Alle inzendingen over lege nesten

gekooide liefde gedijt niet tussen tralies gaat ze dood ongevleugeld heimwee naar de hoge vlucht een windei in het lege nest…

Grote bonte specht In een rood broekje gehuld Hakt zij berkenhout In een blanke stam Omlijst door zonnestralen Begint zij haar nest April dient zich aan Tot haar lege nest syndroom Zal dit haar thuis zijn...…

Een verre hond blaft gedweeë populieren in de winterzon lege nesten hoog in het nobel gebinte zwijgen lijk vermoord een paard dat ik aan de praat probeer te krijgen snuift vervaarlijk luid ik lach me dood…

Het is vandaag Vaderdag een dag die me weinig zegt als verlengstuk van Moederdag wat me ook zo weinig zegt maar vandaag toch een gevoel vader´s lege nest syndroom; gisteren ging zij op vakantie mijn dochter met haar moeder ik hielp, pakte in en zwaaide uit en daar stond ik, en betrad hun lege, vooral stille woning waarin geen leven te…

Het lege nest, zo levenloos en stil. Herfstig bezoek komt stijlvol langsgedruppeld. Maar daar komt Opa alweer aangehuppeld. Hij lacht ondeugend, slaakt een harde gil. Eerst dansen op de bank, dan glijden van De leuning van de trap en dán, en dán..!…

De nacht laat het lege nest los.…

het is het lege nest op de schoorsteen de blauwe sluier rook die over de daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel die in de verte roept het is de verdwenen zandweg de oude afgepelde verflaag op een deur de dag van nevel en dauw het stuurse zwijgen het is de beklemmende namiddag het dorp dat nooit het mijne werd de korst…

het is het stille lege nest op de schoorsteen de blauwe sluier rook die over de daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel die in de verte roept de verdwenen zandweg de afgepelde oude verflaag het is een dag vol nevel en dauw de beklemmende middag het stuurse zwijgen het dorp dat nooit mijn dorp werd de korst van afstand…

het is het lege nest dat op de schoorsteen achterblijft de blauwe sluier rook die over grauwe daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel in de verre verte de verdwenen zandweg de vervaalde verf op kozijnen een dag van nevelige dauw de middag die in stuurse stilte verstikt het dorp waar het windstil is de korst van vervreemding…

Twee jongen waren uit het ei gekomen het ouderpaar op jacht naar vis en muis die waren maar heel eventjes van huis toen heeft een valk de kuikens meegenomen. ’t Is de natuur, toch snijdt het door mijn ziel: dat lege nest, hoog boven op een wiel.…

nesten onbewaakt zal gebroed niet meer gedijen…

het is bitterkoud buiten zonder haast stilte strooit zich rond het lege nest, neemt een kleiner wordend boomblad mee het breekt op het voorhoofd van de nacht met de blik naar boven ik loop voorbij, blijf mezelf zie wind blazen, sterren in gele kleedjes langs de lengte van het huis ik wil ze vangen, vandaag, nu en morgen weer…

Een leeg nest is wat in de spouwmuur nog rest van de hommels, die brommend en noest met een minder soort nectar gevoed naar een meer dan één morgen vervlogen. Zo heeft de winter tot nog toe bewogen. Door de reet van de bus kan 't naar trekken.…

Twee achterblijvende ouwetjes in een grijze leegte… Is dat het nou, dat lege-nest-gevoel? Is het echt zo? Kan dat ook mij overkomen? Ik, die altijd roep van ‘heerlijk straks weer tijd voor van alles en nog wat...’ Ik herken mezelf niet, die weemoed die me zomaar overvalt. Ben ik dit werkelijk...?…

Een leeg nest. Het niet zijn. Voor het zijn. Alles kan nog. Ieder ongeschreven woord kan nog veranderd worden. Het is nog niet onderweg naar een lezer. Geen reiziger van betekenis. Nog vol van niets. Nog niet gekleurd. Nog niet gekreukt. Zonder handen. Zonder pen. Al wel losgelaten. Maar zo vrij als wit. Nog niet betast door ogen.…

Het lege nest bezoedeld, vloog het mannetje zijn gang en weerde zij, prooi tussen beestige vliezen, uit zijn borst het liederlijk gezang. Schoner kon hun leven zijn vergaan. Maar zonder één keer voor zichzelf te kiezen, volhardend in haar rotsvast geloof bleef zij rond hem vliegen: doof.…

elk jaar weer opnieuw die lege vogelnesten bij het zomersnoeien alléen mensen hebben last van het nestsyndroom als hun jonkies vliegen leven, paren, voeden kinderen worden groot vinden hun eigen weg…

[vergeten beeld & geluid] de laatste lege-nest-rol door Ronda de volle afwezige bonken p-ronken de brommende melodie-ideezeëen de verschralende granietpiepkraakjes de stuitering in tussentoonmaten de bevrijdende stuiptrekking der terugtocht…

hoewel zij naar een verre stad vertrok lijkt ze thuis aanweziger dan ooit ligt haar beduimelde knuffel nog altijd op ‘t kussen staan Jip en Janneke haast stukgelezen in de kast waar ik die verhalen elke avond tot leven liet komen, zie ik haar nog met slaap omrande ogen muisstil naar dromenland gaan…

Het nest is leeg Kinderen vliegen uit Weemoedig kijk je om tot de horizon hen opslokt Komen ze ooit weer? Je gaf ze wijde vleugels maar vliegen is hun eigen lot.…

Het komt hard aan Om te erkennen In te zien En toe te staan Dat het nu stil wordt Je zult moeten wennen Dat je moederplicht Nu is voldaan Je kan ze nu Niet veel meer helpen Ze doen het zelf Zoals het moet Los van het nest Gaan verder leven Zelfstandig worden Op eigen voet Laat het los Al is het moeilijk Voel je je leeg En schiet…

fietsen wij naar zee De lage zon legt heimwee op de wegen De kinderen zijn gelukkig groot Ons leven is voorbij gevlogen Een trein die voortraast naar de dood Straks mogen we het glas gaan heffen En toasten op een rijke oogst De nieuwe vrijheid die ons werd geschonken Maar bij de zee wacht ons de twijfel De kuilen op het strand zijn leeg…

ik keek verbaasd totdat ik in de gaten kreeg: het nest was leeg is het vreemd, zo nu opeens dat heimwee naar mijn eigen nest, naar het koesteren en baren, naar een leven binnen varen op een schip vol levenslust en dat nog niets vervlogen is in plaats van die gelaten rust nu er één gevlogen is?…

uit moet wat kan het haar nou verdomme, ze besluit de hele rataplan te laten stikken, laat ‘m maar een ander zoeken als ‘íe d’r nog ééntje krijgen kan want ze is het meer dan zat slavin te zijn als ie dan thuis komt na een superzware dag wat hem nog rest is een leeg nest en heeft ‘ie het helemaal voor hem alleen maar elk nadeel heeft z’…

Niet voor lang, want het ouderlijk huis weet ze nog steeds te vinden gelukkig wel denk ik dan, met een groot verschil: ze heeft nu haar eigen omgeving die “ thuis “ is en weet: Wat uitvliegen betekend, het nest op het water is leeg de kleintjes spartelen op de kant het nest van de kinderen is eveneens leeg maar: Het ouderlijk huis blijft een…

"Alleen dalen gaat vanzelf" (Miguel Indurain, net na zijn legendarische (eerste) inzinking in de tour van '97)…

er ligt een nest op straat uit een boom gewaaid vannacht gelukkig is het leeg geen gebroken schalen het nieuws meldt: er zijn geen meldingen van stormschade…

Op sommige plekken is ‘t riet geplet vanwege een nest kleine eendjes bewegen tussen stengels met vader of moeder alsof, net alsof ik daar vandaan waar mijn nest, waartussen en wie dat was… in eerdere reïncarnatie Maar ook dat er daar en hier veel nesten zijn en ik me ook in andere nesten thuis kan voelen…

Ga nu maar liggen liefste in de tuin, de lege plekken in het hoge gras, ik heb altijd gewild dat ik dat was, een lege plek voor iemand, om te blijven.…

is niet meer van nu verdwijnend van binnen uit tastend als een blinde rustend op een bed waar het matras van versleten is het maakt het niet meer waar waar het voor geschapen is de wereld slechts nog een dorp op het podium van onvrede waar mensen door elkaar lopen in vleugels reppend op zoek naar hun nieuwe nest…