Alle inzendingen over eenzaamheid

Je probeert ergens voor de duidelijkheid jouw volle aandacht op te richten een verloren brief, een weggelopen liefdesaffaire gebarsten lippen van een eeuwenoud standbeeld die uitgehakte glimlach van vergane gloriedagen en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in want de marmeren schouders zijn van een dode vriend en de afgebroken…

Je kwam niet dichterbij maar iets in mij verschoof alsof een ruimte die jarenlang leegstond zich herinnerde aan licht mijn wachten bleek beweeglijk Jouw woorden bleven ergens tussen aankomen en verdwijnen en ik legde mijn hoop ernaast dit alles zonder jouw medeweten alles in me was doordrenkt met jou Er groeide een verte tussen ons…

Oude schepen achter mij verbrand rouwen is niet nodig leren leven met jezelf De meeste mensen in je leven zijn overbodig Praten over oude pijn maakt niet dat je je beter voelt Niemand wil begrijpen wat je bedoelt Holle opmerkingen en lege zinnen hoef ik niet meer te horen Ik richt mij liever op het ochtendgloren Een nieuwe dag, vrede…

Ontsomber mijn landschap breek mijn populieren af die gedenknaalden zijn van een onvoltooid verleden Novemberschemering Of vrijpostige ochtendnevelslierten die mijn aandacht afbreken en verbuigen totdat er niets anders overblijft dan iets wat je rauw zou kunnen noemen Dat je alleen nog wilt uitspugen Tussen alles wat hier gilt in…

Jouw witte jasje je droeg het alsof het in de mode was ik stond er niet bij stil Toen Je brak mijn seizoen open zonder iets te doen andere gebeurtenissen verschrompelden ze deden er niet meer toe Je adem was als verdampt porselein Jouw geur vond mijn achterwereld doordrong mijn hopeloze verleden die dag vormde een eigen leven splinterschelpen…

Je lieve woorden hang ik buiten op, ze verzachtten mijn donkerste dagen. Dat de muur jouw naam niet draagt, blijft een strop; in mijn kerker schuilen nog wat vragen. Tot nu heb ik kruimels, roestig bestek, waarmee ik mij niet meer kan vermaken. Het duister voor de tralies maakt mij gek; ik wikkel hem het liefst in een laken. De muren blijven…

hij vraagt niet als zij in het voorbijgaan een eiland van louter schapen ziet het diepblauwe water naar zilvergrijs verschiet hij kijkt niet als zij in het voorbijgaan de lucht van hemelsblauw dan rozerood naar ultramarijn verschuiven ziet hij praat niet als zij in het voorbijgaan naar een verdwaalde stormvogel wijst twee kleine valken en…

De slordige angstwoorden op de potloodmuur vervagen maar de angst dat stilte onheil brengt wordt groter en eenzamer in het gedoemde alleen zijn de klok en het duister als boezemvriendinnen van de onzekere toekomst geen zware stappen geen literaire plicht geen loze antwoorden of zotte vragen maar altijd eenzaam in die nachten niemand…

Hier, in de cel zie ze spoken bloemenmelkers en bevers schapen in nood je hoort ze breken in de binnenkamers wegdromers of wandelslaven regen van papiersnippers die het hele jaar rond ook hier vallen in onderschatte droomfases daar raak je stilte kwijt Vervang de doorgekookte kool en denk, gok stop of schud of houd voet bij…

onvoorbereid op deze winter knarsen vernielde dromen in broze handen beschroomd licht schuift tussen haar en de wereld zij gaat niet dood niet dood aan barrevoets lopen zij sterft alleen in verloren tijd…

Ach, weef en zing, Tot ik dat uiterst oord vergete, Waar stil de witte nevel hing Op 't stroomloos nat der bleke Lethe; Dat ik de weg niet weder wete Naar 't kilst van mijn herinnering, Ach, weef en zing. Ja, zing en weef, Opdat Uw sluier 't heir der schimmen Bont met zijn beeldenspel omzweef; Bedek het bloed, waar zij naar grimmen,…

Een stille echo in bodemloze diepte heeft mij leren zwijgen over het noodlot dat tergend sloom over de aarde kruipt in een zwijgzame toekomst leer ik leven met mijn tekortkomingen in dit aardse bestaan en ik hoef geen sigaar uit eigen doos of een stropdas die mijn uitzicht wurgt ik laat mijn eigen rookwolken verwaaien en dans in zomerjurk…

Ik wilde een gedicht op een waaier schrijven, Zodat je de woorden je kunt toewuiven En de strofen, wanneer je wilt blijven Mijmren, weer achtloos dicht kunt schuiven. Maar liever wilde ik dat ze binnen In je gewaad geschreven stonden, Zodat tegelijk met batist of linnen Mijn gedachten je strelen konden. Ik zou deze dwaze wens niet uiten…

De kamer blijft donker, het scherm geeft licht. Een pantser van pixels, een masker van glas. Je bouwt aan een luid en onfeilbaar gezicht, maar herkent in de spiegel niet wie je was. Kijk hem swipen. Kijk hem hopen. Op een klik, een hart, een teken. Maar de stilte in de kamer is al uren niet geweken. De tijdlijn pulseert met een dwingende…

Het is in de stilte dat ik me vind In het onbesprokene, het ongezegde Het zwijgen omarmt mij en ik het zwijgen Zwijgen is goud en spreken is een doodszonde Zonde van energie Zonde van onverschilligheid Zonde van inmenging Mijn filter tegen de luidruchtige overweldigende buitenwereld die meer filler dan inhoud is Mijn filter in…

In de map Verzonden ligt een brief die nooit is aangekomen. Hij draagt een poststempel van regen, een datum die zijn cijfers verloor, en onder zijn tong een zwerm ongeopende woorden. Daarnaast rust een concept. Rood als een kleine wond. Niet verzonden. Niet vergeten. Soms denk ik, dat alle concepten geheime kamers zijn, plaatsen waar…

Zittend in de ochtend zon. Liggend op de maan, daar ergens tussen mars en saturnus. Rozen ruikend naar zomerbries, violen vullende kleuren om doorgaande gedachten te onderdrukken tot enkele rijstkorrels. Waar ging ik de mist in? Zelfs god zou het niet weten. Acht, ‘t zal. Spiegelbeelden reflecterend vol emotie zonder enig gezicht denkend…

Dit is wat je moet begrijpen Zo kan je er namelijk ook naar kijken Gevoelens raken zo weer kwijt Maar dit is een feit dat blijft Alles komt neer op de hoeveelheid spijt die je voelt Je hart raakt onderkoeld Zo lijkt het dan wel Het verscheurt je van binnen uit Totdat je het niet meer kan voelen Want, Je bent bij die tijd Gewend geraakt…

Was het een moment van verbinding waar jij je oorsprong vond? Werd je ik je ik op het moment van samensmelting? En wat eraan voorafging? Was dat al deel van jij? Je vraagt je af waar het ooit begon. Wat is die diepte in je hart? Waar komt het groot verdriet dat in je huist, als wind die ook niet altijd waait, vandaan? Waar…

In de klas klinkt gelach, geroep, plezier Ik ben erbij en toch weer niet Als toeschouwer neem ik deel Vanop een afstand neem ik weer Soms vergeten dat ik er ben Het klasgebeuren gaat maar door Het lawaai overstemt het moment De drukte is niet altijd even fijn Maar, jij vergeet me niet Hoe fijn die ene zwaai Die glimlach naar me achter…

Tederheid, leg nu uw hoofd aan het ademend schoudergewelf - deze man verloor het geloof in wat sterker was dan hijzelf. hij reisde de wereld rond. doch hoe weinig baat het de mens of de ziel haar zaligheid won nu de wereld te gronde ging. hij stond op en liep naar het raam; van walging vervuld en vermoeid, zag hij neer in het pompende…

Ik zit in een kamer vol met mensen, ken er geen één — die tegenover doet denken aan Dahmer Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein? Ik durf niet te praten, mijn mond zit dichtgelijmd. Ik weet dat ze me haten, ook als ik ze slijm Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein — ligt het aan mij?…

In onbeweeglijk evenwicht ligt mijn ik stil te wachten in een bed geschikt voor dromen ergens in de koude stadsbuurt omdat jij ooit terug gaat komen ik weet nog niet hoe lang het duurt je weet dat mijn naakte ziel zich ernstig zorgen maakt maar eenzaam gaat het leven verder ik speel een beetje met mijn gedachten om het wachten te verzachten…

soms blijkt bevrijding een groot gemis en het uiteengaan een node keuze toch ontken ik niet als ik nu zeg ja, dat er nog steeds die liefde is ik stond er van harte voor open plots werd er een pijl afgevuurd waarvoor ik niet wegdook, immers het was een speer op weg naar geluk; het alleen zijn had te lang geduurd liefde blijkt een hard gelach…

Daar komt de regen weer, als een oude herinnering. Op mijn hoofd, in mijn gedachten, tussen dingen die ik liever niet meer voel. Wandelen in de wind, me laten meeslepen zonder te moeten uitleggen waarom. Praat met me, zoals geliefden dat doen. Loop met me mee, alsof we nergens heen moeten. Blijf nog even, alsof weggaan niet bestaat…

Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark terwijl de trein langzaam voorbij dendert, En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron. Zijn veertjes rillen in de scherpe wind, een klein grijs bolletje tussen kale takken. Het fluit een dunne, bibberende noot die verloren gaat in het metalen geraas. De wagons glijden als donkere schaduwen…

Oud hart, dat niet bemind en heeft dan als een bedelaar, die géeft om eigen armoê te vergeten; hoe hebt gij, strammer te elke dag, maar vromer aan uw glimme-lach, uw trage levens-straat gesleten! Elke ure, meerdre deuren toe, elke' avond pijnelijker moe, en elke nacht wat langre wake; wat ijlren honger in uw borst bij iedre…

Waar kussen de zilte golven van de zee jouw trouwe lichaam door tijd en tranen taai geworden aan het eenzaam landschap verbonden waar zijn de woeste bruisrivieren nabij jouw eindeloze wilde bossen laat ik je toe met jouw voorname lading ik heb ze in mijn bonzend hart bewaard de genoeglijke herinneringen aan liefde in mijn intieme zoetwaterhavenmond…

Mensen om je heen Vragen: "gaat het goed? Je ziet er niet uit als jezelf Weet je dat je bloedt?" Bloedt in je geluk En bloedt in je talent Waar ben je toch mee bezig Ben je zo verwend? Dat je denkt dat wij het niet zien Niet voelen of benoemen Denk toch eens aan ons En hoe wij ons zouden verzoenen Met het feit dat je geen geluk vind…

Liefde geven Ik wil leven met jou Laat me niet alleen staan in de kou Liefde geven Dat wil ik in m'n leven Ik kan niet alleen zijn In de wereld is al genoeg ellende en pijn Liefde geven Dat moet voor altijd in m'n leven Ik wil nu eenmaal nog alles in het leven geven…