Alle inzendingen over licht verse

De nacht hier, het licht ver weg van jou Een ster pinkt Ik voel, de pijn van de ster Ik mis het licht, maar ik weet, het licht is hier in mij, in mijn hart…

rond En hoor de beeldspraak eens naar adem snakken De taal gutst uit een ongerijmd begin Het ritme van de maat markeert het front Laat de Jihad der poëzie beginnen Het lichte vers zal weldra overwinnen…

Als dichter ben ik meer dan geniaal En is het dan teveel om te verlangen De Stip Prijs ooit voor licht verse te ontvangen? Of vindt u zulk een ijdelheid banaal? Wat zegt u? Ooit? Wellicht? Misschien? Een keer? Nou, weet u wat? Ik hoef hem al niet meer!…

Rustend op de bladeren van gemoed de zinnen langer laten groeien beelden van dromen, exotische kleuren oranje palmen met ingesmeerde decemberzon naakte schaduwvormen delven paden in een uitgestrekt licht, zo licht ver dragende fluisteringen in de sneeuw van stilte zoete sluimeringen sluimerwoorden levenszacht bedacht.…

het komt wel voor wat vaker dan voorheen dat ik uit de tijd geraak en in iets anders overvloei zeker ik ben dan genoeg heb binding met het al om me heen het lijkt of ik uit een spoed ontwaak de aarde draait niet meer maar ik vertoef nochtans in een surplace als een lichte veer, heen en weer, totdat ik vaak ongewild, voor even…

Gedachten stijgen op, Naar ’t licht ver boven mij, Verspreiden zich in ’t firmament, Tot een absoluut niets, Lijken nooit geweest, Laten zonder één spoor, Leegte achter.…

Mijn ogen houden van diepe meren Sprekende spiegels zonder geluid Mijn handen zoeken naar lichte veren Dansend over mijn huid Mijn ziel zoekt naar stille rust Een plek om opnieuw intens te verlangen Mijn mond wil iemand die haar kust Iemand om haar woorden te vangen En ik?…

ik bonkte met mijn vuisten tegen het donker dat ondoordringbaar voor mij was glad en gesloten het echoën was in de pijn van mijn handen verdwenen slechts een beurs gevoel aan het einde van krachteloze armen straal voor straal had ik het laatste licht ver achter mij zonder reflectie of weerkaatsing bleek ik totaal gedesoriënteerd…

we zagen de lucht uitwolken als was het sneeuw kleine glinsters spatten het licht ver van ons heen zacht dekten vaag natte plekken jouw voetstappen voor ons die wij vol verbazing en met een glimlach volgden op de achtergrond het orgelboek transitie waarin zware tonen rijken en bestuurders kloonden tot de bv nederland voor meer geld…

Ik droeg mijn innerlijk licht ver voor mij uit. Ik nam het vuur; bracht haar van binnen naar buiten, door donkere ruiten scheen een pril, steeds sterker, stiller wordend ideaal licht. De fakkel voerde haar doel, haar bedoeling veel verder dan enkel haar baarmoeder: zij bleek een al gehele, grote zorgende, verzorgende moeder!…

in gedachten danst wat jij ooit was, verder als kleine puntjes licht ver weg als grote lichte schaduw ga je door de donkere dalen van eeuwig niets.…

ruimte trotseer alle gevaar mijn kleine zachte kustlicht brand maar kringlicht in de nacht krekel zing maar voor haal me door de nacht heen zo verglijden uren cirkel warme gloed is ‘t de wind die bomen ruisen doet kringlicht in de nacht krekel zing maar voor haal me door de nacht heen de kandelaar lijkt groter als laatste loodjes licht…

Soms heel donker blauw, soms ook licht. Veren van schuim neemt de wind met zich mee. De oceaan is een adembenemend gezicht. 't is of het water in een reusachtige kom ligt, de rand als horizon, rond en prachtig. Het donderend geraas van de branding geeft zicht op een niet te temmen natuur, zo krachtig.…

Ook al zul je zwijgen ogen spreken immer de taal zo eigen wil licht niet bestaan zonder schemerzicht doch blijven stralen boeien wanneer verleden verlaten is en morgen wederom wordt ontdekt en opnieuw…

ik plaats de woorden hier en daar maar waar ik ze ook zet het blijven woorden naast elkaar niveau niet je- van- het gammel als een oude fiets een sonnet met lekke banden luchtig ledig helemaal niets poëzie met losse handen buiten zinnen ben ik zelden in de regel helemaal niet ik schrijf niet om te vergelden geen exploitatie van verdriet…

Het is een wonderlijk zicht om hun ontwakend licht ver weg van dichtbij mee te maken in het donkerte van een sluier Onlangs heeft men afscheid genomen van de zon bij avondlucht die zich graag laat vullen of voeden met fonkelingen in klein- en groot formaat.…

soms werpen ze een kus, soms stokken of grappen dat ik me mooier moet maken tegenwoordig verschijn ik in een lange zwarte tutu draai steeds rond of ren van licht naar licht ver kom ik niet, blijf waar ik hoor onder een lantaarn zou u dat willen, samen gaan liggen na een lange zomerdag luisteren naar wat gonst, wat zingt onder het asfalt…

De vrije wind danst tussen je takken, dragend bloemblaadjes als lichte veren, vluchtig als herinneringen die net voor de zon vervagen. Je strekt je uit naar de hemel, je ziel vol verwachting, wetend dat pracht bloeit in het loslaten van de tijd.…

Ik, Ik wacht, wachten, Ver van het licht, Ik wacht, In de donkere nacht, Terwijl het dag is. Ik probeer door te lopen, Te rennen, Al rokend of straalbezopen, De weg beloop ik schokkend en stokkend. De weg die ik zou moeten gaan, Is, van hier, Ver vandaan. Ik probeer het licht te zoeken, Maar het lukt me niet.…

verborgen licht in het middelpunt verscholen vlam gevat kaarsvet druipt dansend vanuit een eenzame nis diep in de muur houvast lief vergezicht ieder uur verlaten ligt de straat in tranen nacht huilt inscripties in houten tafel labyrint beschermt ons raadsel laarzen vies in dit atelier niet voor maar na het gevecht touche woord voor…

het uitzichtloze is nu dragelijker daar er licht schijnt aan het eind van de tunnel heel even verstoorden pennenlikkers de balans door mij te beproeven middels een koekje van eigen deeg en omarmd door engelen vervolg ik mijn pad met lichte tred…

't Licht streek contouren Jouw maanverlichte huid Jouw ogen glanzen Dansend vuur Hemelse twinkeling De schittering in Schoonheid Heerlijk jouw lijf Jouw weelde Zo puur Nacht van verlangen Jouw maanverlicht gezicht Gracieus en sierlijk Zacht gekust 'k Voel jouw genegenheid Mijn handen strelen Zachtheid 'k Wil mij in jou Verliezen…

Toch is het hem, alsof de hemel dieper wordt, Wanneer die lichtzuil in 't omringend duister schiet: Zo doet een vers alleen 't vele des levens niet, Maar 't enkele in ons, dat oneindig is, beseffen.…

Zij kijkt naar het licht van een ster die fonkelt ver. Zij verwondert zich.…

Een vrolijke god, genaamd Bacchus Orakelde in amfibrachus: "De mens loopt te mokken En noemt dat betrokken Mijn raad: drink in godsnaam, en lach eens"…

Groene veren van vreemde vogels vliegen voortvarend ver voorbij violet van vlammende violen Koningsvarens vergen vrijheid…

waar blijf je ik wacht een geluid een auto een voorbijganger maar niet jij kom je nog of blijf ik de hele avond eenzaam jij bent zo ver van mij verwijderd ik zie de muur groeien maar kan het niet verhinderen steen voor steen wordt hij hoger jij neemt een zijweg ik verdwaal zal ik de weg naar jou nog vinden ik zoek hopeloos reik…

Ik wil mezelf zijn maar ver weg van de mensen die me kennen weet ik niet meer wie dat is Ik wil van mezelf houden maar ver weg van de mensen die van me houden weet ik niet meer wat liefde is Ik wil schreeuwen maar ver weg van de mensen die naar me luisteren ben ik mijn stem verloren Ik wil mezelf zijn maar ik weet niet wie dat is…

ik kan je niet meer volgen je bent weer ver weg van mij…

er vallen duizend bommen op Den Haag het Binnenhof verandert in een krater het Huis ten Bosch bezwijkt en niet veel later komt ook de Haagse Toren naar omlaag het Kurhaus en de pier bestaan niet meer en het Bezuidenhout is weer veranderd in een kerkhof waar het bloed meandert de stilte doet weer denken aan weleer gelukkig is het allemaal…