Alle inzendingen

Het gebulder van het asfalt Onder de vluchtige bus Verdrinkt de gedachten Van de chauffeur Zijn ogen vastberaden Op de horizon gericht Elke ochtend brengt hij De toekomst door de stad In een cyclus van gewoonte Leeft hij bewegingsloos Hij rijdt de tijd…

Ongegeneerd gaf ik een stukje van mijzelf aan jou En ik durfde dan te dromen dat jij dat wel hebben wou Zo stelde ik mij voor dat je het heel voorzichtig in een vitrinekastje achter een glazen deurtje zou opbergen naast het servies van jouw grootmoeder Een klein spotje zou mijn stukje dan verlichten zodat jij elke…

Zwevend In het wolkenbed Zwevend Onbegrensd Zwevend In het wolkendek Zwevend Naar de zon.…

Waar de Amstel van oude dagen fluistert En in het voorjaar Cobra’s kleuren draagt Verheft de stad zich luid en duidelijk Nabij, maar net genoeg veraf gelegen Hier wint de stilte van de stenen En wordt bevrijd gezwegen…

De hulp die voor de armsten was bestemd Wordt door de allerrijkste man op aarde Gezien als rotte appel zonder waarde Hij mag van Trump gaan snoeien, ongeremd Big Tech heeft geen behoefte aan ethiek De Aarde wordt vertrapt op Marsmuziek…

Voor- en najaar onweer bliksemschichten bangelijk ontzet noten kraken schrikbewind mamamia temperatuurschommelingen mentaal ingedrukt foob-gedicht Schrikbarend geboren binnensmonds verwoorden vallende klanken 't Evenwicht doet wankelen eivolle krenten schrikwekkend ontwaken gewichtig keffen beweren vreesachtig vleselijk beleven…

Maria Lichtmis, de dag van Maria, de ideale vrouw en moeder, een teken voor wie dan trouwen en hun geluk vieren Dan wordt het avond en morgen, een dag samen onbedekt, zonder schaamte en zonder offer dat hun gevoel groot te zijn klein maakt en dan worden de avonden en morgens een leven samen de kinderen worden groot en markeren in het…

Ach, ik mis mijn muze schoon lange tijd wijl zij toch immer aan mijn zijde stond wist zij toch dat haar stem mij steeds verblijdt haar afwezigheid is mij een open wond. Ik zoek nu woorden die zij voor mij zong schoon van rijm, wonderlijk van melodie zang van mijn schone muze blond en jong een lust, een droom voor 't oog als ik haar zie.…

hoe rekbaar ben je, bast waar je in huist hier voel je heel zacht aan, op andere plaatsen harder plooien op plekken waar je ze liever niet ziet er valt geen ontkomen aan het fysiek blijft ongrijpbaar toch belangrijk daar huist de ziel die je doet stralen als een dagvorstin zodra ogen elkaar vinden nog voordat vreemde vingers jouw pantser…

van ons leven is de hele dag bezig om met muziek ons bestaan klank te geven daar worden wij blij en uitgelaten van zoals geboorten en huwelijken ook in andersoortige feesten en vieringen in lichaamstaal te beluisteren bij de feestgangers een leven lang vertraagt de tijd het gaan tot schuifelgang in de slepende tred van…

ik ga door ochtendgrijs en voel de zachtheid van het land daar komt het licht de dag rolt uit in klare taal ik wacht totdat een enkel schaap nog blatend op de dijk met mij verwacht de najaarsnacht dan vang ik hier het laatste licht vanavond is de zomer ook van mij…

Mond, poppenkop op naakte stok boven een handbewogen zee Weet dat als je spelen slinkt dat zwijgen ook in 't hart verzinkt.…

Rijden Zusje, Je weet wat ik wil Samen met jou De auto in Broertje, Je weet wat ik wil Jou verbergen De auto in Rijden, rijden, Weg van hier Ontsnappen Rijden, rijden, Ontsnappen Langs de wegen Broertje, We zijn er De auto uit Zusje, De auto uit We zijn veilig Dag, grote zus…

Met MAGA wil de man zijn land vergroten, eerst Groenland, echt een makkelijke prooi, maar ook naar Canada doet hij een gooi: Trump dendert door met olifantenpoten. Beschouw het straks niet als iets abnormaals, een bordje met ‘Vierlandenpunt’ in Vaals.…

De bomen steken hun takken en twijgen onverschrokken, aangepast, in de blauwe vrieslucht van de gevorderde ochtend. Het is koud, verhoudingsgewijs, goed schilderijweer, oudhollands voor later, de oude zonden en gruwelijkheden van God vergeten en, in zoverre, vergeven. De natuur wrokt niet, draagt de gevolgen als nieuwe vanzelfsprekendheden…

Er was een keer een boek Dat pakte hem zozeer dat hij het gaarne pakte Niet eens, maar keer op keer Het boek liet zich graag lezen gebonden in fijn leer Maar op een goede dag toen pakte het niet meer Soms schreeuwt het nog om aandacht De stem nu wat verzwakt Na jaren trouwe dienst voelt het zich toch gepakt…

Wanneer vertoont de Liefde Zich op het allerschoonste, In 't hijgende verlangen, Of na het gul genieten? - Wij smaakten het genot reeds In de armen der verbeelding, Wanneer wij nog verlangen. Maar, na het vrij genieten, Wanneer, door al de vreugde, De snaren der verbeelding Geheel zijn overspannen, Dan heerst in onze ziele Een sombere…

De wereld is een tranendal met af en toe een opgedroogd beekje maar doorgaans dichtslibbend met het drek van de aarde zich vermengend met stortregens welke maar niet lijken te stoppen en de zijarmen de rivieren voeden tot stevige stromingen richting zee de zeeën zich mondend in oceanen oceanen van pijn, angst en verdriet waar geen warme…

ze zwaaien met woorden als wapens van trots een plots dreigement hier, een scheldwoord daar kleuters in pakken, met stropdas en macht achter hun blik schuilt enkel domme kracht ze retweeten hun roem, zoeken applaus bouwen hun ego met blokken van drijfzand rede en verstand liggen buiten hun bereik waar kinderen leren van fouten falen zij…

rotsvast staat daar die gelouterde kerk van eeuwen onheil en teistering verlost door de hoge smalle ramen van de basiliek valt zo teder het lentelicht naar binnen ziet de een de ander als mensen zich aan die lange tafel buigen naar elkaar? wat wisselen ze uit is het veelspraak samenspraak een monoloog misschien? in de kapel van…

Een helder blauwe hemel Lopend naar het ecopad was het met een nieuw hek afgesloten Dan maar dwars door een droge greppel Veel zwarte bedrijfsgebouwen aan weerskanten van ‘t kanaal kwam ik tegen Inzicht dat het een paar kilometer blokkendozen vergt voordat ik uitzicht op het weidse weiland heb Het koolzaad wou al wel ondanks…

Er blijven grijze wereldtalen aan de diepe afgrond van mijn geheugen hangen om stille getuige te zijn van het feitelijke mezelf zijn tegenover jou Ben jij het? vraag je mij en ik kan je geen antwoord schuldig blijven ik ben het zoals je ziet in de rijkdom van jouw stilte mijn zwijgen is een lichaamstaal.…

Ondergetekende geeft je een pluim Geen pil of eucalyptuszuigtabletten Noch codeinedrank kon hem beletten Bevangen door genies en keelgefluim Ik wens Dick Schoof naast wijsheid beterschap Het voorjaarsoverleg nadert al rap…

ik zet hen in het licht zij die hun zin verloren moesten vluchten voor hun leven die keihard knokten maar weg wilden van de pijn die vastzitten in onzichtbare knopen zich slepen door iedere dag zij die ronddwalen in cirkels zij die gevangen zitten in een lijf dat niet meer wil zij die monddood zijn gemaakt, door hen die er eens toe deden zij…

natuurlijk heb ik hartfalen maar erg vaak denk ik er niet aan het is en blijft mijn eigen lijf toch dat opspeelt als ik te snel en teveel en inspannend bezig ben en dan werkt alles ineens een stuk minder dan stop ik ook want ik weet intuitief dat de dood nadert als ik doorga maar er is iets nieuws de laatste tijd rust rond…

Wat ben jij saai en somber Kreeg zij op haar donder Met deze waarheid als een koe Deed ze toen de boeken toe Dat ook zij begon te jokken Konden leugens niet verkroppen Daar met enkel fabels baren Niemand viel aan te varen
 Leugens vroegen waarheid  
Te stoppen met misleiden 
 Die zei dat is verleden tijd Ik blijf bedrog verspreiden…

Ik sla de bal en rochel als een otter Mijn vrouw loopt ook te blaffen op de baan Nog 18 holes met hoge koorts te gaan Het putten gaat gepaard met flink gesnotter Zo staan wij op de green met zere kelen Ons jaarlijks potje griepgolf uit te spelen…

hoe in een ver verleden een eerste melodie ontstond door met vlakke handen samen te pletsen op water samen te slaan op hout hoe ooit mensenhanden een hele stad zouden metsen steen na steen laag op laag en hoe muziek een ziel heeft - een soul, een beat - meer is dan louter ordening van tonen zo gaat een oud verhaal…

Het Angelus klept in de verte in tonen zilverhel, Grootmoeder knielt op de drempel, de kinderen staken hun spel. Grootmoeder bidt: 'Onze Vader...' De kinderen zeggen 't haar na: - een zonnestraal glijdt door het lover een lichtstraal van Godes genâ. -------------------------------- uit: Gedichten (1907)…

Een schuddebuikje is het doorgeefluikje van de schaterlach!…