Alle inzendingen over emoties

Het juliet heftig, een zon morst vlokkig zijn licht in de korf van je schoot. Het fruit moet nog meuken het land moet nog zwellen, het meurt er naar moer, naar zaad en naar drab. Omhoog valt een blauwvoet. Van liefde krijgen we vleugels en van verlangen het lef om op te stijgen. We wolken boven het land te meeuwig om teugels te…

poëzie lijkt op de afdruk die een hand achterlaat op een venster mijn dochter staat naast me. ze wijst naar een vogel die ik niet gezien heb ik kijk naar haar van haar houden maakt herinneren eenvoudig buiten proberen vogels de ochtend uit alles wat ik vergeten was komt stilaan terug…

Er is zoveel over getwijfeld ik kan de ingang niet vinden in de worsteling te wrang voor eenzijdig niet beminnen en ik houd het beetje licht ook vast in mijn grijpgrage vrouwenhanden vol onbegrip maar met vertrouwen dat onze vergissing niet blijvend is of weg zal kwijnen in de tussentijd omdat je in gedachten ook kunt beminnen en prille…

Ellende kondigt zich niet aan Ze nestelt zich tussen ongeopende dagen in de plooi van een herinnering die maar niet wil verdwijnen Ze leeft waar namen hun klank verliezen, waar de lucht zwaarder wordt zonder dat iemand het ziet Soms is ze een ochtend zonder richting Soms een ademhaling die nergens meer kan landen Iedereen…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan zoete oevers van in zijn bed gedroomde rivieren ligt zijn zweten te wachten in de plaknacht door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de passie nieuwe essenties van het woordenspel fraaie woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal…

Was jij vannacht nog wakker geschud door de regen met ijshagelstenen en dreigend rollende donder en schichtende bliksem wreed uit je dromen gehaald Was je gerend als een zot naar het raam had je de deur naar je balkon niet op slot maar vanwege de adembenemende hitte juist wagenwijd open gedaan Sloeg de vlam in de pan in het oog…

tegen vijven wanneer de ochtend al schurend tegen het eerste licht mijn ontsteltenis zwijgend zoals mijn boekdelen bezwaard zijn door de nacht die het droomgeruis uit mijn naakte verlangen schudt niets is verwerpelijker dan een man die schreit zonder boeg en spiegel, maar zich herpakt voor het wonder dat tracht zich in het vooronder te…

Donkere wolken tussen de stilte van licht breekt nog niets open Scherven van een storm blijven niet achter om je te herinneren aan wat verloren ging, maar om te onthullen wat de storm niet kon breken. Soms vraagt de stilte niet dat je alles opnieuw begrijpt of uitlegt, want het broze hart vindt ruimte zodra het niets meer hoeft…

nu ik ie nooit meer aanraken kan je werd bedolven onder lagen zand rouw ik als een wilde olifant waak ik bij je graf dek ik je met bloemen toe schreeuw ik het luidkeels uit nu ik je nooit meer strelen kan noch zoete woordjes fluister je handen niet meer voelen zal rouw ik als een radeloos dier mijn handen grijpen diep en droevig in…

Het is niet dat ik tranen vrees als ik een artikel lees dat over de verhuizing gaat. Het is ook niet dat ik telkens denk aan hoe het is geweest. Het is alleen de leegte die daarboven als een zeepbel zweeft. Mis je het? wordt vaak gevraagd, maar ‘t missen is een kluwen draad. Lastig te ontwarren, hopeloos in de knoop; het is het kijken naar…

Zul je van me houden... als ik verdwaal in een verleden vol droefenis als mijn ogen jou zoeken maar de kleur niet vinden Zul je me beminnen als ik even mijn gezicht verberg in mijn handen en andere tranen huil ? Hoe kan jij toch dragen dat wat tussen ons onuitgesproken blijft het kleurloze gezicht dat ons aanstaart ja, ook jou…

Altijd op zoek naar een navelstreng nu de eerste niet langer bestaat, balanceer ik op de ragdunne draad van blik tot blik tot het ogenblik dat ik opnieuw jij en jij ik. Een keten weer opeens hangen we boven het land. Geen afstand meer. In dit verband past het heelal met gemak in één hand. Ik snoep je lieve woordjes. Je tovert zoentjes…

Thuis in het wier fonkelen diamanten op huisjes van slakken ogen van torren schitteren als opaal en de spinnen schaatsen op spiegels van agaat, ze trekken massaal naar de oever In hoogtij valt een meteoriet, omzoomd door schuimende randen   De edelstenen verzamelen in bellen van lucht vieren de liefde – zo blauw als ze is – zij…

Ik heb de kust bereikt! heb ik de rust bereikt? de zee wil me meenemen ik vaar uit, ik waai uit ik land op Engelenland daar aan Noordzee's overkant lichte bewolking omvloert de zon als een dekentje voor de warmte ik verbrand gelukkig niet meer maar brand wel van intens verlangen naar een lange rust, niet de eeuwige doch toch wel…

Aan de zwartleren teugels forceer jij een noodstop waar waterwerken doordenderen en stukslaan op ongeremd brekende meren Geen metrum past de witte eilanden die opdoemen, wild maai ik naar steigerende kolommen ik weiger de platgeslagen pleinen In een fractie neem je de afslag over ‘t strak geroskamde veld uit de voorde staren de hoeven…

ik ken de nachten in het braken van mijn stem, het half open venster schreeuwt om de stilte te behouden : hoe zuiver ik de klanken binnensmonds ook lief, het houdt de schaduwen in de kieren van mijn onrust niet weg van welke opgelopen averij dan ook dan beschrijf ik de cirkel weer rond en mijn knieën wenen zacht door de afdruk die met…

nog altijd ben ik zoekende, zoeken naar jouw geschreven “ rafels “ Wil en ik zoek, zocht in het vinden en vind telkens weer hetzelfde antwoord onvindelijk vriend, jaar na jaar communiceerden we, zoals het vrijheidsbeeld zich één voelt met de “ Upper New York Bay “ over de waarheidsvinding van het bestaan : niet de onze, maar van die…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

in welke fase dan ook, het ontwrichten van gewichtloze herinneringen brengt de dichter telkens verder dan het eindpunt dat statig als een verticale horizon de vleugelreizigers met hun gevederde dromen verwelkomt met een nederig buigend gebaar gericht aan de toekomst evenwichtigheid is slechts een ingeslopen idee van een onbekende materie…

Zo dadelijk ga ik nog eens naar het kerkhof - hier liggen duizenden doden, sommigen nog maar van gisteren, anderen al bijna honderd jaar. Allemaal mensen die hier ooit leefden, een aantal zijn bekenden, anderen heb ik nooit gezien en van hen zie ik slechts hun namen en enkele data. Toch zijn het allemaal mensen met een eigen bestaan; die hebben…

Sla mijn wang rood, zodat ik weet dat ik nog pijn voel. Laat maar– ik doe het zelf als jij niet durft. De jeuk is onweerstaanbaar en jij de schurft, omdat je me altijd gerust weet te stellen. Ik zou je voor- stellen aan de stemmen in mijn hoofd, die zeggen dat je gaat, maar je hebt ze al ontmoet in elke keer dat ik zeg dat je me…

Jij oude vriend Jij nieuwe vijand Waarom klop je op mijn deur? Waarom kom je binnen vallen? Ik dacht dat ik had aangegeven mijn afkeur Naar jou en je methodes Naar je dansende lemmet Jij oude vriend en nieuwe vijand Ik weet al van je les Laat me gaan en laat me staan Laat me los van je greep Ik wil niet meer bestaan In je onrust en in…

Mijn zus en ik, twee eilanden in zee, soms woont er leven, en valt alles mee. Maar uit het niets verschijnt een leeg bestaan, een onbewoond gevoel dat tussen ons in komt staan. Dan zwemmen wij elkaar weer tegemoet, gedragen door verlangen, herinnering en moed. Maar nooit bepalen wij zelf de richting van de tijd, de stroming kiest haar wegen…

De zon had bolle wangen: een baby-bolletje stralend van kinderlijk plezier, groene grazige weiden waar alles was in Liefde bloeiende (egelantieren roosken roosken) iedereen ging zelfs gebloemde bloesjes dragen; een zachte lentebries maakte je gouden haren door de war, het was die wind die je gouden haren door de war maakte, je zei dat…

Een mens hult een steen in het zachte binnen van een brood en wacht op de meeuwen, de mouwen, de huid en het hart van de haas gestroopt. Er ligt verf op de vensterbank waar mijn ellebogen rusten. Op de velden staat een scary man. Roerloos maakt hij dag na dag een bootleg van het ruisen van een zonevreemde pijn. In de kamer bedekken schetsen…

“Hier heb jij mij laten zweven” schreeuwt ze en zoekt er betekenis bij als een daad van stilstand in het al nog los van haar lichtzinnige tegenkracht stijgt hij hardop als de tijd het toelaat en hij nooit op niks kan reageren voorbij de rationele oneindigheid wordt hij voor de vuist weg liefdevol genegeerd. “Hier liet je me sterven” fluistert…

Nu de mist is opgetrokken voor alweer een nieuwe dag nooit dezelfde non semper eadem laten wij onszelf weer uit en nemen voor de buitenwacht ons masker der beleefdheidsgrimas mee voor zij mij goedemorgen wenst en ik haar lippen heb gekust vallen schellen van de ogen en zijn wij dichter bij de lust dan wij ooit zijn geweest in '…

de stem van Jezus is niet te evenaren heilige armen om jouw schouders streelt Zijn hand over je haren op aarde deze lieflijke stem helaas nog duizenden jaren geleden vernomen maar let deze ervaring moet weer komen of geloof jij dit alles echt niet misschien omdat jouw hart vol zit met verdriet laten wij voor…

ik was thuis in mijzelf, immers vanmiddag was ik onder ons het was nabij een museaal gewelf . niet dat ik maar iemand persoonlijk kende mijn gang was een zweven in een ambiance, gevuld met sprankelende kunst zonder wegen of wikken in mijzelf . er waren kijkers van alle soorten en maten doch vooral met ogen vol interesse en openstaand…

het verdriet dat wij deelden heeft geen betekenis bewaard dat ligt nu tussen ons waar niemand bij kan je naam draag ik als kou die zichzelf herhaalt alleen mijn berouw blijft achter het late besef dat ik je te laat begreep…