Verzonden

De gedichten zijn weg.
Niet verdwenen —
maar verplaatst.
Van jouw adem naar andermans ogen.

Wat ze doen, doen ze zonder jou.
Wat jij kon doen, heb je gedaan.

Dit is het stille punt
waar schrijven ophoudt
en vertrouwen begint.

Niet omdat het goed moet zijn,
maar omdat het waar was.

En dat blijft.
Ook als niemand het benoemt.

hoop rust

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.5 met 2 stemmen 18