Alle inzendingen over emoties

het hunkert naar iets dat stroomopwaarts het leven duwt, zonder buitengewone krachten maar met de hand die slechts wijze voorspellingen kan lezen het rijmt niet, dagen zijn gelang het seizoen fervent geraakt aan onredelijke wispelturige vervreemde eigengereide levens beschouwingen toch zijn de lijnen in de palm in symmetrie gestegen…

In mijn troebele gedachtewereld ben jij de onoverbrugbare afstand naar toekomstig diep verlangen en ik wil je niet liefhebben met een overbodige woordenschat nu de stilte hier zo teder wordt ik weet, er is geen bomenlandschap op die dwaze maan hier ver vandaan maar het licht is zo zuiver en zacht dat het lijkt alsof je voor langere tijd…

het is het tegenstaande van al dat kronkelend de geest toebedeeld met grimmige waarnemingen en onberispte uitingen het humeur, de daad van het gevoel dat zich voedt door een voorafgaand spectaculaire reis door het onbekende van al wat voorspelbaar in de geest de tijdspannes betwist in volgorde tegendraads in het spiegelen der gewoontes…

Terwijl het strand, veroverd door de eb, Natuurlijk door de vloed herwonnen wordt En allengs tot de helft wordt ingekort Ervaar ik weer wat ik ervaren heb: Een kleine jongen ben ik met een schep, Hardnekkig vechtend voor een wankel fort Totdat het weldra toch is ingestort - De zee geeft op het laatst de volle mep, Een klap die onafwendbaar…

ik leg mijn herinneringen neer op een mistig maartveld en kijk weg van de populieren die het trieste van jou missen tot waarheid maken jij spaarde jouw leegte ik spaarde mijn hoop tot er een kruispunt was waar schijn en werkelijkheid op elkaar begonnen te lijken wij dansten samen zonder dat we elkaar zagen rondom hetzelfde vuur…

in de gang hing de geur van koffie en schoonmaakmiddel de televisie stond aan voor niemand grootmoeder keek naar buiten. ik ging naast haar zitten, we keken allebei naar dezelfde tuin ik had haar stem onthouden. zij de mijne niet. toch glimlachte ze toen ik binnenkwam naar iemand die ik niet meer kon zijn. ik liet het gebeuren…

De regen wast vlekken op mijn gelaat angst gaat dikwijls samen met onverholen overmoed trekt een wankel vierkant tot onzichtbare ruit maar een krom schot hangt onverwacht uit het venster   Een rijke vrouw belooft mij een geile buit maar ikzelf had het liever andersom gezien zij voelt de stormbel van de ijzeren vogel het stampvoeten van…

Heb je de zuinigheid meegenomen uit een tijd zonder herinneringen in het hergebruik van grondstoffen door een dwaze tante uit het Zuiden laat me weten of die gouden jurk past in de doorzichtigheid van denken nu alle gevoelens al doorzeefd zijn met de kogels van jaloerse haat het ooit kan me gestolen worden want ik heb intense heimwee naar…

Laat mij de angel van 't venijn, door argwaan in uw hart gedreven uittrekken, en een felle pijn de aanvang zijn van het genezen. en laat ons langs het steil ravijn opnieuw de oude weg betreden die ons terugvoert naar het huis, dat in de duisternis beneden nog aan de voet der heuvel ligt; waar gij zo eenzaam hebt gestreden, toen leed de liefde…

Een kleine barst wordt een scheur Een scheur wordt een kloof En zo staat de mens alleen. ------------------------------------ uit:'Verzameld werk' (1984)…

Waar laat ik mijn schijnwereld zodra jij dingen doet die werkelijkheid dragen het onwaarschijnlijke moment waarin jouw nachtlach zichtbaar wordt Afstand veranderd in emotie je wijst in de richting van een bank je stuurt me met je ogen jouw wachters heb je weggestuurd dan is daar jouw ondenkbare beweging hoe jij schijnbaar zonder twijfel…

Tranen voor verloren dromen Zie ik over jouw wangen stromen Telkens als ik denk, nu is het klaar Lijkt dat een verkeerd gebaar Tranen voor verloren dromen Die jij oh zo graag had gedaan Tranen voor verloren dromen Waar komen ze toch vandaan Van die kleine meid die het zeker wist En de tiener die zich had vergist Volwassen jij die dromen…

vertaald naar het grijze gebied waar het doen en laten telkens als een herinnering wordt opgeslagen breken stemmen als mokers door het structuur van het bot scherp in het hoera gebeuren gillen beelden als saxofonen en trompetten van oor tot oor, zelfs het minuscule geluid van de blokfluit huilt als een windorgel door het slakkenhuis de…

In een ruimte begrepen uit jouw stille voel ik het stemmen van een snaarloze gitaar geen angst die breekt, geen noot die dwingt omdat de lucht tussen ons van liefde zingt Wij spreken in de taal van het ongezegde. jouw wil is unieke klankkast die de serene ruimte draagt een lichte overgave waarin niets meer moet in de schaduw van…

Het kille beton houdt de winter hier al jaren vast, buiten wisselen de seizoenen. Hij mist het ritselen van herfstbladeren, het jonge groen van de lente, de echte warmte van de zomer op zijn gezicht. Hier lopen de jaren geruisloos in elkaar over. Zijn fouten wegen zwaar, elke dag weer. Zichzelf vergeven lukt nog niet; die knoop zit te vast…

Wij zijn geen eilanden geen losse kusten in een stille zee, maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid, stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander. Wij worden gevormd in de aanraking van de wereld, in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt. Wie zich afsluit, verliest niet alleen de ander - maar ook…

Waar het tweevoudig marmer zich richt in het zenit in de wijde omtrek getsjirp van cicaden de trillende mediterrane siëstastilte doorbrekend daar rust in het midden op beider acantus de pons trinitatis als brug der zuchten onzichtbaar vibrerend als fata morgana onbereikbare vlakte van hooglied en thora…

haar kadaver wist niet dat het verlaten was na de laatste adem, bleef alles nog even op zijn plaats. de kamer, haar zijde vacht ik droeg wat overbleef naar buiten het gewicht was vertrouwd de aanwezigheid niet meer toen ik, haar naam zei en niet terugkwam veranderde het gezicht van de dochter er was nog de poot, de scheve mond…

soms maken woorden van jou mij woordeloos stil soms maken woorden van mij jou woordeloos stil een stilte vervuld van bloemen en vruchten…

Wanneer jouw contouren zichtbaar worden die dag blijf dan even staan mijn ogen zullen moeten wennen en mijn hart weet jij het ook nog hoe je mijn aandacht inademde en na een aarzeling mijn hoop uitademde als ik even niet keek dat was volstrekt niet verkeerd en ik fluister je nu je haren vertoonden aanlokkelijke vrouwelijkheid je…

Het is jouw eigen hand die uit het donker verder schrijft lichtzinnig door jouw fijne gedachten over het zand Een late vloed wist sporen uit maakt de zandvlakte glad zodat je weer opnieuw begint op het onbeschreven pad Een ruige wind neemt laatste twijfel mee zilte lucht kleurt helderblauw je wandelt rustig langs de zee het heldere…

Je draait je om en ik volg jouw krullen ze deinsen op en neer boven jouw gewicht ze vallen gracieus weer op hun plaats zodra je in de bank verdwijnt Alles aan jou is licht De plantjes op jouw vensterbank tonen onopvallend iets van jou je voorkeur bloeit in vele kleuren de blaadjes zijn een beetje donker Hoe zal ik het vragen? Je draait…

Stel dat de vergulde bloemkroon in de top van twee aardgebonden doch nog niet versierde ten hemel reikende Corinthische zuilen door een onzichtbare hendiadys de hand van de deus ex machina tot leven zou komen zou de gulden snede van zwijgende kroonbladen ons sprakeloos houden in iedere taal?…

nu mijn stem de ochtend verdroten begroet lijkt de nacht zich diep en genoegzaam genesteld te hebben in al wat ik draag in tegendeel van wat me behept zing jij je lach uit over mij, iets van zonneschijn door mijn gedrogeerde dauw, maakt plaats voor alles wat je bent en schoont mijn hart van het deelbare dat alle smart voor deze opklimmende…

Dat iemand een vrouw wil schilderen van een plaatje en dat er Elon Musk uitkomt Dat ik mijn overbuurvrouw wil schilderen die aan het schilderen is en er een boedha uitkomt Dat ik dan mijn schilderlerares nateken die eruit komt als een vertwijfelde vrouw maar met mededogen Dat ik droom blij te zijn met een verblijf, maar dat er…

De droom die ontstond tussen woorden van verwachting twijfel en bedachtzaamheid in de gaten van ons gesprek hing als wensnevel in jouw straat onaantastbaar en ik greep met drukke handen naar iets dat niet bestond het bewegen van de wanhoop woon je daar nog ? mijn herfst kromp ineen maar jouw seizoen zwaaide met vrouwenhanden ik…

Het juliet heftig, een zon morst vlokkig zijn licht in de korf van je schoot. Het fruit moet nog meuken het land moet nog zwellen, het meurt er naar moer, naar zaad en naar drab. Omhoog valt een blauwvoet. Van liefde krijgen we vleugels en van verlangen het lef om op te stijgen. We wolken boven het land te meeuwig om teugels te…

poëzie lijkt op de afdruk die een hand achterlaat op een venster mijn dochter staat naast me. ze wijst naar een vogel die ik niet gezien heb ik kijk naar haar van haar houden maakt herinneren eenvoudig buiten proberen vogels de ochtend uit alles wat ik vergeten was komt stilaan terug…

Er is zoveel over getwijfeld ik kan de ingang niet vinden in de worsteling te wrang voor eenzijdig niet beminnen en ik houd het beetje licht ook vast in mijn grijpgrage vrouwenhanden vol onbegrip maar met vertrouwen dat onze vergissing niet blijvend is of weg zal kwijnen in de tussentijd omdat je in gedachten ook kunt beminnen en prille…

Ellende kondigt zich niet aan Ze nestelt zich tussen ongeopende dagen in de plooi van een herinnering die maar niet wil verdwijnen Ze leeft waar namen hun klank verliezen, waar de lucht zwaarder wordt zonder dat iemand het ziet Soms is ze een ochtend zonder richting Soms een ademhaling die nergens meer kan landen Iedereen…