4113 resultaten.
Ooit
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
971 Ooit
stond ik grenzeloos in het leven
geen beperking aan de horizon
alles was mogelijk om te beleven
er was niets wat ik niet kon
Ooit
lag de wereld aan mijn voeten
ik vloog op vleugels van de wind
iedere dag kon ik vol blijdschap groeten
volwassen, bleef ik dat blije kind
Nooit
gedacht wie zal bepalen
of mijn leven is voltooid
is…
Korbachs Kunst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
766 (Bezieling)
Een begrip:
('t Korbach-effect)
Zijn 'Schwung'. Zijn
Humor. Zijn
Kracht. Talent
(Cambuur)
Leeuwarden
Genoot van
Korbachs kunst
Twee keer per
Maand op de
Tribune
Met Fritz langs
de lijn im-
mer een gunst.
Fritz Korbach 1945-2011…
Realiteit
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
901 Het feitelijke kennen hoe
alles met alles samenhangt
In verband brengen met
het ingebeelde waarin lijkt
alsof verschillen onafhankelijk
van elkaar gebeuren
Niemand verwacht dat jij
consequent en exclusief
in één richting denkt…
Hand begon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
885 Gekortwiekt, verschrompeld,
geknakt, half gevallen
rottend en afgestompt
de aarde laat moeizaam los
wat het ooit begon
maar laat tinten bestaan
totdat er geen sterren meer zijn
onzichtbaar de scheppende hand
die nooit laat gaan
vuisten ontspant en palmen opent
soms pas diep in de herfst
als de laatste mist het erf opsluipt
'sterven…
gaan in liefde
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.104 (mama, 20-04-1936 / 22-08-2011)
gaan in liefde
toen viel alles even stil
ons hart in de jouwe, onze ogen bij elkaar
onze handen streelden al het laatste leven
buiten liet de zon een vlinder vallen
binnen scheen de dood op jouw gezicht
het was mooi hoe rust in overhand
langs ingevallen wangen -zocht
tot…
SMART
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
1.562 Ik zit op mijn knieën, ‘k hou me vast
aan de stenen rand die jouw laatste
bed omlijst. Wit grint glimmert in het
zonflikkerend licht, door het gebladerte
van de witte kastanje sporadisch doorgelaten.
Mijn tranen van krampende eenzaamheid druppen,
ze maken tijdelijke vlekjes op het grijze marmer.
Ik probeer met je te praten, maar mijn keel stokt…
Fladderend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.004 Zo alleen
Zo onbegrepen, 16 jaar geworden
1994, het leven gegeven
Anders ja, maar een bijzonder mens
Rechte lijnen, structuur
Geen compromissen
Humor, absurdisme
Hand in hand
Niets moet zoeter zijn dan de kinderjaren
Toen alles nog mocht
En niets moest
Voorbij, altoos voorbij
Niets is meer zoals het was
Zo alleen
Zo onbegrepen…
DE REGEL
poëzie
2.0 met 2 stemmen
1.124 Kind van man en vrouw begeren
Meisje een knaap en knaap een meisje,_
Ons zolang we 't vers hanteren
Neurt in 't hart hetzelfde wijsje:
Lang gescheiden, laat gevonden,
Eindelijk één, hoe lang zal 't duren?
Die in liefde elkander bonden
Wonen elk voor zich als buren.
Zaagt ge nooit van gaan en komen,
Ebbe en vloed de vaste regel,
Nu…
dank..
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.089 Lieve vrienden en vriendinnen,
Dank jullie wel voor alle steun, liefde en warme woorden.
dag mama
(in de kerk van mijn jeugd brandt het licht van leven)
nu je gegaan bent
nu je rust
kus ik jouw koude ogen en een wang
waar zacht
jouw vrede sust
ik mis je, waar ik missen mag
maar meer nog ben ik blij
om alle…
STERVEN
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.713 Lachend in de kille stille ruimte
door zijn intense snikken heen
weet hij toch nog te vertellen,
dat zijn vragen niet meer kwellen
de laatste adem, een kwestie van seconden
hij was blij, dat wij er allen stonden…
Het dodenboek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
990 In het boek der doden
speelt weer die jongen
die voor zijn sterven
de zon toelachte
in het dodenboek
waar een vlinder droomt
over levenloze nachten
zonder bezoek van dagen
die de dood verzachten
met het blonde, lieve meisje
dat na hem ging naar de wolken
in een eenzaam dood vertolken
in het boek tekent stilte
het droevig einde…
Marcels lach
hartenkreet
2.9 met 12 stemmen
1.612 Jouw lach,
Als perfecte maquillage voor jouw daadwerkelijke zijn
Jouw lach
Als afleiding voor jouw innerlijke pijn
Jouw lach
Waarmee je ons om de tuin dacht te leiden
Jouw lach
Bedoeld om anderen te verblijden
Maar jezelf
Kon je niet bevrijden
Want jouw eigen pijn
Mocht er van jou niet zijn
En toen de dagen nachten bleven
Jouw lach op…
In jou
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
993 In jou
mijn engel
vond mijn ziel
een reisgenoot.
Sinds de dag
van jullie vertrek
haalt mijn liefde voor het leven
oneindige kracht
uit jullie reis
in de dood.…
GROOTVADER
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.156 Grotevader zat te gapen
In zijn ouden leuningstoel;
"Kindren" sprak hij, "ik gevoel
Sterke lust om in te slapen,
En mijn pijpje trekt niet aan;
"k Moest een uurtje dutten gaan."
"k Weet niet hoe het is gekomen,
Maar ik ben weer met mijn geest
Deze nacht op zee geweest;
Al dat malen en dat dromen
Heeft me wis geen goed gedaan;
"k…
Bij de dood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.078 Op die winter dinsdagavond
spande zich om jou
de blauwe hemel
en het brandde, brak en week
alsof dit afscheid zomaar
komen kon,
als zomerliefde,
fel van vorm en naam en kleur,
alsof de bleke zeeën van de maan
zich wenden kunnen naar de zwarte zijde.
Wat niet gekund had, is gebeurd.
Liever hadden wij jouw adem
vurig in je terug geblazen…
Vergezicht
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
917 Vergezicht.
Over land ontwakend morgenlicht
nevelt mijn adem grauw
overdekt de welige mensengroei
met een deken van rouw.
Gelaten.
Stromen woorden uit met troost
overladen monden
in lege ogen woekeren
tranen mijn diepste wonden.
Ik draag met jou
mijn liefde voor
het leven waarin ik alles
samen met jou verloor.
Ik draag je nu
voor…
Witte droom
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.591 Ze had de oplossing voor alles
De ultieme ontsnapping
Had zij bedacht
Maar voor ze de gevolgen
Op waarde had kunnen schatten
Was ze al ondergesneeuwd
In een veel te witte droom…
Verzuchting
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
945 Het ademen is reeds zwaar,
avond in de vroege ochtend,
licht gloort in de verte,
maar duisternis omhult
het droeve hart.
En langzaam verglijdt de tijd.…
In de zwaarte van de schemering
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.063 Voor O. ter nagedachtenis aan M.
Achter een ivoren lach
galmt zijn wereld staccato
in wegstervende woorden
Vraag en antwoord
vlechten zijn gedachten ineen
tot een gordiaanse knoop
Hier, in dit leven
knarst de tand des tijds
het gruis in open wonden
Ongemerkt slibt het zout in jonge ogen
tot geen traan de pijn nog schreien kan…
de dag verlaten
netgedicht
3.6 met 30 stemmen
1.183 je zal het met zijn woorden moeten doen
met de beelden door hem
achtergelaten
en ergens op een stille stek
waar leven begint
misschien nog in zichzelf gekeerd
waar de dingen van de dag
je naar de toekomst
zullen wijzen
daar zal hij zijn
en steeds zal hij wederkeren
blijven
wie hij was
in jou zelf, in de sporen van de aardse
dagen…
Hoe lang voor het slijt?
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.160 Het lijkt wel,
alsof gemis meer dwang uitoefent
om te denken aan jou,
het lijkt alsof er geen dag voorbijgaat,
dat ik niet even bij je stilsta,
het is,
alsof slijten in dit macabere verhaal
niet opgaat,
want de dwang om aan je te denken,
is net zo enorm
als op de eerste dag, dat je me verliet.
Ze zeggen, het slijt,
ze zeggen…
door alle ruimte heen
hartenkreet
3.4 met 20 stemmen
1.485 zopas werd een vader begraven
onder bomen
en in de dag
zijn hart was zijn zoon
zoals het hare
haar dochter
handen waren moeder
ogen en een kus
het ontwaken
werd een glimlach; de bewaakster
van een kind
dromen voltooiden nachten, het luisteren
naar verdriet
want haar liefde kende sprookjes
en een deur naar omarming
even groots…
door alle ruimte heen
netgedicht
3.3 met 32 stemmen
1.232 zopas werd een vader begraven
onder bomen
en in de dag
zijn hart was zijn zoon
zoals het hare
haar dochter
handen waren moeder
ogen en een kus
het ontwaken
werd een glimlach; de bewaakster
van een kind
dromen voltooiden nachten, het luisteren
naar verdriet
want haar liefde kende sprookjes
en een deur naar omarming
even groots…
Nooit begreep ik het verlies
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.597 Nooit begreep ik, wanneer men vertelde,
over die goede oude tijd,
nooit snapte ik over mensen,
die dood waren, die was men kwijt,
nooit begreep ik
dat er zoveel verdriet mee gepaard ging,
vond al die prietpraat maar een beetje onzin.
Nooit begreep ik dat men telkens weer,
begon over dat heel oude zeer,
nooit snapte ik dat men om…
Donker & Licht
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
1.027 Hier lig ik tussen donker/licht
Geen leven trekt aan me voorbij
Geen tunnel open, geen deur dicht
Ik weet: dit is een nieuw begin voor mij!
Gedwongen vlucht uit tranendal
Doch de wangen niet meer nat
Al wat ik hoor, dat wist ik al
Al wat ik kreeg heb ‘k al gehad
Geen zoeken meer, naar levensdoel;
Geheimen openbaren zich
Wat blijft over…
MIJN LIEVE OMA BLIJFT....
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.732 Mijn lieve oma is overleden
mijn lieve oma is dood
ze is naar de hemel
ze is naar de engelen
ze is naar de sterren
ze is naar haar verleden
met dierbaren en
oude bekenden.
Maar bovenal is
ze is naar God,
de Vader
en Zijn Zoon
maar ze blijft in mijn geest
mijn lieve Heilige Geest
mijn lieve Oma blijft...…
Herfstdag in Den Haag
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
1.162 (voor Bob)
de hemel grijzig blauw
'k waai met de wind en bladeren mee
over het stil bekende pad, naar jou
in de verte het geluid van verkeer
een hond blaft, jij rust
ik kniel voorzichtig bij je neer
pluk dorre blaadjes weg
vertel je van mijn wel en wee
daarna ga ik terug en verder
en ook al laat ik je hier achter
je gaat in alles…
De employé, voorop, in grijze jas
gedicht
2.2 met 159 stemmen
23.134 De employé, voorop, in grijze jas
Vervoerde een container met de as
Van iemand die - wat opgedragen was
Per wilsbeschikking, want je weet maar nooit -
In Westerveld te water werd bestrooid
Bezocht u deze dodenakker ooit?
Dan weet u dat het daar behoorlijk glooit
De gasten bleven op het pad en zwegen
De man moest naar beneden daarentegen…
Het sterfbed
poëzie
2.5 met 4 stemmen
2.470 Met zorg hield ons bedroefde kring
De adem in, om acht te geven
Hoe in haar borst de stroom van 't leven
Nog flauwtjes op en neder ging.
Elk onzer fluisterde zo zacht,
En stond zo machtloos op zijn benen,
Als hadden we elk zijn eigen kracht
Haar tot de doodstrijd moeten lenen.
Door vrees en hoop werd evenzeer
Ons hart misleid, bij 't…
leemte
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.093 niets lijkt veranderd
doch alles is anders
gemis is een vreemd begrip
dat zich heeft genesteld
in een huis van leemte
daarvoor een plaats vinden
vergt een zee van tijd…