
een wurgende haast, ik weiger te weten
echt te zien hoe leeg het is
vluchtend in een muur van geluid
voordat ik stik in dit teveel aan niks
kan niet meer ademen zonder jou.…
Het graf
poëzie
4.0 met 31 stemmen
10.571 Zijn adem blaast - rang, macht, goud, titel, aanzien, zwicht;
De mens wordt wat hij was bij 't eerste levenslicht.…
Dit huis
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.562 Ik rook weer m'n sigaret, hier
De lampen branden er weer, hier
In mijn huis
Op papier
Mijn huis
Ik woon weer net als jij
Alleen
In een stukje wereld van mij
Van steen
Met lucht er tussen
Die alleen ik adem
Nu alleen ik adem
En water om te blussen
De dorst en het vuur
Tussen elke muur
Toen
Toen konden we het nog doen
Zonder kraan…
Betondorp
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.764 Lach niet: hij is als mens
met een verleden, sleept oude brieven
van de zolder
op zoek naar vrolijkheid,
naar koorts die het plafond
doet dansen -
noem het de belofte
van een uitgang, die hem reizen doet
naar vroeger
want bij het langzaam strelen
van vergeeld papier
is er nooit een spoor
dat dood loopt,
voelt hij de hete adem…
dageraad
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
543 wenkt de gordijnen opzij
mensen vegen vensters
door de bedampte ramen
ontwaren parels van water
op haar gulden buste
monden breken open en stoten
de ontheemde adem uit de nacht
de dag in gapend met de hand voor de mond
barricaderen ze de uittocht
van de dieren van de nacht
verbannen ze naar de kraters van de maan
in de holte van…
Nuchter I
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 ben verliefd op geen kubus
Ets mij dan
Kom beminden om der Vaderen wil
Leggende rozen op rood
En lellies op wit
En geen gras op blauw
Ooit zegt ze
Zal ik van je houden
En je niet meer verlaten
En met je mee fietsen
Een uur een jaar een leven
Dat het schuurt nuchter want ik sprak
Nuchter want ik zweeg
De consternatie die constant is
Adem…
Steen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 Ik word koud, kouder,
lig zelf daar in de diepte –
de bodem is onze rand van het leven
en ik kan je niet volgen,
ik wil je niet volgen, je juist terughalen,
maar jij kunt hier niet meer ademen.…
Groet God van mij
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
854 Groet God van mij en vraag aan Hem ongelogen
Die mij adem gaf en het blauw in mijn ogen
Waar is't land waarvan'k door profeten heb gehoord
waar dood door wat leven is verslonden wordt
Is er een gids, de Zoon van David met zijn kiezelsteen
en waar Hij wegen wijst, dan ga ik er heen
In mijn land heeft wat boos is macht en wat zij zocht
Zij…
De mystiek van de mist
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
563 Als een ademend wezen omsluit de mist
alles wat beweegt of stil blijft. Elk pad ontvouwt zich
pas op het laatste moment uit een sluier van onzekerheid terwijl
wereld zich verbergt achter fluisterende contouren; breekbaar en onzichtbaar.…
Stil de tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
277 Mijn engel zei ik laat je langer leven
langer dan een vleugellamme vlinder
ik weet dat jij gehecht bent aan het leven
bizarre dodendans, jouw vogelvlucht
O engel, zie, mijn ziel schuilt in de boom
des levens, nee het zijn geen fluisteringen
geen ademende hemelduisteringen
want tussen tijd en stilte schuift een raadsel
dat zich postuum ontrafelt…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Zo stroomt de cyclus onverstoord verder:
dood en wederkeer, de eeuwige adem van het leven.
Het ene moment een fluistering,
het volgende een leegte —
een pad waar elk bestaan zich uiteindelijk aan toevertrouwt.…
MANNENMARS AMSTERDAM zaterdag 10 oktober 2026
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
87 Mijn schoonzus, wat een verrassing
ik meer voor haar dan zij voor mij
zij zou mij opwachten op het Malieveld
wat een verademing, adem in, adem uit
op de MANNENMARS
en natuurlijk het ontmoeten
van mannen, 200 in totaal
in het bijzonder de vaders
met hun zonen, zelfs uit België
intrinsieke waarachtigheid
van opvoeden en respect naar de vrouw…
Cap Nez Blanc
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
4 Zout vult mijn longen,
en ik verdwijn even,
tussen tijd
en adem.
Twee jachthonden rennen vrij,
hun dans
over het natte zand
maakt de stilte zichtbaar:
leven dat speelt
aan de rand
van de eeuwigheid…
Waar het tij mij vindt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 Van het schemerende raam naar de open adem van de zee
Langs het schemerend behang tikt de klok
uw aarzelende passen; ik ben alleen,
al hangt een vale sluier van adem en nevel
waar het raam de klaagzang van de wind vangt.
Uw lach blijft even drijven in het uur
als een hoofd dat troost zoekt tegen mijn schouder.…
liefste
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.260 ik berij je, bevrij je, bevlei je
jij vlijt je om me heen
verroer me in het ontdaan
van je adem, je boeit me
stelt vragen aan ons die ik
ontdek in jou en mij
lente komt, zomer, herfst
winter opnieuw ons lijntje
in de tijd, aan anderen
gaan we voorbij
je boekt mij in je houding
je staaft me in je slaap
in de dromen
breekt het dorre…
nog voor het ontbijt
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.102 ik zag je ontluiken
nog voor het ontbijt
stonden de bloemetjes buiten
in een lach die zo dauwde
dat mijn bewustzijn
zich even vernauwde
ik voelde je handen
in een strelend gebaar
je kende mijn vormen
werd je passie gewaar
en stopte de tijd
nog voor het ontbijt
ik dook in je ogen
zwom in je zee
snakte naar adem
maar jij trok me mee…
Lentedag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
879 Uit het slapen van de winter
ligt gesmolten sneeuw
Bloesem heeft kale takken zomaar opgefleurd
Een koolwitje droogt haar vleugels
Zachte adem trekt rimpels op het water
Het geurt naar zuiverheid
De hemel giet zonnestralen
Dwars door het wolken rijk
Ik snuif de glimlach van een paard
Het krassen van een kraai
Blinkerd het malse gras…
Vlinder mij...
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.167 Vlinder mij naar de zoom van de aarde
Een plek waar ik weg kan schuilen
De serene adem van vrijheid mag proeven
Waar mijn tranen mogen huilen
Kus mij naar de hoogtes van liefde
Waarin ik mij kan laten afdalen
Een passie van genot mag smaken
Laat mij drinken uit je liefdesschalen
Vlinder mij naar de zon van licht
Een plek waar ik mijzelf…
de wurger
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.317 o droom, zelfs jij sprak mij ervan
onstuimig in nacht en ontij
woelde ik de droom, jij brenger van beelden
van heden en verleden
want was er geen pad in het duister
tussen bomen in stilte slechts mijn
angstig gefluister en twijfelende gang
dwaalde er geen waanzin tussen
het lover op zoek naar mijn adem
in een krankzinnige dwang
o droom…
Zeg me..
hartenkreet
3.4 met 36 stemmen
12.247 Zeg me.. ben jij wel eens bang
nu 't langzaam zo anders wordt
in vluchtig kussen op een wang
de krant achter het ontbijtbord
Waar is die realiteit gebleven
van maagdelijke zekerheid
van onze liefde deed leven
in zuivere saamhorigheid
Zoals geen adem zonder ons
was er geen vuur zonder wij
de ware liefde zonder frons
bleek zo voelbaar…
Eventjes,
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.293 Iedere beweging, elke adem,
het ritme van je hart.
Volg ik stilletjes vanuit,
een hoekje, in de gang.
Niet luisterend naar,
de dingen die, ze vertellen,
want ik heb, enkel oog voor jou.
Even maakt mijn hart een salto.
eventjes, heel even maar,
kruisen onze blikken en,
begrijpen we elkaar.…
Ademloos
hartenkreet
3.6 met 13 stemmen
1.499 woelende gedachten
slapeloze nachten
zoekend naar een stilte
zwerft mijn blik naar de lucht
de avond beneemt mijn adem
de maan geeft me rust
een witte sliert wolken
verhult de parelwitte glans
en schildert trotse bomen
met een zilvergrijze rand
harde woorden
vluchten weg in de nacht
wanneer ik zie
dat de maan naar me lacht
beladen…
Gillen
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
997 Een loodzwaar gevoel
tranen branden
een nieuwe dag zonder doel
Wandelen langs het strand
de herfst ademt een frisse adem uit
de hemel traant zonder geluid
Alleen, voorovergebogen
huiverend, bedrogen
de wind giert met me mee
Gedachten buitelen in zee
mensen passeren zonder groet
aan mezelf heb ik genoeg
Stemmen in de branding
vermoeid…