3326 resultaten.
Iedereen doet er toe
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
519 Het doet er alles toe, de echo’s
van wat is geweest zich nestelen
op de juiste plaats in een dansende
wereld in het avondrood in transparante
vleugels aan de horizon verschijnen.…
500?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
435 uit
een gesloten labyrint
van angst, geweld,
op die vlucht
bestaat een kind
die ongewild van
de ouders scheidt
verloren op een
helse tocht, bestaans-
recht wordt betwist
het recht om te zijn,
die te omarmen te
laten schuilen, als
aantal slechts 500
geteld daar mag je
nooit om strijden,
de kleur van schaamte
kleurt de horizon…
Na vreedzame dag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 Ik zoek de woorden die als zang der vogels klinken
vanuit de kruinen in de vroege morgenstond
als aan de horizon de eerste stralen blinken
en witte nevel zich verspreidend over grond.…
Onkruid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 hoort ze wel maar ziet ze niet
Een deel van je zou eronder willen staan
Samen met het oorverdovende geluid en de stroom ten onder willen gaan
De verstikkende hitte houdt zich vast tussen bladeren en takken
Het wegzakken van de zon, kan je doen laten geloven dat alles is zoals het begon
Een ongerepte grassige vlakte die zich uitstrekt tot aan de horizon…
Gerief
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
465 daar wonen mensen
die kijken naar beneden, schuin
met allen voor mij onbekende wensen
soms denk ik, zullen zij proberen
het ademen te vermijden
leven is oefenen in loslaten
zegt mijn adviseur
gelukkig ben ik dat zelf, lekker subjectief
of ervaar in gevoel, op afstand, levende maten
zij zoeken ook naar hun eigen kleur
en wonen in de horizon…
Hendrik Marsman
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Als nieuw geboren leven in het ochtendlicht
Begint met stralend glanzen aan d’ horizon
Terwijl in bomen vogelzang gedempt begon
Ontwaakt in mij een ware drang tot nieuw gedicht
De wereld opent traag de ogen na de nacht
En kleed in vele kleuren bloemen, bos en veld
Verblind door schoonheid staat ieder mens versteld
Bewondert heel de aarde om…
winterpracht
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
452 Een deken van kou, weg is de zon,
hij zakt langzaam achter de horizon.
Terwijl bladeren dansen, één voor één,
de winter gaat zijn intrede doen zo meteen.
IJsbloemen bloeien voor het venster, zo fijn,
terwijl de wereld zich hult in kristalhelder schijn.
De douw knispert onder elke voetstap,
in dit betoverende winterse landschap.…
Wonderlijke stiltetijd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
414 nog zijn ze er
met tussenstops
van jaren de
donker groene
gehuchten tegen
de hellingen
aangeplakt
helaas minder
glooiend en klein
de horizon in een
eerder verdwijn
door hoge flats
direct aan de
rand van zee
waardoor de
terrassen tot op
het strand lopen
en inpandig
logistiek goed
beheersbaar zijn
en het klimaat
beter te regelen…
Revenge
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
562 Ooit toog der keerlen god in ommezien
met kop en schouders boven 't hoofd der school
om wraak te nemen in het capitool
long time no see, stap in de tijdmachien
Vier eeuwen terug kwam hier een
pelgrimschip
naar rapenburg met boeg in winderoos
het paard trok voort, de kiel gleed oeverloos
de boei werd aan de horizon
een stip
Waar pelgrimvaders…
Eenzame wandeling
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
470 Vrolijk zal ik wandelen tot de horizon
luid en goed gemutst zingend mijn ochtendlied
helaas is de lucht bewokt en grauw zonder zon
maar de natuur is schoon dus dat hindert niet.…
Telefoontje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
426 daarmee overlaadde
En we eindigden de zonnige
strandwandel-zwemdag met
soep in een strandtent
Ik keek naar een vader
die met een schep
mooie graancirkels maakte
zijn kind volgde de schep
zijn kleine voetjes plette
vaders creatie
Dat is goed, zei je, zo moet dat
En tot slot tuurden we samen
met de strandvonder
de verte af
de horizon…
AMSTERDAM KRIJGT LIGTOILET IN DE STOPERA!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
369 Er gloort hoop voor de dagelijkse hoop aan de Amsterdamse horizon
ik lees het op internet bij het eerste ochtendgloren
een ligtoilet op het gemeentelijk stadhuis (STOPERA)
voor mensen met een ernstige lichamelijke beperking
god zijn dank, de dames en heren van de gemeente zij geprezen
want poep en pies het is zo gewoon
nu kunnen mensen…
Ik hou ervan om van je te houden
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
326 Als jouw liefde me vindt
vind me dan in een geheim land
wat zou je kunnen doen
achter die dwaze horizon
om van me te houden
om me de kracht te geven
om van jou te houden
Je kunt me lief genoeg vinden
een kusje geven of me in gedachten
kietelen met die glimlach in je ogen
die lieve glimlach op je gezicht
die lieve frons op je wenkbrauwen…
De boven- en ondergrens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
254 Zo wandelen wij tussen grens en horizon,
tussen plicht en hoop, tussen aarde en het licht.
De wet bewaakt de bodem van ons leven,
het geloof opent de ruimte voor ons gedicht.…
Drijfzand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
194 Alleen langzaam lager aan de horizon.
Ik kende de diepte van die ogen,
hoe gevoelens konden zinken
tot op de bodem van zichzelf.
Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.
Dat de kou het doet,
de paniek,
de verlatenheid van een plek zonder stemmen.
En dat een mens lichter is
dan de massa die hem vasthoudt.…
Onderdeel van een groter geheel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
686 De horizon werpt een voorzichtig licht,
de geheimen zijn groot, mijn woorden nog ijl.
Er is veel om over te bezinnen
wanneer de tijd daar eindelijk is.
Ik hou mijn adem in van binnen,
verzacht de angst voor het gemis.…
EEUWIG LANDSCHAP
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
95 Mijn bloed zingt zacht door 't gouden avondlicht,
de zon verdwijnt achter de verre horizon.
De wereld wordt een droom, een vergezicht,
terwijl de avond langzaam verder komt.
De vogels zwijgen boven 't stille land,
de rivier weerspiegelt hemel, dorp en licht.
De avond raakt de wereld met haar hand
en legt haar stilte op mijn gezicht.…
De dragende kracht
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
107 Als morgen de zon weer aan de horizon verschijnt,
reist deze milde stroom geruisloos met ons mee.
Het is de liefde die ons overeind houdt,
als enig antwoord op de vragen van de tijd.…
Leren zeilen
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.026 Terwijl ze achteloos
Zonder te reven
Me een blik waardig gunde
Ik val tussen wal en schip
Terwijl zij doorschippert
Over haar voorsteven
En haar ronde achterdek
Pak jij de helmstok maar
Zei ze behendig
Bepaal jij de koers
Dan hijs ik het zeil
Al laverend tussen golven
Zink ik in haar ogen
En met haar zeilen
Voeren we tot de horizon…
Onze vriendschap
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
4.429 Langzaam werd de zon groter,
warmer en intenser,
tot ze op haar hoogtepunt
één werd
met de hemelsblauwe lucht
Plots verschenen donkere wolken
vanuit het niets
en zij verhinderden
dat de warme zonnestralen
hun doel bereikten
Na een tijd trokken de wolken langzaam weg
maar ondertussen was de zon
steeds verder en dieper
naar de horizon…
Het Hazenlied
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
2.201 daar waar ik mij laatst verplaatste per spoor
liep het oneindige landschap tot aan de horizon door
de lange greppels die het weiland spleten
deden mij denken aan ravijnen in een woeste bergketen
daar waar ik een boer op een tractor had bemerkt
die fluitend het luie land bewerkt
deden twee schimmen mij verbazen
wat is het? wat is het?…
Ik vouw mijn handen .....
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.079 daar vliegen hoop en stil verwachten
langs zon en getinte regenboog
in het schuim van de hoge golven
zie ik almaar jouw gezicht
onder zoute tranen bedolven
zoek ik wanhopig een straaltje licht
sluit beide ogen voor het duister
laat mijn tranen langzaam gaan
nog hoor ik het zacht gefluister
weer wandel jij bij mij vandaan
aan de horizon…
Door de dalen
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
1.049 Terwijl ik nerveus en angstig
in mezelf mompel over tranen en een verloren stad,
die ik niet eens meer kan herkennen aan de horizon.
Als de stromen mij dan van daar brengen
tot waar ik de liefde niet versta,
ben ik geworden tot een stuk metaal
dat de schoonheid van de zon weliswaar weerspiegelt,
maar nooit ten volle kennen zal.…
Winterlicht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
3.369 In de winter is de vloed
Van de warmte voorbij
Na de vloed ben ik geboren
Dus ben ik een winterkind
Uit de warmte geboren
Niets is veranderd
Ik daal terug in de tijd
Maar aan de horizon
Zie ik een Licht schijnen
Het Licht van de wintertijd
Nu zal ik mij voornemen
Om met dat Licht te reizen
Nog steeds zie ik Het schijnen
Een uitzicht…
oesterschelpje
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
736 Het water van de Zwarte Polder stroomt in kleine waaierdelta’s
Naar de open zee die donker en duister lang bewaarde geheimen bewaakt
In onwezenlijke stilte raken zacht ruisende golven het vlakgespoelde strand
Diffuus verdwijnt een vage horizon in donkergrijze luchten
Een oesterschelpje zakt trillend weg in het natte zand
Vol verbazing blijf…
mij ontbreekt niets
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
662 klaag ik als jij kijkt in de spiegel
van verwachting en gemiste dromen
en jouw leed wordt vergroot
door overdadig op mij in te zoomen
o zeker, mij ontbreekt niets
in ogen van honger en dorst
ook de massa om mij heen is paraat
maar zie je ook wat het kost
dat ik mij vooral op de ziel verlaat
mijn horizon blijkt jouw kim niet te kruisen…
Zonsondergang
poëzie
3.9 met 18 stemmen
3.890 Neen: 't is een springplank van geelflikk'rend hout;
Ginds ergens hangt, die hier de aanloop begon;
Ik zie duid'lijk, dat 't spits toepuntend goud
Uitsteekt buiten de kromme horizon;
Onzichtbaar naast zijn helle roof, de zon,
Is de Gigant, die vallend vast hem houdt.…
Felgeel van brem lag, rond, op grijze heiden
poëzie
3.7 met 19 stemmen
2.964 Felgeel van brem lag, rond, op grijze heiden
De zonn’ge heuvel, opgaande aardse zon,
Waarom, bolvormig, op de horizon
Zich werelden van wolken samenrijden.…
een nacht van vermiljoen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.107 daar op het hoge duin heb ik je ontmoet
starend naar de avondzon
op je haren lag een gouden gloed
de horizon was vol van vermiljoen
de zee doorsneden met een gouden spoor
weerspiegelde zich in je ogen
ik keek je aan geraakt, gepakt, bewogen
de weerspiegeling drong in mij door
de duinpan vulde zich die nacht met gloed
met sauzen, spijzen…
vadertjelief
netgedicht
4.9 met 12 stemmen
1.290 ikke zelf doen was zo ongeveer
en pappa lief volgde daarop weer
de eerst geprobeerde zin van haar
toen was het mijn pappie is erg slim
het bracht pa behoorlijk in vertedering
even later kwam de puberteit zowaar
het leek wel haat en nijd
en af en toe met moeite
een heel klein beetje spijt
nog steeds is pappa dom
maar dagend aan de horizon…