Alle inzendingen over stofwolken

turend naar de kim ingepakt door stofwolken zie ik kamelen…

angst stinkt net als zweet bloed en lijken in diepe gronden zwarte fossielen van moorden tol van het slagveld tijd slaat op hol in stofwolken van stilte…

Waarom zou de zon schijnen als de dikke donkere stofwolken van de niet aflatende bombardementen toch blijvend het zicht ontnemen van het licht van de wereld; DE ZON…

De danser op het slappe koord rouwt om de stofwolk in zijn zog van demon, engel, vakman, underdog- gevallen met hun allen.…

Boven elke afgrond bruggen aangelegd terwijl het licht naar beneden suist Strohalmen voor houvast doekjes voor het bloeden voor het stuurloze hart Geen handen als Hybris struikelt wankelt voor de val In een stofwolk van stilte met de mond vol tanden tussen gebroken porselein…

Je zou de korrels in de woestijn tellen Tot je adem geel kleurt Er is nog een gedeelte te gaan Dat als ‘leeg’ te boek staat Daarna zouden we gaan reizen Naar het uiteinde van stofwolken Het schijnt dat daar nieuwe sterren Ontstaan als dichtheid compact genoeg is Niemand die ons zou opmerken want Afstand is geduldiger dan vlees…

dit zijn de dagen van stofwolken en woestijnhitte van zout zeep vuren en dodendansen dagen van bochten en ravijnen van vrijplaatsen van doekjes voor het bloeden dagen van gesloten harten en deuren van branden droogte en de onbarmhartige zon dit zijn de dagen van korte dromen van lethargie bedrieglijke kalmte inktzwarte…

Nu haat met kracht uit oren spuit Gaat het oprechte luisteren uit Nu des redens stem op onwil stuit Klinkt slechts de roep der wrake luid Met gigabytes fake news gekruid En stofwolken en dampend kruit Geen olifant met lange snuit Blaast dit drama ooit nog uit…

Schuim onder de vogels, schuim dat wegstuift en weer aanwuift als een kwetterende stofwolk, schorem dat vecht om elke kruimel, stof- badend plebs, honk- vaste landloper, Jan Rap die doodgaat zonder maat, brutale bek die stinkt naar paardenvijgen, gespuis dat vliegt. ------------------------------------------------------…

Oefening staalt spieren schuurt erosie weg ik zweet stofwolken korrels zout in zand. En zie een reebok spichtig wegschieten een onbewaakt moment valt op slag dood.…

Bas heeft dikke vochtbenen, broer Jan adviseert hem de stelten-dans van de Yukon indianen, beroemd om hun benen mager als bonenstaken Bas danst doorheen de nacht, ziet ‘s morgens blij verrast spillebenen euforisch danst hij lichtvoetig stofwolken uit de straatstenen Tot Jan grijnzend bekent dat hij de bril van bijziende…

Vesuvius' as stijgt ten hemel uit een bijna dode vulkaan de laatste adem vaart in Paradisum uit de krochten van het Vaticaan Een stofwolk van niks? Françoise Sagan heeft millionsellers geschreven bladzij na bladzij zeker tien meer dan achtenzeventig...…

stofwolken benemen het zicht op zandgeschuurde bergen toch ziet hij de verte zingen van wilde bloemen in het land tussen bijbel en banjo klopt Doc zijn pijp en Sara wakkert het vuur aan, speelt de rimpels uit zijn lijf onvervalst klinkt daar als echo van een waterval een stem, white blues Jimmie klatert in het schrale dal hij verjaagt…

boven de sprookjes uit het zuiden hangt een onwelluidende stofwolk rijmpjes over dat zielige dierenrijk lijken waarover de mensen zwijgen het wegkijken van de werkelijkheid bestrijdt elke kalverliefde voor poëzie gedichten kunnen juist laten zien hoe opportuun onze kijk op alles is maar platslaan zonder kraak of smaak daar raakt niemand…

velen gingen je voor en zullen nog volgen in de worsteling om boven te geraken op de top het uitblazen het om je heen kijken in grote verwondering de wereld zien van boven en daar ook de ontdekking dat je het nooit zo zag daarna eindelijk de beloning in een stofwolk naar beneden langs Chalet Reynard en verder door het bos naar Bédoin…

naar Nescio het oorverdovend gerucht 't geluid van fietsen in een stofwolk naar beneden als beloning na een klim gezoef van dikke banden het klapperen van een fietstas en 't zware gewicht van de tent achterop de bagagedrager 'jongens waren we- maar aardige jongens' schreef de schrijver Nescio ooit in zijn relaas over de titaantjes…

Op een onverharde weg met stofwolken achter de rug bloeit de appelbloesem tegen de helder blauwe lucht. Gedartel in het weiland het ultiem gevoel van vrijheid met gespartel in het water bouwen zij met zorg hun verblijf.…

Hier, op deze dorre grond, waar eeltkadasters stofwolken doen ploffen achter ballonnen - jankt de mottige Messias, gevangen, een vissenkom vol. Wees niet angstig. Verstop de klokken niet langer achter stropdassen. Wij ontbossen de toekomst tam.…

Je schept de geuren in je hand, Stofwolken verdwijnen in het zand. De zon beweegt zingend in je woorden, Schaduwen gaan weer in de aarde wonen. Een lach danst speels in je lijf, Het licht weet met je vrolijkheid geen blijf. Grijze dromen glijden van je af, Je hebt dit lentewonder niet zelf bedacht.…

voor iedereen van ingrediënten die niemand kende zelf zei hij – melig als zijn brood – dat hij ze plukte als de zon precies boven zijn bakermat reikte Wij geloofden hem immers hij vertelde louter leugens tegen de kraaiende kraaien of de grijze kroonkraanvogel wiens koperen kraan schraal praalde En op een dag, tezamen met stroperige stofwolken…

schrikdraad en hekken daar is het waar de afbraak van vergezichten zijn grimmige tentakels uitsteekt daar huist wildernis licht en ruimte kunnen slechts ademen in de geplaveide dromen van een man die met trage tred de schaduw zoekt onder een eeuwenoude mashatu boom stampende snuivende gnoes trekken in stofwolken…

(voor Mirjam) De tijd en het onzichtbare doet vervagen, dat weet iedereen, stofwolken achterlaten is een methode om te verdwijnen, maar wat in mijn ziel is gebrandmerkt laat zich niet bedotten.…

Jeanine met haar krokodillentraantjes, Pseudocompassie en gespeeld verdriet: “De optie af te treden past mij niet, Want momenteel jaag ik op nieuwe baantjes.” En Hennis-Plasschaert hief daarna het glas. Een plas, en alles bleef zoals het was.…

Hij ziet geen Karavaan, hij ziet Van verre slechts een stofwolk wemelen, Hoort van de drijver van de kemelen Nog ’t slepend en wegstervend lied. En schoon hij weet, ’t morgenrood Vindt hem slechts stervend daar gebleven, Toch naar de tekenen van het leven Staart hij in ’t aanzicht van de Dood.…

met ruim sop ‘t heelal bedruipen op snoeiharde golven van Sagan de mega-asteroïde 1997 XF-11 en vastgekitte vulkanische as delven in de stad van de hoge priestersklasse de schaduwomtrek ‘n woestijnbriesje ‘t paradijs verrast de hallo-Hawaï-tolk met tieners vóór negen-negen-negen ’n gloedvolle sleur dóór ‘n stofwolk van niks kwam 2002 brommend…

Hoe wij elkaar gevonden hebben, Door de stofwolken der vergane’ ; De glorie voltrekt in vertraagde Stappen in beladen voetstappen Die de voorgetreden grootverleden Zompig in druilerig landschappelijk Verdwaalland geschonken hebben.…

Een stofwolk. De vluchteling, nipt ontglipt aan de oprukkende rebellen, wacht op een schraal rantsoen, achter prikkeldraad. Een drop olijfolie, een schep rijst en een kom suiker moet volstaan. Daar kan je twee weken op teren. En als de buit binnen is, jagen we op kleren en sprokkelhout.…

Dus na de Completen, eindigend rond negen uur 's avonds, sjokte ik vermoeid in mijn alsmaar zwaarder wordende, zwarte habijt de akelig stenen trappen van het dormitorium omhoog, waar de stofwolken alweer inhaakten, die ik iedere week moest zien weg te werken, maar eenmaal in mijn kloostercel smeet ik het habijt woest op de grond en ging ik in…

Het leek wel alsof de Vesuvius een stofwolk uitspuwde. En hoe langer ik keek, hoe reusachtiger die werd … In paniek rende ik het huis uit. Niet dat ik wist waarheen. Ik bleef steeds maar lopen in de hoop mijn noodlot te kunnen ontvluchten. Overal zag ik mensen uit huizen komen, niet beseffend wat er gebeurde.…