Alle inzendingen over emoties

Dubbelglas ben ik: het gezicht van de stad, waar het jaar hangt aan mijn versleten mouw; de toekomst lees ik in een oud gebouw— steeds denk ik aan de flat die mij eens betrad. Het zwarte lood schraapt niet aan mijn stenen huid; heel soms hangt er een laken voor mijn oog, toch zie ik wel de drukte van het betoog— dat ik ze binnen liet, was een…

Dwalend door mijn heimwee in gedachten in het muggenland aan de oevers van een zoetwatermeer speel ik met jou, en jij met mij de vermoorde onschuld en we koesteren de onschatbare waarde van humoristische dwalingen in de ernst van het volle verstand plotseling maak jij door intense emoties van een kleine mug een grote olifant te zwaar om…

Wat voor waarde heeft het de structuren van de psyche het lezen en leren over oorzaken achtergronden die woest maar leeg zijn één gevoelsmoment wuift dat alles weg mijn hand die even woelt door je zachte wintervrije haren tenminste als dat had gekund nooit beleefde seconden kietelen aan mijn horizon dringen zich op zonder vragen zoals…

Wat ik lees is geschreven met jouw levensinkt In een taal die niet bewaard en mij lichtjes doet verbazen zij wijst in de richting van een heel ander leven ken jij mijn stoepenstad ? waarin jij misschien mijn donkerte vermoedt til me maar op met jouw eigenheid om zo mijn landschap te doorgronden want wat ik zie kan jij zien de rozenoevers…

In mijn droom, bij de zee, lachen de golven jouw naam. Een grijze lucht, zilte adem, jouw stem verdwaald in het schuim. De branding breekt een gemis, elk spoor een stille kus. Je staat daar, bleek en stil, een schaduw van wat ooit was. Ik strek mijn hand, de wind neemt haar mee. Je kijkt, maar je ziet me niet, een zee van afstand tussen…

ik leg mijn herinneringen neer op een mistig maartveld en kijk weg van de populieren die het trieste van jou missen tot waarheid maken jij spaarde jouw leegte ik spaarde mijn hoop tot er een kruispunt was waar schijn en werkelijheid op elkaar begonnen te lijken wij dansten samen zonder dat we elkaar zagen rondom hetzelfde vuur ben…

Drijven Er waren geen oevers slechts een toon die hoorbaar werd boven onze schemerpaden wij waren nieuw in het nieuwe De droefheid die in jou is en jouw aderen plaagt beweegt zich op het kloppend ritme van jouw hart steeds weer in mijn richting En eindelijk onstond er een zandbank waar we ons aan konden vastklampen en waar muziek…

Een eigen Woning Een nieuwe start in m'n nog jonge leven Gelukkig worden Tegen verdriet kan ik niet meer tegen Een eigen Woning Een nieuwe stap in m'n leven Waarin ik veel wil geven Hopelijk zal het altijd goed gaan Zonder ellende en zonder een traan Gelukkig worden Met een gezin en een baan Ik wil nooit meer dat ze me laten…

Soms schrijven we het neer en lucht het langzaam op. Soms blijft het hangen tussen denken en gevoel, een fluistering van binnen zonder helder doel. Je draait eromheen, maar het wijst toch de weg, alsof iets in je groeit, al vind je nog niet de uitweg. Het willen begrijpen van waarom, wat of wie soms is het niet nodig, soms is het de wil, en…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik kunnen liefhebben wie ik nu niet aankan wie ik nu niet ken. Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik onbeschut staan en geheeld, en onverdeeld wie ik nu net ben. Op die dag zal ik weten wat ik nu vermoed, op die dag zult Gij heten vreugde, overvloed. Op die dag zal ik zwijgen…

Droom van onzichtbaarheid ademt uit jouw liefdesbrief over een verliefde vreemdeling: Liefhebben zal in dit werelddeel anders zijn, woorden zijn bloemen in jouw regennachtlente karakters vormen nieuwe woorden een brief, die jij niet had verwacht liefhebben zou de wereld kunnen veranderen, dat denk je brieven spreken over jouw eigen…

In diepe duisternis een vonk van hoop die blijft branden stil in de nacht In diepe duisternis gloeit een vonkje van hoop, niet bereid te verdwijnen. Het blijft aanwezig onder wat zwaar op mij drukt. Ik voel hoe het tegen de nacht in blijft branden. Onder mijn broze huid beweegt een trilling die zich langzaam opent zonder zich te verklaren…

De avond valt. Bossen slikken licht. Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen. Bomen flitsen langs als geesten in de schemering. Geen pauzes, geen remmen. Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt. Excuses voor de muren die ik achterlaat, voor de brokstukken van wie ik was. Ik wil vallen. Een klap die alles stopt.…

Het vreemdste wezen dat ik ken is wel de mens in mijn ogen alhoewel ik er zelf ook één ben al heb ik moeite elk te gedogen. In hun aart zijn ze niet zo slecht ook ikzelf maak wel een slipper 't gaat niet altijd krom, ook wel eens recht niet elke roeiboot is een klipper. Is de ene mens goedheid in eigen persoon de ander zou je op willen…

Tussen veld en kust begon hij klein, een schommelkind in zonneschijn. Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht, haar hand die blijft, niet duwend, niet trekkend, maar aanwezig in de boog. Aan de andere kant: stilte die niet wacht. En ergens daaronder geen plank, geen bodem, alleen terugval in de lucht. Sinds mijn kindertijd datzelfde…

Daar stond ik. Voor je deur. Een tedere kus, jas aangenomen. Ik kon niet aan je charme ontkomen. De tour van de crème de la crème. Sauna en jacuzzi. Klote-illusie. Mijn hart bonkte. Zou hij het horen? Mijn horloge buzzend: “Verhoogde hartslag gedetecteerd”. Zonde van die zenuwen. Een prachtig huis, waarin je taupe-roze muren meer…

Energie, energie, energie en nog eens energie ik, ook als pseudoniem Jean Fermate, heb zoveel energie heb ik, geboren als zoon Jan Jacob Krediet, dat van mijn vader, mijn verwekker Gerrit Jan Krediet, die was afgestudeerd elektricien bij het GEB het GEB: Het Gemeentelijk Energie Bedrijf dat van mijn geboortestad Rotterdam Gerrit wist heel…

Ik zei: geef mij de waarheid, niet het zachte licht van verhalen, niet het glas dat alles glad trekt, maar wat achterblijft als je niets meer verbergt. En de waarheid kwam — niet als een helder antwoord, maar als een raam in januari waar elke adem zichtbaar bleef. Ze sprak niet luid, maar zette dingen stil, en wat zij wegnam bleek precies…

Een Nare tijd Dat gevoel raak ik niet kwijt Elke dag is tegen mezelf een strijd Komt het ooit nog goed met me als persoon Ik moet weer zoals anderen worden Dan ben ik weer vrij Een Nare tijd was het voor me Hopelijk gaat het voor altijd voorbij…

Ik weet het Laurens M, dat jij het bent die mij zag sprinten in mijn rood gewaad knalroze zeg je? ook goed, inderdaad ik zag je, maar 'k was eigenlijk te laat verschrikkelijk, als iets is dat ik haat dan is het wel de klok die mij verraadt ik sprong last minute in de trein naar Gstaad al zwaaiend kuste ik jouw lief gelaat en hoop dat…

Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken die regen zeggen, straks of al heel gauw; Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken. Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan, maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon; je kijkt toch verder, waar het al begon en weet toch ook dat droefheid…

Een mooie dag, een blije lach al doet mijn schouder pijn. Het is wat 't is en zeer gewis zal 't ooit wel beter zijn. Er is zo vaak pijn en gekraak maar ook veel moois te zien Dus laat ons maar ondanks gevaar toch dankbaar zijn misschien.…

Zonneschijn Wil je altijd bij me zijn Wil iemand hebben om op terug te vallen Het was een verschrikkelijke tijd Dat zwarte gat moet je vergeten Maar raak je nooit meer kwijt Dus wil ik een Zonneschijn Die bij me wil zijn In goede en slechte tijden Zodat ik niet hoef te lijden Ze moeten me kunnen bevrijden Vaak gaat het anders…

Een leven vol tegenslagen Ik heb nog veel in te halen Het is niet anders Ik ben veel vergeten in het leven Ik heb het niet zo gewild Ze hebben me het zo aangedaan Een leven vol tegenslagen Maar je hoort me niet klagen Slechter kan het toch niet gaan Een leven vol tegenslagen Waarom deden ze mij dit aan Maar je moet nu eenmaal in…

Als ik nog lang naar dat blauw blijf kijken mis ik mijn trein, maar om zulk blauw zonder gelijke moet het zo zijn. Treinen kan ik nog vaak betreden, maar deze straling zal ik misschien in al zij innigheid na heden bij leven niet meer zien. ---------------------------------- uit: 'Verzameld werk', 1976.…

Soms gaan dingen niet Zoals je graag zou willen Soms zelfs waait de wind Uit onverwachte hoek Soms is bos niet meer dan park Soms gaat de wekker Op het verkeerde moment Soms doe je het licht aan Terwijl juist dan donkerte zich openbaart Velen hebben zulke momenten Maar Zolang je positiviteit in je draagt Is de volgende dag Een dag zonder…

Alles verscheur ik Ik wil er niet meer aan denken Het verleden doet pijn Het heeft zo moeten zijn Huilen moet en doe ik ervan Het laat me niet los Alles verscheur ik Het leed en ellende Verdriet en de tranen moeten slijten Ik doe en zeg het niet graag Maar anderen valt veel te verwijten Ooit zullen ze mijn verdriet vrijpleiten…

Stralende ogen zijn weggelopen Hebben zich verschanst Zijn ondergedoken Tot de zon hen wakker kust Het schralende schreeuwt Als prikkeldraad dat je shirt laat rafelen Als een onzichtbaar pad dat zijdelings naast je loopt Totdat schim weer schaduw wordt…

Vergeet je zorgen Die zijn er voor morgen Niet getreurd Kijk naar de toekomst Wat gebeurd is is gebeurd En daar doe je niets meer aan Dus laat het gaan Vergeet je zorgen Dan komt het wel weer goed Zolang je in jezelf geloven kan en moet…