Alle inzendingen over Snippers schaduw

Het heden waarin ik struikel, dunne waslijn aan de horizon, die gisteren gespannen is, schrikdraad waaraan snippers schaduw hangen, ik spartel tegen, verlangen naar de engel die de adem stokt en klapwiekend terugkeert op zijn schreden.…

Zo kort voor Het slapen gaan Glijden de Laatste gedachten Van deze dag Door mijn hersens Heen, en laten De laatste schaduw Van de dag achter In mijn brein Daarna vallen ze, Als ik in slaap val, In snippers uiteen…

clichés hangen aan het firmament als duizenden guirlandes eeuwenlang van mensenlevens vormden snippers van wijsheid…

Boer geniet dag vrij Het hooi is al van het land Vandaag geen baaldag…

Sterrenkijkers en natuurkundigen verlegden de grens, God verborgen ze achter het universum, het veelvoudig ene Kennis maakte de mens kleiner Groot kan nog slechts een enkeling zijn l'uomo universale, de veelvoudig ene Zoveel kanten heb ik niet De wereld valt versnipperd als confetti langs mij heen, hoe ik ook mijn best doe om alles samen…

snippers verstand dwarrelen voor mijn ogen moet ze vangen ordenen niets verliezen nee stop luidt een stem snippers verstand in de mand van vergetelheid op een onbeschreven blad laat hij zijn pen zegevieren nu zie ik door zijn ogen…

Overal door de wereld Zwerven de snippers rond Van toen god Zijn foto verscheurde…

moederziel alleen het leven voor haar schatten eindigt nooit sprokkelt splinters scherven snippers in haar kinderen verstrooid…

God zei dat ik een liedeke moest maken. Ik zei dat ik niet kon. Hij leê* mijn weifel-hand en wilde bij me blijven zoals een moeder doet die kindeke leert schrijven en 't lied begon. En 't lied begon te groeien uit mijn handen lijk uit de mei het gras; nog voor ik aan die wasdom bloei en zaad kon wensen stond heel mijn herte rijp van liekens…

dat ik in snippers val op natte grond weer samenklonter lelijker, vormlozer nog bozer dan ik was niet meer te versnipperen breekbaarder dan glas…

de ecologische hoofdstructuur nieuwe nomenclatuur Natuur Netwerk Nederland de kaart van het land ziet eruit als prullenmand vol slierten, knipsels, snippers natuur overgebleven nadat boeren, steden, wegen, bedrijven hun deel hebben gehad die snippers zijn beschermd er mag van alles niet ze zijn lang niet allemaal Natura 2000-gebied ze vergrassen…

tussen verregende herfstbladeren verwaaien snippers van de brief die zij na een oogopslag onverschillig verscheurde achteloos vertrappen modderschoenen flarden tederheid tot pulp…

Des daags scheen ’t helle licht uit ’t volop-blauw En flikkerde op het water, en de stenen Van huizen en straten waren wit beschenen En grijs bestrepeld met der takken schauw, En in de ganse stad waren door-énen De warmte en schaduw, ’t zonne-licht en kou, En waar de warmte lag in de luwte lauw Woei felle wind om huizen-hoeken henen.…

Zoals bij 't sneeuwen die vlokken vervaard weiger en trage vallen op aard, zo moeten alle gedachten van ons van uit hun hemel van dromen en dons dalen op aarde waar alles dooit wat sneeuwwit en droomrig de dingen vermooit. Droef is de dooi maar als uitgeblomd gesmolten bloeisel gefilterd komt na duistere reizen door wijze grond kristal…

Geljk een arme, blinde hond van alle troost verstoken, dwaal 'k door de zoele avond rond en ruik de lente-roken. Er waart - lijk om een vrouwe-kleed waar oude driften in hangen - er waart een geur van schamper leed en van huilend-moe verlangen. En 'k dwaal, een blinde hond gelijk, door dralige lente-roken, mijn hart van alle liefden…

Een man die, moe en levens-mat, en liefde-leeg, en zorgen-zat, zijn avond-maal bereidt: hij roert de melk, en breekt het brood,- waar hij van leven of van dood verlangen kent, noch nijd; - hij ziet de gulden hemel aan, en voor zijn stoep de sparre staan waar 't laatste licht in straalt éen poze nog, éen warige poos, 'lijk in zijn hoofd…

ik zag je dansen op de zwarte lijn die de gouden glans als schaduw had alleen je ogen twinkelden in weerkaats het ongeziene priemden stralen zonder eind met jouw pirouettes bouwde licht zijn cirkels in piramides tot de hemel waar zij in ontmoeten het sterrenlicht begroetten in de blauw- gouden kleur die zonder zwarte…

ik uit en geniet met smaak van het gerecht dat ik zojuist heb bereid de niet gevallen regen de ijle mist ik snijd plakjes van de wolken en bewaar ze in een kluis in de schemer hoor ik de schaduw van een schaterlach die ik met een glimlach honoreer…

ik hou het niet meer bij elkaar in de onrust van leven valt mijn geest in snippers uitéén stapels herinneringen troosten mij alle bekleding is bijna weggehaald niets is meer te weerleggen alles vormlozer en breekbaarder dan glas…

De wereld valt op me En dan word ik door Onmetelijke zwaarte verpletterd En ' t vreemde is Dat het lijf nog min Of meer intact lijkt Waar de geest in Miljoenen snippers uiteenwaait En het Ik onherstelbaar Beschadigd is…

past zoveel verlangen in één gedicht vraagt hij veel dichters schreven over wat niet komt en wat niet is in snippers lijkt verlangen niet groter maar wel meer misschien past verlangen slechts in een levenslang gedicht…

om de hoek van inzicht komt het land tot leven in uiterwaarden, in uitlopers van geheugen met wendingen die te overzien zijn in snippers van nauw verweven achterland maar op het snijvlak van geestesverschijning fluistert een vrouw niettemin ‘wacht op mij’…

Zonder twijfel is een mens een steen die niet wil blijven liggen wachten op wat komen gaat.…

Soms weet ik dat ik niets meer verzinnen kan en vraag ik mijn schaduw waarom hij mij nooit vraagt wie ik ben.…

Pijn is weten waarom je niet meer onkwetsbaar bent. Angst is geloven dat je hulpeloos bent. En mens zijn is beseffen dat je zonder pijn en angst niet weet wie je werkelijk bent.…

Hoogtepunten zijn voor mensen momenten waarin ze eenzaam gelukkig zijn. En dieptepunten zijn voor hen de herinneringen die ze niet kunnen delen.…

Zoveel tijd verstreken Alles is veranderd Alleen mijn gevoel Voor jou staat stil De wereld draait door Zomer wordt winter Vogels zijn gevlogen Net zoals jij ging Ik leef mijn leven Vandaag en morgen Zonder jou liefste Leegte zonder warmte Al wat er overblijft Een verloren vriendschap Snippers van verdriet Verdwenen in de ruimte…

Ik schil mezelf in tranen druppel glas in duizend ogen kleur de ringen donkerrood snij momenten vrij van leed. Ik fruit mijn geest in olie smoor het verleden dicht kruid de toekomst met peper blus af met koele analyse. Het leven smaakt me weer.…

de tafel is vet van vieze kindervingers het raam is nog vetter van vingertjes, die wijzen naar merels in de boom de vloer ligt vol zand kruimels en snippers floeps, daar gaat de melk over een tekening van vakantiepretjes…

om hen te lijmen tot één blad een kalender die onbekende dagen telt Ze hadden de nul al voorontdekt het jaar van de zon uiterst juist ingeschat de eibaan van planeten geschetst op klad de schaduw van de maan verwekt…