Alle inzendingen over Nathan

Ze praten, glanzend van zekerheid. Beloftes als plastic bloemen, altijd mooi, nooit echt. “Alles komt goed,” alsof woorden ooit konden repareren wat al gebroken is. Ik grijns, koud, vanbinnen stil. Vertrouwen is een dobbelsteen in handen van iemand die niet kan gooien. Ze beloven hemel en aarde, maar hun handen zijn leeg. Iedere glimlach…

Rossig, een vinger in een bleke wereld— te zichtbaar om te verdwijnen, te zacht om te blijven. Ze lachten. Niet luid, maar net genoeg om iets te horen scheuren. “Uniek.” Het woord dat mensen zeggen wanneer ze bedoelen dat je nergens past. Jullie zijn geweldig, zei ik met een glimlach die nergens hoorde. Een kleine buiging naar…

Al die eenzame vreugden zitten opgesloten in gedachten zonder ramen, waar men grinnikt alsof lachen iets oplost. En dan die eenzame geesten, keurig gekleed in herinneringen, ze drinken stilte en noemen het pensioen. Ik vraag niet om vergeving. Ik vraag zelfs geen uitleg meer. Vergeving is voor wie nog gelooft dat iets hersteld kan worden…

Jij bent volmaakt, een ongenaakbaar beeld, ik ben het stof dat uit handen wegleest. Jouw ogen gloeien, als sterren die nooit doven, ik ben de schaduw, verdwaald in gescheurde kloven. Jij staat zo recht, een zuil van tijd en steen, ik struikel, gebroken, en blijf echter alleen. Jouw stem is muziek, die de stilte verdringt, de mijne valt stil…

De nacht komt niet vanzelf meer. Ik moet haar lokken met kleine, witte leugens die smelten op mijn tong. Dus slik ik zwijgend in. Witte rondjes die beloven dat ik even niets hoef te voelen. Ze houden woord — iets wat mensen zelden doen. Ik lig weer klaar voor het gevecht dat niemand ziet, het gevecht dat ik altijd verlies. Daarom laat…

Sommige mensen voelen licht, alsof hun hart een raam is dat rustig openstaat. Ik voel altijd te intens, alsof elke aanraking van jou al een afscheid voorspelt. Jij noemt het nabijheid, ik hoor alleen het kraken van een brug die ooit zal breken. Hechting vraagt een tol die ik al duizend keer betaalde: nachtrust, waardigheid, delen van…

De tafel staat te vol voor wat er niet gezegd wordt. Bestek tikt nerveus tegen porselein, alsof het ook weg wil. Er is kalkoen die niemand snijdt, aardappelen die afkoelen terwijl herinneringen warm en gevaarlijk worden. Iemand lacht te luid, iemand zwijgt te lang. Wijn vult glazen en leegtes tegelijk. We proosten op gezondheid met…

Ik weet dat ik deze fantasie niet moet voeden— liefde is geen verband voor wat in mij blijft bloeden. Jouw handen genezen niets wat zichzelf heeft leren aanbidden, een pijn die gelooft dat ze dieper wordt door betekenis. Ik hou woorden vast tot mijn hart terugdeinst, alsof stilte een arts is die weigert te komen. Ik wil je vereren…

Ik bijt mijn nagels tot op het bot, tot het vlees zwelt en de bloedlijn zich toont. Niet uit angst, niet uit drift, maar uit een onstilbaar verlangen dat niets kan stillen. Elke beet een echo van verloren tijd, elke splinter een herinnering aan woorden die nooit klonken, aan liefde die ik altijd miste. Mijn vingers bloeden, maar de pijn…

Was ik maar een dichter, een meester van taal, dan gaf ik je elke ochtend een lied dat nergens om vraagt. Een ode zonder gewicht, eenvoudig genoeg om niet te breken onder wat ik voel. Misschien moet ik je schrijven, mijn woorden blijven steken, alsof verlangen geen grammatica verdraagt. Ik hoop dat je het voelt, maar niet begrijpt…

Ik loop naast jou, maar jij ziet niks. Niet mijn ogen, niet mijn stilte, niet dat ik breek in elke ademteug. Ik praat, maar m’n woorden vallen op de grond, als glasscherven zonder hoop. Ik besta niet meer, niet in jouw wereld, niet in die van hen. Ik ben vervaagd, uitgegumd, vergeten voor ik kon schreeuwen. Je liep weg alsof ik…

Vandaag verjaar ik, en niemand merkt het, behalve de muren die mijn adem tellen. De klok tikt stil, blijft stil, zoals een hond die niet meer blaft. De geur van vroeger in het koude brood, in het glas dat ik niet vul. Er komen berichten, woorden vol goede bedoelingen, maar ik hoor mezelf niet antwoorden. Ik glimlach voor de vorm,…

Ik dacht dat volwassen worden iets was met sleutels, rekeningen, met een grijns die zegt dat je het allemaal wel begrijpt. Maar het lijkt meer op wonden die niet genezen, op stilte dragen zonder vragen, weten wanneer je moet zwijgen omdat niemand echt luistert. Volwassenheid is leren mensen te verliezen zonder geluid, leren lief te hebben…

Sproeten van een vergeten leven liggen als roest op mijn huid. Sporen van een tijd die niemand meer kent. Ze liggen verspreid, zoals herinneringen altijd liggen: te dicht om te negeren, te ver om te begrijpen. Ze fluisteren wat ik zelf vergat— zomers die nooit zacht waren, handen die nooit bleven, woorden die vielen als hagel op een…

Bijtend in een stuk peperkoek alsof het iets kan redden, alsof suiker en kruid het verleden kunnen herschrijven. Het plakt aan mijn vingers zoals dingen blijven hangen die allang voorbij zouden moeten zijn. Ik zie mezelf zitten, figurant in een ochtend die nergens heen gaat— met brood dat te zoet is voor mijn leeftijd en te droog voor…

Gedachten gaan te snel voor de taal — ze schieten door me heen als vonken in een lekke kabel. Mijn hoofd rent vooruit, sneller dan woorden kunnen vallen, sneller dan zinnen durven breken op de rand van mijn mond. Ik probeer te spreken, maar alles struikelt — letters botsen tegen elkaar als vogels tegen een gesloten raam. Gedachten…

Ik steek iets aan dat eenvoudiger is om uit te leggen, waarom mijn handen trillen zonder iets te vertellen. De rook weet meer van mij dan de mensen naast me. Ze blijft even hangen, doet alsof ze luistert, en verdwijnt dan zonder ruis. Elke trek is een klein akkoord tussen adem en stilte. Niet om te sterven, maar om het leven even…

Er lag een kaart in mijn bus zonder naam, sneeuw die niet valt, een handschrift dat mij nergens naartoe bracht. “Warme feestdagen,” alsof warmte iets is dat men kan verzenden zonder afzender, zonder bewijs van leven. De envelop rook naar niets: geen huis, geen keuken, geen verleden. Alleen papier dat doet alsof het iets betekent.…

Ik ben een metafoor die niemand begrijpt, een zin die struikelt, een stilte die blijft. Ik draag het masker van regen en wind, en verlies mij telkens, waar ik jou terugvind. Mijn hart is een raam dat beslaat in de kou, het toont wat vervaagd, maar verbergt wat ik wou. Elke traan is een woord dat nooit werd gezegd, elk gebaar een verhaal dat…

Ik draag een zonnebril, niet tegen het licht, maar tegen blikken die snijden zonder je het merkt. Achter het donkere glas vervaag ik langzaam, een schim die niemand volgt— een schuilplaats voor alles wat te fel brandt. Ze denken dat ik afstand zoek, maar de wereld kruipt te dicht op mijn huid, raakt aan wat ik niet prijs, eist wat ik…

Ze sluipt in stilte, zacht en traag, een schaduw die me nooit echt verlaat. In mijn aderen een storm van pijn, en toch probeer ik normaal te zijn. Ik voel me gevangen in mijn eigen huid, zo fragiel, zo moe, zo onbemind. Toch zoek ik licht in kleine gebaren — een glimlach, een hand die alles verklaart. Elke dag een strijd die niemand kent…

De gedichten zijn weg. Niet verdwenen — maar verplaatst. Van jouw adem naar andermans ogen. Wat ze doen, doen ze zonder jou. Wat jij kon doen, heb je gedaan. Dit is het stille punt waar schrijven ophoudt en vertrouwen begint. Niet omdat het goed moet zijn, maar omdat het waar was. En dat blijft. Ook als niemand het benoemt.…

Mijn kus, een zachte verzegeling van adem, een trilling die het zwijgen breekt, een vlam die, heel even, het donker verdringt. Geen woord kan zo waar zijn, geen gebed zo tastbaar, als de warmte die ik achterlaat, op de rand van jouw bestaan. Ik proef het voorbijgaan, het zout van tranen, het zoet van gemis, mijn lippen lezen, wat mijn…

Ik bijt op het leven, op stilte, op tijd, slik de leegte, proef de eeuwige strijd. Noem het mijn lot, noem het mijn pad, tussen schaduwen en dromen die ik ooit had. Ik kauw op momenten, op licht dat verdwijnt, op verlangens die fluisteren, zacht en venijn. Elke adem een echo, elke stap een lied, en alles wat blijft is wat niemand ziet. Elke…

Ik ben de steen waarop stormen slaan, de rots die weigert ooit te gaan. Zelfs als de zee mij opslokt en vreet, blijft mijn hart stil, mijn ziel incompleet. Ik ben de deur die altijd dicht blijft, de adem die nooit een naam prijst. Een zware stilte, een kamer vol pijn, waar verloren dromen verdwijnen. Ik ben het mes dat weigert bot te worden…

Als niemand mij viert, vier ik mijn verdriet zelf. Ik dek de tafel voor één, met stilte als gezelschap en herinneringen als brood. De kamer ruikt naar vergeten dagen, naar koffie die te lang koud bleef. Ik hef mijn glas op alles wat niet werd — de liefde, de hoop, het kind dat ik niet meer ben. Buiten zingt de regen een lied dat niemand…

De kamer blijft dezelfde, maar hij staat net een graad verkeerd. Stoelen luisteren, de klok kijkt me aan. Woorden vallen uit elkaar nog voor ze mijn mond bereiken. Zinnen worden signalen, signalen worden bevelen. De wereld wordt te dichtbij. Gezichten lekken betekenis, elk gebaar is een aanwijzing, elk zwijgen een complot dat speciaal…

Het raakt me hoe je blijft staan in mijn woorden. Je zoekt iets en weet tegelijk waar de uitgang is. Je praat zacht, alsof eerlijkheid breekbaar is. Je legt zinnen neer die blijven liggen lang nadat jij vertrokken bent. Ik knik, ik luister, beter dan goed voor me is, en doe alsof dit gesprek niet opnieuw een vertrek oefent. Je zegt…

Liefde heeft niet gelogen, ze sprak zacht genoeg om ons te laten horen wat we verloren. We noemden hoop wat eigenlijk angst was, en toekomst uitstel bleek. We knikten bij elke belofte alsof instemming hetzelfde is als waarheid. Ze zei niet: blijf, ze zei ook niet: ga. Wij vulden de stilte in met alles wat we misten. Liefde wees,…

Jij zegt dat ik beter bij je pas omdat ik zacht ben, omdat ik luister, omdat ik blijf waar anderen verhuizen. Toch ben ik niet lief. Ik ben alleen gebleven toen het makkelijker was om weg te gaan. Ik geef geen rozen, ik geef tijd. Ik geef stilte waar woorden niets meer doen. Ik geef ruimte en noem het zorg. Jij noemt me veilig.…