Alle inzendingen over Schrijven Aanschouwen

Vroegste schrijvers der toneelkunst van het oude Griekenland hadden geen leermeesters of voorgangers in hun werk om als voorbeeld te dienen geschiedenis en mythen van het eigen volk werden grondig onderzocht om dan een klein deel ervan dagenlang te overdenken daarbij dagelijks gebeuren hoogst aandachtig waarnemen horen naar zang en toonkunst…

kijk naar mij en zie hoe de V zijn vorm vindt de vogel die in zijn vlucht de vrijheid begroet die thermiek die hem in lagen naar de wolken laat zweven kijk naar mij en zie de hartelijke ontmoeting maar bovenal de tedere omhelzing het uitbundige welkom in mijn kern kijk naar mij en zie hoe de wonderlijke zachtheid het wint van de…

Liggend in het gras doe ik alsof ik rustig het leven aanschouw. Is het opwindend genoeg om erover te schrijven? Mijn geheugen bezit niets, geen herinnering of niets dan herinnering. Ik verzin mijzelf, liggend in het gras.…

Vertrouwen vergaat in de nachten, als deze als sneeuw voor de zon. In ieder zie je verdachten, vervloek je alles zonder pardon. Verwijten terecht onrechtvaardig, eisen onrechtvaardig terecht. Waar was je? Wie ben je? vragen zoveel. Aan mij, ik aan jou, aan elkaar. Vragen, vragen, enkel die vragen. Antwoorden zo…

Dromen ontstaan, in euforische nachten. Dromen vergaan, bij een heldere dag. Uitstel en afstel, dromen ten gronde. Weggevaagd, uit dit ware bestaan.…

Ochtenden kunnen zo stil zijn. Ze legt haar ziel in de kom van haar hand, duikt rustig in de stroming van het moment als een kind vol verwondering over beelden van traag winterende en zomerende jaren, niet vanuit haar denkende hoofd maar vanuit een oeroud zielsweten. Er is iets zachts, geruststellend dat haar raakt en als een deken…

De hoge hemel dringt wolken ontfermen zich over de aarde deze dag kan verbeiden tot mooie natuurlijke dingen leiden. Zeggen kom gerust in me wonen wees vandaag mijn hart en uit leven er waait wel een heuse reuze storm die ook weer schonend schoons kan geven.…

Neem mij zoals ik het verkies Berijdt mij zoals een ruiter betaamd Teugel mij woest aan de haren Dans de dans der liefde met mijn billen Mijn knieën omklemmen hard haar flanken Hard ruk ik haar hoofd naar achter Ik stoot toe tussen haar vragende lippen Even rilt zij en fluistert, ik heb je lief…

ik denk alleen maar aan de olijfboom terug die ik gisteren zag staan bij het station in Certaldo dit gedicht komt niet af en zal snel worden vergeten onmacht maakt zich meester van mijn denken en schrijven het jaar is weer bloedig ten einde, waar schuilen wij om het moois rondom ons nog even te aanschouwen zoek naar vergezichten tussen…

Daar waar zinloos toeval, zinvolle bedoeling wordt. Waar zien geloven wordt. Waar weten geweten is. Heimwee. Daar waar geboren worden, sterven is en andersom. Waar einde verandert, in ongekend begin. Voorbij de horizon, begint de horizin.…

maar boven alles staat mijn engel, al zijn de vleugels van inkt en haar verschijning te naakt om te aanschouwen…

Ik zal brieven aan je schrijven ik zal omschrijven hoe warm de zon was hoe koud de sneeuw hoe prettig de zachte wind Ik zal je laten voelen hoe het was. Ik zal je missen maar waar ik was was jij door mijn ogen zul je zien.…

Heb ontzag, want de Heer is rein Op Hem kan ik altijd vertrouwen Hij wil mij in liefde aanschouwen Daar kan ik heel zeker van zijn. Heer, U houdt mij vast in mijn bestaan Ik tracht te leven naar Uw wil en gebod U blijft altijd betrokken met mijn lot En laat mij nooit alleen verder gaan. ( Enkele woorden uit Psalm 19)…

Omhoog kijken naar de ster van Bethlehem die eenzaam en groots aan het hemelse zwartblauw prijkt bij een half gesloten oog rekt haar onderste punt zich uit tot een lange straal die de aarde treft daarbij door hart en brein glijdt vrij maakt van zwaar denken onsterfelijke genade van Heer Jezus laat voelen.…

‘k En durf bijkans mijne ogen niet betrouwen, o Here, op uwe sterrenglans: hoe zal ik U aanschouwen? ------------------------------------------ uit: Tijdkrans (1893)…

het land naar zee grenst oevers over de wrakke kwelder die met water lijkt besprenkeld morgen is de zee weer haalbaar dichtbij en draaien kolken onbemand de wisseling van wacht, eb naar vloed in tijden nooit gekeerd, onhebbelijk staar ik naar het Wad dat steeds opnieuw in dromen aanlandig mij verrast zij is als een viool ter hand…

Kijk en zie haar staan de lampen zo fel het verlicht en verblind het zicht Aanschouw hoe ze verdwijnt in jouw ogen verschijnt niets te aanschouwen behalve het licht Kijk Lach…

Wanneer ik in de spiegel kijk, de zoveelste rimpel weer aanschouw Denk ik bij mezelf, jeetje mens wat moet je nou Je wordt ouder en wijzer?…

zet als het voor mij was, ik zou zo bezwijken en vallen voor je charmes, tot en met een glimlach van bovenaf je toevertrouwen nog even wiegen met mijn kroon en dankbaar dat ik mocht aanschouwen dat pril geluk, ja het is echt heel ongewoon…

Hoe ik van je hou als ik met jou de sterren in hun pracht aanschouw.…

Intikken, surfen, mijn kleinkind vraagt 'omi: schrijven?' Dan geef ik hem een zoen, denk, schrijven is blijven...…

Een schouder van inkt, gedachten in gedichten, tranen op papier.…

kop, vriendinnen nog bellen om concreet iets af te spreken voor volgende week, de printer die steeds de melding geeft dat hij dringend nieuwe inkt nodig heeft Het is zo'n dag dat die "moeten-dingen" zich ongestoord aan je brein opdringen dus heb ik mijn trouwe hulptroepen hier, agenda, potlood, pen en papier en weet ik door alles op te schrijven…

Ik draai aan de kraan maar er komt geen water ik probeer het later hij drupt, maar een echte straal wil niet gaan ik sta er wat zielig bij ik maak dit zelden mee je draait aan een kraan maar het water gaat terug naar de zee dit is niets voor mij het is gedaan.…

Schrijven is een uitlaatklep schrijven is een must Schrijven is een ander iets vertellen, schrijven is een lust Schrijven is een dag wegdromen, met pen Schrijven is, wat ik in persoon gewoon ben.…

is je brief in een vergeten la beland werd ie gelezen opgeborgen verscheurd voel je weleens de traagheid van het schrijven van toen…

zoals de hemel zielen verzamelt aai ik doornen tot kleine stekeligheden, voor wie me kent was mijn schrijven de inhalatie het vermogen dat nu onbekend mijn krachten remt het toetsen van mijn vaardigheden is als smog aanwezig in de latente geest die alle scherpte heeft verbannen in de schranderheid zoals het eens was geweest moge ik…

Laats kreeg ik een brief van een 80 – jarige dame. Daarin verontschuldigde ze zich voor haar ontoereikende kennis van “www.be” waardoor ze wel verplicht was om pen en papier te gebruiken. De verontschuldiging was even overbodig als ontroerend. Ik pinkte een emoji weg.…

de dag begint aan het bureau ik daal af in een wit landschap wat geen landschap mag heten omdat er geen letters zijn geen bouwstenen geen vorm hier, tussen de regels, is het witter dan wit ik ben op weg naar binnen, naar de kern die zich niet in taal vangen laat maar ik adem diep in, in volle teugen keer dan terug, trek me op aan een…

Ik moet wel schrijven zoals jij leest een ontleding van wat ik ingewikkeld voel wat ik samengebald zie: een oude man op een fiets die naar huis verlangt en kijk - jij ziet hem oud en op een fiets en dan pas dat hij naar huis, ja en verlangt.…