Alle inzendingen over bekladding

Het is onrustig in het land Er worden standbeelden beklad…

Daar wordt genoeg papier beklad.…

Een dagboek zwart beklad met een beetje kleur misschien- Wist ik dat het over was want eerder kon het niet verliezen- Daarom zing ik een afscheidslied van eerder- Om je te laten weten dat ik aan je denk altijd.…

Het enige benul dat ze nog hadden Was hoe men joodse graven moest bekladden.…

IJskorrels dansen bakstenen liggen los in het zand mijn hoofd gebogen onder mijn capuchon vind ik je deurbel beklad en bestickerd Ik zoek een getuige die me vertelt dat ik zijn mocht wat ik hoopte wie ik was…

Macron is bezig Frankrijk te ‘hervormen’, Er wordt geprotesteerd, er wordt beklad, Want al die 'gele hesjes' zijn het zat, Genoeg om de Bastille te bestormen. De troep – nadat het stof is neergedaald – Wordt weer door gele hesjes weggehaald.…

Ook ik ben zeer begaan met het klimaat Maar deze actie was beslist foutief Ik heb Het Meisje met de Parel lief Het werk bekladden was een dwaze daad Ik was geschokt dus mijn reactie was: ‘Toon ook respect voor meisjes achter glas!’…

Na Polen, Marokkanen en Chinezen zijn nu ineens de Grieken aan de beurt wier goede naam beklad wordt en besmeurd. Met reden? Laten we wel eerlijk wezen; ’t Wordt buitengewoon moeilijk vrienden maken voor Nederland in buitenlandse zaken.…

Geert Wilders laat zijn roedel luid scanderen: 'Veel minder Marokkanen in de stad' De eerste huizen worden straks beklad Gezaaide haat kan zomaar exploderen Contouren van een oude spookgestalte Kristallnacht en een verre zwarte halte.…

opgelucht een geest vol bezwaren weg compleet weg geschreven geen schouder om te wenen wel papier om te bekladden vlagen verdriet in gevangen schrijven nat gevlekt doffe pijn bewaren toevlucht een geest gevlucht in jaren…

Toen kwam de verlichting Hunkerend naar de waarheid Een ontkenning van het patent Twee benen verweekten Een onweer in het brein Een ondraaglijkheid van pijn Schokkend raakte een lijf de grond Beklad met tranen en verlangen Een hart al brakend eruit God heeft zich verhangen omwille van mij…

de zwarthemden marcheren niet meer hun brandstapels ontaarde boeken zijn begraven en het bloed op hun knuppels is geronnen als de korsten op ons hart jodensterren worden nauwelijks beklad vandaag de kampen zijn nog steeds musea toch wordt er stil verzet gevraagd niet op de muren niet op de daken niet luidkeels en ook niet duidelijk.…

't Waar' vergeefs dit koude blad Met nog kouder zwart beklad, Om te melden, welk een gloed Ge me in 't harte blaken doet; Zulks vereiste ene englenhand, Met een stift van diamant, En een inkt van vloeiend vuur Op des hemels reinst azuur! 1839…

De graven werden beklad, de bloemstukken gejat. Struiken werden uitgetrokken, en voor zij vertrokken, zijn ze nog een kapelletje binnengedrongen, om de sarcofaag te onteren. Wie doet nu zo iets, wat is er in hen verwrongen? Hebben ze geen eerbied om te eren?…

Zijn bladen zijn wit en hij schrikt niet, wanneer ik ze met mijn zinnen beklad. Overal tekent en schrijft hij mee, ik ben niet alleen, we zijn altijd met twee. Zijn humeur verandert net als het mijne, want hij is ik en ik ben hem.…

meer en meer worden boterhammen belegd met achterdocht beschuldigingen vinden het heden branden handen langs borden waarin grote barsten blijven 't dagelijks opruimen worden knelpunten, het bekladden van verdwenen mes-steken geen enkel beeld kan nog rusten; achteraf uitgetekend in een te kleine kamer waar voeten gekluisterd zijn…

Meeuwen bekladden haar dak. Zij blijft sterk en op haar gemak. De grote zeeën spreken tot haar. Ze zeggen: “Je loopt gevaar”. Vol hooghartigheid en moed spreekt zij: “O grote zeeën, niets van U schaadt mij.”…

Zwarte nevel daalt en verslindt grijze muren, met smart en pijn beklad. Angstkreet klinkt op uit de donkere massa. Schimmen deemsteren tussen uiteenbarstende slierten rook, alles vermorzelend op hun pad. Een lichtstraal wordt langzaam gewurgd: nooit bereikt hij zijn doel.…

Muren beklad met grauwe strepen – het is niet mijn schuld. Lieve trouwe morgen, waarin ik ontwaak is dat waarin ik slaap?…

Afgestorven, los gewaaide bladeren dwalen in het rond vinden uiteindelijk een plekje op de reeds bedekte grond onder warm gekleurde bladeren schuilt een egel, die geduldig wacht tot de winter komt het bankje, waar zich dagelijks de oude man bevond is beklad en verlaten het bankje wat wezenlijk voor hem bestond natte haren, zwarte poten…

Het oude houten tafeltje achterin de tuin Heeft zijn beste tijd gehad Het mist de stevigheid en is grijs in plaats van bruin Niet meer zo fier als toen het de tuin betrad In de kieren is het met mos beklad Het heeft kwasten als een kale kruin Het doet alleen nog dienst als puin Verweerd is elke lat Er zijn tijden van vreugde geweest Warmte…

ik wist het beeld elegant en strak met blinkend staal bekleed waar zijn licht weerkaatste wilden mensen weer samen praten maar omdat natuurlijk gezag alle harten bond verloren anderen hun macht er werden al snel schaduwen gesmeed tegen zijn rijzende zon het beeld werd beklad de sokkel ondergraven door leugens en valse vragen…

Mijn hart is breekbaar Het werd beklad Bespot en door het slijk gehaald. Heb ik dat verdiend?…

ik een grappig, jong meerkoetje vrolijk over het gras achter zijn/haar moeder/vader grie- zelig eng maar intens met blijmakend getover aan hollen, waardoor ik intens gelukkig word, alle wereldellende abrupt vergeet en besef, dat ik ooit net zo klein in de wereld ben gestort, de nederige schoonheid wordt nog steeds met lelijke graffiti beklad…

Bij het krieken zwellen de windgeluiden hebben mijn ogen echt de nacht liefgehad heeft een onverlaat unieke Banskykunst beklad maar wat heeft dat nu toch te beduiden. Hij zal weer opnieuw mogen beginnen vlijtig realistische dingen weer te duiden wellicht nu overdag beginnen in het zuiden wetend dat daar inwoners zijn werk beminnen.…

Waar is het land dat ik heb lief gehad Het land vol warmte en zonneschijn Waar alle mensen altijd welkom zijn Niet door afgunst, haat of nijd beklad. Ik herinner mij de stille vrede In stad, ’t kleine dorp of gehucht In groene weide onder blauwe lucht En nevelig bos dat de kim beklede.…

Men zou zelf die schilder willen zijn om het aardse linnen te bekladden in de kleuren van de regenboog de diversiteit te bewaren om dat mythisch beeld in z’n archief op te slaan het betreedt een bont verlichte weg voor nu, voor later en voor altijd.…

Haar handjes kloppen tegen de opgetrokken muren beklad van beelden rond niet begrepen zijn. Er woedt een storm van.... van nooit verwoordde opgekropte woede tot de muur barst brokstukken worden uitgekotst, naar buiten sijpelend.…

subtiel, werd ontstoken door jouw wakkerend vuur Nu gevangen in wat mij ontviel, waar liefde langzaam verwerd tot zuur Het gevoel is te fragiel, om de moed te vinden en te vergeven Veel te wankel en instabiel, om zonder jouw liefde verder te leven Mijn hart dat eens liefhad, voordat het in duizend stukken werd gebroken Nu bloedend en ruw beklad…

drie Action smurfen verven paal in het midden van de stad in het midden van de nacht in het midden van de geschiedenis niemand deed iets, net als toen de kransen kijken moe van rouwen toe waar is het fatsoen? en mannen in de kleur des Konings, in de kleuren van de slaaf, mogen het weer opknappen. net als toen. alsof er niets gebeurd…