Alle inzendingen

Hij was geen heilige en ook geen zondaar hij was geen koene ridder en zeker geen lafaard Hij had geen ijzeren dicipline maar sloeg zich erdoorheen hij was geen robot of machine ze noemde hem 'vreemde eend' Hij was geen stoere Harry soms was hij wat verstrooid hij hield van zijn vrijheid, was geen vogel die paste in een kooi Hij was…

Tachtig of tachtig? Hun tachtig is oud, maar ik -- hoor daar echt niet bij.…

jij hebt het gezicht van vele attractieve vrouwen en een lach om te stelen laat in je ogen af en toe een blik zien die ooit het hardste staal heeft gebogen en jij hebt juist daar waar de cirkel volmaakt rond lijkt je atractiviteit vergaard waar jij ook verschijnt spreekt lichaamstaal een open uitnodiging is jouw bewegen…

de verkeerd klinkende lente zit verborgen in ’n boom op de smet na te kauwen ze probeerde zo hard op klanken vertrouwend gevoelens te verwoorden die haar slaap verstoorden die jarenlange winter is voorbij eindelijk, dacht zij dus alles mocht weer bloeien toch? de ware koekoeksbloem ’t Jakobskruiskruid struiken als de laurier langs…

De kardinalen zijn nu in conclaaf Om in beslotenheid een paus te kiezen. Op ééntje na zal iedereen verliezen, De winnaar is een soort van witte raaf. Ik zie de symboliek ervan, dus ook Begrijp ik nu de keuze van de rook.…

Zij rust in 't malse mos en houdt gebogen Die arm, die mos en lokken beiden strelen, - Een sprei van groene schaduw, zacht bewogen, Daalt uit de zilverlovers der abelen; Zij ademt zuchten en zij lacht, als togen Er dromen door heur ziel, die vrolijk spelen: O, zoete hoop! Straks opent zij heure ogen, Straks zal de hemel nieuwe heemlen telen…

Vroeger dacht ik dat ik wist wat dat was. Daarom durfde ik te zeggen dat ik het deed. Tegenwoordig kan ik het al niet meer denken zonder een kwaad geweten. -------------------------------------------- uit: 'Verzamelde gedichten', 1996.…

Onderweg voel ik Jouw warme jas tegen mij Ik heb geen plek meer! °°°°°°° Onderweg zag ik Je blauwe ogen staren Ver van mij vandaan °°°°°°° Stilstaand zag ik je Rennen over het perron Je haren dansten °°°°°°° Onderweg rook ik Je warme koffie geur in De coupé naast mij °°°°°°° Onderweg hoor ik Je stem trillend "ja" zeggen…

Terwijl donkere wolken voor de maan schuiven houdt het duister een man gevangen Tussen talmen en vergelden verliest hij zichzelf in diepgewortelde pijn twijfel en wraak woelen Tussen nacht en ochtendlicht drijft droefenis hem tot waanzin rouw is angstaanjagend Zozeer onbuigzamer dan razernij sterft hij of kijkt hij het…

Diep van binnen voel ik dat jij net als ik naar een lege onbeschreven bladzijde verlangt om eindelijk alles op te schrijven zonder voorbij te gaan aan tijd die herinneringen kan verdrijven nu jij op de lege bladzijde schrijft.…

Morgen weer een versje voor de fruitmand? Staat de thermostaat op 'hot'? Rijmen maar, meiske. Het klinkt beslist avontuurlijk. De sterren beginnen al te flonkeren. Weet jij veel hoe je dichten moet. Dat is voer voor letterknijpers. Die hebben nog nooit de zon gezien. Vertel dus nog maar eens uitvoerig hoe de werkelijkheid in wezen werkt…

Waar een waarachtige democratie zich in kenmerkt zijn meerdere rondes Meneer (Herr) Friedrich Merz u bent al gekozen in de 2e ronde gefeliciteerd, maak er wat van van Duitsland, van Europa, de Wereld er zullen nog vele rondes nodig zijn om Europa stevig op de kaart te houden daar wil ook ik aan bijdragen door Nederland meer te verbinden…

Habemus Papam op 08/05/2025 Franciscus’ ring is verbroken, de hamer, Trevifontein linkshandig muntjes over de rechterschouder gooien, hart in water lopen. De kamer verzegeld, Curie ontslagen, twaalf muntjes, twaalf jaren, twaalf apostelen in nagedachtenis in de overleden kist na laten. 't Inschijnend oog van het Pantheon, ziet in mei eeuwige…

Een huis krijgt altijd mankementen, wij leven -- daar gewoon omheen.…

Grutto op paaltje grasland fluistert zijn verhaal de horizon wacht In de wilde natuur, waar een ochtendmist het licht dempt, staat hij rechtop: de grutto, met zijn borst in de wind. Zijn roep snijdt door de stilte als een oude naam, een teken dat dit land nog leeft, nog luistert. Onder fluitenkruid en bloemrijk gras verschuilt zich zijn…

zacht zijn mijn woorden die liefelijke taferelen kleur geven in soms monumentale composities vaak het doek rakend en onbewust ziel gevend met gedurfd openen daarbij het hart toucherend gelukkig zonder schade en pijn waar dan het lieve mij wordt aangeprezen en ik door die lift een stukje meer wordt verheven met mijn lach die…

weten welke ogen je zien wilt in dit tweede leven na de dood als tegenwicht voor al ’t lelijks en ’t duurde even voordat de leeuw- achtige echt in de luwte was verdwenen en de leegte toch niet leeg bleek te zijn zij die niet schreeuwt of verwart maar luistert is de onbeschreven status voorbij met ‘n frisse herstart destijds nog verdrukt…

Als je bent vertrokken Haal ik je nooit meer in Naar die andere oever Zwem je alleen Weg van bestaan Naar die andere oever Zwem je eeuwig Niemand komt aan…

de druppel holt een steen uit met de kracht van de tijd de wind slijt bergen met de kracht van de tijd de zee verslindt het land met de kracht van de tijd een klein vonkje kan zomaar een bos verschroeien met de kracht van de tijd diepe trauma’s vervlakken ook al raak je ze nooit helemaal kwijt zelfs niet met de kracht van de tijd…

Vrouw, die mij liefheeft, die ik ver van hier weet maar steeds nabij heb, als het geen argwaan wekt, waar ik naar horen laat als het maar niemand merkt. Vrouw die ik liefheb, reuk die mij goed is, donkere lichaamsgeur die mij zo zoet is als mij mijn eigen is, vlees dat het mijne is wien het ook toebehoort, spanning die het linnen welft…

De dingen maken het liefst met dingen kennis Ze kennen voorkeuren en douanebeambten Echte dingen zijn altijd de gelukkige dingen Dingen zijn het liefst geen woorden maar dingen Die door dingen aan de dingen toekomen Het liefste zijn ze takel, stofbril en borstel De dingen zijn graag toegankelijke dingen Die zo gevoelig mogelijk…

Bevrijdingsdag was anders deze keer, De situatie schreeuwt om te herijken, En niet van de gevaren weg te kijken, Want ‘40-‘45, dat nooit meer! Maar Israëls ‘hernieuwde offensief’, Dat nemen we gewoon maar weer voor lief.…

In zeven jaren droeg ik zeven namen hoe ik dat deed hoeft hier toch geen vertoog of wel? goed, luister dan naar dit betoog waarvoor ik mij niet langer hoef te schamen in elk geval begon het niet in babel want daaromheen ligt het tweestromenland mesopotamië, moeras en zand daar heb je geen Gedichten punt en el ook al genieten dichters…

In Israël is door het kabinet Besloten om de oorlog uit te breiden Daarmee gaan ze de gijzelaars bevrijden (De lucht in laten vliegen per raket) Gazanen moeten zuidwaarts emigreren Om praktisch in een kamp te concentreren…

je naam als dauw in mij geen woord dat scheidt twee harten — één klank aan elkaar vastgedroomd…

Jij raakt mijn gezicht strelend aan, heel even maar -- en toch duurt het lang.…

Als ik doodga, wat op zich best mogelijk is, hoop ik dat jij erbij bent. Niet dat jij daar zoveel aan hebt, maar ik zou het wel schoon vinden. Dat jij mij aankijkt. Dat ik jou aankijk. En dat ik nog net uw hand voel, voor ik eruit ga zoals een televisie uit de jaren tachtig die je met een ferme tik op z’n zij moest doen zwijgen. Dan ga ik…

jij hebt de paden voor mij heel subtiel geeffend met alle creativiteit die jij bezat zoals de knipoog als blijk van elkaar verstaan in lieve emoties die snel doorgroeien naar stevige fundamenten waarop onze relatie ooit zal kunnen staan ook mijn hand heb ik jou als steun gegeven en de vingers hebben met elkaar het oude…

zou ik ooit ook lyrisch kunnen schrijven over mijn verloren liefdes, hoe hun lijven destijds kronkelden als zij zich bevrijd voelden, in mijn armen verzonken? ’t kan dan de regen zijn op ’t tentdoek of de plakkende benen, de blote ruggen onder mijn verzoekende vingertoppen de vanzelfsprekendheid van lekkere billen op weg naar ’t toilet…

ik keek naar de ruit niet naar de regen de warmte van je hand bestond nog even in het nevelschrift op glas een fluister van huid die zich niet liet wissen…