5637 resultaten.
Verstrengeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
532 Misschien zijn mijn woorden
Als blokken ijs in de winter
Bevroren water in een teil
Maar ze zullen smelten voor de zon
Van jouw liefde die komt als de lente
En geeft kleur aan ontluikend blad
Tooit tuin en veld met bloemengeur
Wolken in blauw met zilver omvat
Vergeet dan mijn woorden
Als ijsblokken zo koud
Ze zijn in jouw liefde gesmolten…
En de lente werd een wurgslang
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 Ik zie de wolken
smaken weer naar softijs
En hoor de sprieten
schieten bommen bladgroen
Als een gulden vos
lig ik in het voorjaar
Zaden en pollen
maken stroop van het land
De liefjes wurgen
elkaar waanzinnig geil
Uit dat gevrij floept
een ei of druipt stampij
Langs de lippen en
de snuivende snoetjes
Die dan verzadigd…
Niets extravagants
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
503 je verzuimde
tijdens je tocht
langs het hemelruim
het beperkend wit
weg te vegen
om ons de zon en
haar dominante
plaats in het blauw
vol warmte te
laten herleven
in jouw brede
armzwaaien wiekten
wolken weg regenden uit
losten op in een zonnig
vrij baan te gaan voor
hen die met vlijt en zuinig
zijn hun vrijheid hadden
gespaard…
Afsluitdijk
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
489 Dank ben ik verschuldigd aan Bart Adjudant (zie zijn snelsonnet van vandaag over Neerlands trots, de succesvolle formatie rond leadzanger Huub van der Lubbe, met zijn lyrische teksten)
_________________________________
Wij zijn een land van wolken, water, wind
Een land van molens, polders
en van terpen
Van Bløf, de Zeeuwse kust en Deltawerken…
Overspel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
566 splijt het bed doormidden
één voor één stapelen zich
uitgeslapen minnaars
bedlegerig
want je vrijt zoals steeds
met tussenpozen
tot over het randje
ik vroeg een geheimtip
om je te adoreren maar
viste achter het net
een wildvreemde
komt overeind
pakt zijn aardse spullen
én zijn lot in handen
nergens schuilt licht bloter
onder wolken…
De Zee
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 de mens is klein
groot is de zee
de mens is slim
wijs is de zee
de mens is sterk
machtig de zee
het bootje
de schuit
het schip
en de tanker
gedragen van haven naar haven
op de rug van de zee
het kind op het strand
trekt de vlieger
strak als een anker
de witte wolken trekken mee
en de maan trekt de vloed
kromt de rug van de…
Bijna dood
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
502 al
zwarte zon
omdat haar
universumplaats
sinds de schepping
nooit is vergeven
is zij geen donker
gat gebleven
zij werpt nu
haar schaduwen
in een apocalyptisch
alles verwoestend
scenario dat uit de
verte in aantocht is
nog voedt de
lucht ons met
restanten zuurstof
die over zijn uit
hels brandende
horizonnen
maar de wolken…
boven dag en nacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
408 tintelend geluk
als het licht en morgen is
in het open gras
het vrije zweven
het lage land strekt zich uit
haar hart weerloos wijd
beschreven vensters
met wind licht wolken water
in weifelend blauw
de dreigende lucht
het suizelen van regen
het leigrijze uur
de vale aarde
zwaluwen scheren over
de vrije vluchten
over wat beweegt…
Zomerwereld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
503 ziel snikkende heimwee
naar de warme zomerdagen
toen mijn ongekuiste jeugd
zijn eigen dromenvleugels kreeg
en ik als jongen om mij heen keek
vaak tijdens het ouder worden
het ontoereikende verlangen
naar die vrijheid zonder vragen
alleen, met ongevulde rugzak
en indianentooi op pad
naar een land zonder horizon
eenzaam dromend onder wolken…
Wereldvrede
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
515 Dus dit is de wereld
Als natuurgeweld levens eist
is het nog niet genoeg
Dus dit is wat nog moet
tot de laatste snik
alsof de onschuldige burger erom vroeg
Laat de regen maar
laat de wind versteende harten
in vlagen tot gruis verdwijnen
Want als de zon tranen mag drogen
is elke wolk teveel
in ondermijnen
Dus dit is onze wereld
Waar…
keerpunt
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
546 laat je los, ga voorbij net als eerder
weet te overzien, gemak jezelf
keer om en deel alle twijfel
laat je bevloeien met twinkelend water
laat je verwaaien
om lichter te zijn dan lucht en wolken
keer terug naar de handpalm van het kind
reis door een vergeelde atlas
of herken hen die niemand meer kent
ontleed de som der delen
maar wacht…
Zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Alsof je ademt
je hard bruist, knallend beukt,
of zacht als een lam, stil,
jouw verten licht vangen,
sterren op je laat deinen
kleuren van blauw
en wolken op je laat schijnen
Hoe je triljoenen wezens herbergt
die in je gedijen
je zo zilt ruikt
je schepen, mij drijven laat
de surfers glijen laat…
De Zee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
739 de mens is klein
groot is de zee
de mens is slim
wijs is de zee
de mens is sterk
machtig de zee
het bootje
de schuit
het schip
en de tanker
gedragen van haven naar haven
op de rug van de zee
het kind op het strand
trekt de vlieger
strak als een anker
de witte wolken trekken mee
en de maan trekt de vloed
kromt de rug van de zee…
Zonnewarmte
netgedicht
4.7 met 12 stemmen
941 Hoe het komt dat zomers in heldere zonnewarmte
de ouder wordende mens zich plots weer jeugdig voelt
weet misschien alleen de zon, in zonnig denken
zonnewarmte koestert zacht de levenshuid
een verkoelende wolk komt als een bruid
om de schaduw stilletjes te wenken
want rimpels liegen niet, veroorzaakt door een lach
geluksgevoel verovert dagelijks…
Herfststorm
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
579 wolken worden opgejaagd
alles wat beweegt
wordt geplaagd
de storm met zijn getier
zwiept alles heen en weer
met een duivels plezier
het is één en al
onrust daarbuiten
de storm beukt
tegen de ruiten
van haar gedachten
ze kent de kracht van de storm
die soms in haar woedt
en die alle verworven zielenrust
in één vlaag verdwijnen…
het witte water
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
607 als zwarte vogels niet
uit wolken zouden vallen
of uit bomen zelfs
als ze niet
laag over de aarde
zouden gaan vliegen
of zich te pletter zouden storten soms
dan zou ik naast je blijven
in de ontharde tijd
maar nu moet ik gaan
waar niemand me kan volgen
intens alleen
maar niet verlaten
in dit koele nevelland
rondom
geen hoek of kant…
jij, mijn leven
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.309 Als achter de wolken de zon verdwijnt
En de nacht de dag langzaam verdrijft
het duister het licht steeds dooft
Dan weet ik dat jij me zult vinden
Als doorheen mijn onvervulde dagen
Van zoeken en zachtjes vragen
Onrust in mijn hart begin te groeien
Dan weet ik dat jij me zult dragen
Als tegen het ochtendgloren
De dag steeds nieuw wordt…
een eigen biotoop
netgedicht
3.9 met 32 stemmen
301 ik wist de
wolken klein
te krijgen door
ze met warme
zonnestralen
te beschijnen
tot het strakste
blauw nog nieuw
van de intense kou
tevoorschijn kwam
zonder enige
belemmering
deed de zon haar
ding gaf energie en
licht aan de aarde
daar waar wij
al generaties lang
wonen omringd
door leven in een
eigen biotoop
steeds…
Een eigen biotoop
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
308 ik wist de
wolken klein
te krijgen door
ze met warme
zonnestralen
te beschijnen
tot het strakste
blauw nog nieuw
van de intense kou
tevoorschijn kwam
zonder enige
belemmering
deed de zon haar
ding gaf energie en
licht aan de aarde
daar waar wij
al generaties lang
wonen omringd
door leven in een
eigen biotoop
steeds…
Ritsels
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
245 De herfst ritselt
de laatste warmte bij elkaar
en de kruinen scheef
van wat niet houden kan
wijl witgeblazen wolken
schuiven over stervend groen
het licht valt anders nu
en zet de toon
voor krimpende dagen
het blad bekent weer kleur
en geur van
schoonheid door verval
de bladeren ritselen
in ons gemoed
en vragen
vinden weer hun weg…
HEMELGELUK, HARTE-SMARTEKREET tbv HEMELPOST bij afsluiting KAS ROUWEN EN VIEREN!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
469 HEMELGELUK
Er is veel post voor de hemel
Hemelpost
woorden vol passie en met warmte geschreven
in de Kas van Rouwen en Vieren
door honderden alhier op aarde
daar laten we nu het vuur op los
zodat het opgaat in de hoogte
en ver stijgt boven de wolken
en wie goed kijkt en fijn voelt
voelt geluk neerdalen uit de Hemel
Hemelgeluk
De…
Samen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Toen waren wij samen
in de nacht
handen en voeten
ogen en lippen
Toen waren we samen
één adem één ritme
in het hoge gras
uitgestrekt boven de wolken
tot in in diepte van de zee
Toen waren wij samen
de tijd vooruit gevlogen
hebben we veel gelachen
wijn uit de aarde gedronken
Toen waren wij samen
dag en nacht
dansend
moe geworden…
Wat de nacht te bieden heeft
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
379 Of de vruchten van zijn arbeid
hun waarde zullen bewijzen,
of de beschuldiging,
de dreiging van de wolken,
zijn aard bevrijdt.
Of de nacht de dag verleidt.…
Weer veel papavers
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
179 Want alles is gegeven hier:
de zon en ook de wolken,
al ademt vreugde door een kier,
zo plots komt pijn vertolken
hoe broos en vluchtig elk plezier
de levensstroom doet kolken.…
Eeuwig geluk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
182 Jij doet mij tot hemelhoogte stijgen,
Op roze wolken van geluk,
Het geluk, dat nooit voorbij zal gaan,
Onze liefde kan niet stuk.…
Najaarstochtje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
197 Wolken trekken zich over ons tesaam,
het zonnetje laat ook nog verstek gaan.
De wind krijgt nu een guur karakter,
De lol van 't fietstochtje is ons vergaan.…
Kerfstok van de mens
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
96 Mijn handlanger schrijft op
wat de winden van de tijd willen
bewaren, in mij geblazen, uit mij
getrokken en gekneed
tot gewone woorden, korte
preken in bevatbare brokken
en steeds een streepje erbij
op de kerfstok van de mens
Al die wereldwijsheid verborgen
in wolken kortzicht tussen
oogkleppen en dichte deuren
tegen de angst tekort te…
Als tranen verdrinken
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
2.377 Ik kijk naar de wolken
in het rimpelloze water,
even rimpelloos als mijn gedachten,
ik denk aan niets.
Zelfs dat doet pijn.
Alleen ik weet waarom.
Ik durf niet te denken,
te bang om iets te voelen.
Waarom hoor je mij niet,
mijn mond roept geluidloos
je naam, steeds weer,
alleen jouw naam,in de stilte.…
Baby, zweef naar het licht
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.262 Slaap maar zacht lieve baby
leg je hoofdje op de wolken
schitter fel als een mooie ster
wij nemen je mee in ons hart en gedachten.…
Op een balkon
poëzie
3.3 met 3 stemmen
5.127 Wolken in maanlicht trekken hun schemerende sporen
over en langs het hoog balkon waar ik heb postgevat,
uitziende op het land, dat aan de rand der stad
tot een verzonken werelddeel lijkt te behoren.…