Alle inzendingen

Het leven laat soms littekens na op je ziel Je draagt ze onzichtbaar mee Maar wanneer je hart ze verwerkt heeft Wegen ze meestal lichter…

Plotseling hoorde ik hem zingen even na zevenen mijn dierbare merel na jaren van ondenkbare stilte teruggekeerd op zijn oude nest. Ik pakte mijn telefoon zette de recorder aan hield hem gespannen en stil buiten het raam. Vast en zeker een teken uit het niets een korte serenade ‘eine kleine Nachtmusik’ —speciaal voor mij? met melodieën…

Een beeldenstorm valt uit de dageraad waanzin knalt door het raam als de wekker wakker kraamt Nee, nee, laat me slapen tril me, tril me langzaam Jij bent het drukventiel dat opendraait graai groengele boeketten uit het vers gemaaide gras Adem door de gaatjes van mijn mondharmonica draai de volumeknop van mijn ballade Wiegend…

beladen met verwachtingen kwam hij als laatstgeborene in het gespreide bedje van falen waar elke lichtstraal gebroken werd voor het tot glas verworden kon in opgeblazen zuchten in de oververhitte luchtstromen van verwoestende eenzijdigheid van onvervalst valse hoop afgetuigd met teleurstellingen ging hij als eerst gestorvene als gebundelde…

De Boekenweek, het jaarlijks boekenfeest Het stimuleert ons om een boek te kopen Sla ook weer eens een dichtbundeltje open Het leven is veel rijker als je leest Voor het geschenk, dat boek van Hendrik Groen, Hoeft u het dit jaar echter niet te doen…

De bezette, laaiende stad verwoest door het leger des heils Angst & slijk versterkt door mortieren Vluchtenden aan het kruipen in brandende kelders Het horen van vuur en het zien van kogels verbrandt voor altijd je gezicht en menselijkheid…

“te vroeg om op te staan, te laat om nog te slapen” alsnog vroeg ze of ik mee wilde gaan terwijl ze wist dat ik wist wat mij te wachten stond dit was geen horror in ochtendstand doch een wildemansrit rond de honderdtachtig per uur wat zij minimaal vroeg van pandjesklanten -zoals zij zei zij droeg die strakke rok tot boven…

Die avond, die avond nog, en een roos die bleef liggen. Het riet zei iets, het riet zei het weer, zacht in het water, zacht en nog eens zacht. O water, krinkelend water, waar gaat gij, waar gaat gij heen. De roos bewoog niet, de avond ook niet, alleen het riet wist mijn naam. Ik bleef staan, ik bleef nog staan, bij het veld…

--- — korte fluister Op de vensterbank een zucht, een oude zucht, niemand raakte hem nog aan. De wind zegt namen, zacht, te zacht om te blijven, te zacht om te verdwijnen. De kast weet iets, de kast weet het nog, in het hout trilt iemand na. Ik verzamel stiltes, leg ze naast elkaar, de zwaarste blijft bij jouw stoel. Jouw…

Loomheid door de regen Laat me even niet zweven Zit aan de grond genageld Met voeten in de vette klei Kan ik noodzakelijk aarden Weeg ik even mijn waarden Die van theorie en praktijk Van het hoofd en lichaam Opstijgen deed ik genoeg Fantasieën die ik meedroeg Met de handen in de grond Even geen hersenschimmen Die bewaren we voor…

‘k Was net bezig alles te benoemen waar ik zo tegenaan liep in mijn huis, de volle kast bijvoorbeeld, de enorme overvloed, alles dat ik bewaarde, toch geordend, of die wil het te ordenen zelfs touwtjes, eindjes wol, garens, elastiekjes, de zaden en takken die wortelen in een vaas, dankte dat alles want ieder ding had ook ergens…

In het diepste geheim wordt de Ark voorbereid Zo veel mogelijk dieren, van sommige twee, van andere slechts één De wezens van licht uit een andere dimensie helpen mee Noach redt zo veel hij kan Zijn kennis is van groot belang Een samenwerking op het allerhoogste niveau Er is ook al een planeet gekozen waar ze de hele boel zullen…

Dit spiegelpaleis lijkt heel gewoon omdat het alles breekt in googol wezens en objecten en nog meer weefsels enzovoorts enzovoorts Ondoenlijk het geheel te zien Alleen met gesloten ogen kan het, een geheel denken van losse mensen en zien dat ze niet los bestaan maar in alle spiegelstukjes leven en bewegen, ook wij - alleen blindelings…

Kom ik dan niet verder blijf ik achter bij de rest dan is dat geen probleem ik vind het toch wel best Het gaat niet om het winnen verliezen doen we allemaal behandel elkaar met liefde in het leven is dat cruciaal…

Nie dis daardie dae wat stadig dra *) een witte druif ek es in afrika fris en fruitig tussen al het fee staat mien kop te gloeien wor ek sta Ek sta op disse sait soms houtgerijpt as sauvignon fris, stuvend van karakter met tonen van hard gras en tropisch fruit soms mild tussen de fee van chardonnay Soms word ek tussen drijfsant fan de…

veel commentaar wordt gekuist wat raaskallende stroompjes juist geopend bloot kan leggen in de zon zodat zij opwarmen kunnen voor een [eventuele] volgende ronde -ting- zodat het leven een kans heeft in helder dromend water met bij tij en weide een plons een opdwarrelend wolkje zand of modder met lodderige beestjes -ting- -ting…

Het is in mijn persoonlijke perceptie toch vooral het kind, de kinderen wie, die onbevangenheid omvatten, uitstralen mij volledig laten glunderen, genieten en kleuren tot diep achter mijn oren en zelfs  nek zeker als ze hun vrije liefste glimlach tonen dat mij doet beseffen hoe het kind onbevangen leeft op wat,  ik als volwassene meestal…

Mijnheer De Houder is een wijze; hij zegt maar niet op alles 'ja', Maar gaat, bij elk verzoek of voorstel, De staat der zaak nauwkeurig na. Zo geeft hij dus ook nooit zijn hulpe, Als wijsheid weigering gebiedt; Verkeerd te geven, doet men kwaad mee; Dus, dan geeft hij veel liever niet. Men vraagt hem om een kleine gave, Ten bate van…

Zo eenvoudig als een waterdruppel, zo helder als een splinter berkenhout, Omdat het veulen geduldig en voorzichtig uit het paard valt en kan staan, De vis als een metalen traan ontluikt en kan vliegen, de mens after all Moeizaam leert zwijgen en wegzijn tussen zijn gewapend steenslag, Zo eenvoudig, zo helder is het niet wat ik overhoud…

Wat heb ik een grondige hekel aan al die lif laf achtergrondjes achtergrondjes van vooral muziekjes met name de, die herhalende deuntjes in café's, restaurants en winkelruimtes en die als je aan de telefoon in de wacht staat soms staat het volume heel zacht doch, toch dendert het door mijn oren voelbaar keihard, meedogenloos beroerend…

Ik hou van het leven Al kan ik iedereen niet alles geven Toch voel ik me rijk als een koning Al heb ik geen echte woning Ik heb alles wat ik nodig heb om te leven Meer heb ik niet nodig Als ik maar kan overleven Ik hou van het leven…

Vaarwel Maar wat er ook gebeurt Ik red het met mijn geloof wel Vaarwel Ik zal tranen om je laten Hopelijk heb je dat in de gaten Ik wilde nog zoveel met je praten Vaarwel Je moest eens weten Dat ik je niet kan en zal vergeten…

Een jaar geleden hebben een paar pioniers erudiet en goed van de tongriem gesneden een sturm und drang periode gekend de site bombarderend met heliofore, hemelbestormende door muzen gevoede helikonpoëmen Onvermoeibaar het luchtruim verkennend met namen strooiend van eeuwen geleden eloquente voortrekkers erudiete gangmakers…

Elke stap die ik zet draagt de echo van een weg die ik niet nam. De wind fluistert over levens die tegelijk bestaan. Misschien loop ik altijd twee paden tegelijk. De ene van mijn handen door aarde en stenen. De andere van mijn gedachten zwevend boven het gras. Verweven. Stil. Vol mogelijkheden.…

Donkere wolken koppen boven woeste golven drijven naar de duinen  staande op het lege strand zie ik ze komen boze luchten word ik nu de schaduw van mezelf? Of laat ik nu gebeuren wat er komt? De wind trekt aan mij en word ik gegrepen door de ontembare natuur en verliest nu mijn eigen overmoed…

Hoe lamlendigheid mijn leven overnam Hoe blijheid plaats maakte voor apathie De gehele dag op bed liggen zonder fut Ik langzaamaan in een depressie raakte Kon niet meer boos worden Het kon mij niks meer schelen Hoe ik opeens niet meer kon dichten Geen woord kwam er nog uit, geen letter Anderen hadden wat oplossingen bedacht Onmogelijk…

Men neme 4 eetlepels biodiverse geraffineerd kakelverse ongepasteuriseerde zachte volromige yoghurt van de dames naaktgeboren en vroeg in de wei Vervolgens neme men ter voorkoming van maagkramp geen ovaal gekleurd inclusief kippe-ei een blank exemplaar der poelehoenders hoort er evenmin bij ter bevrediging der lust van…

Gewoon met mij omgaan Samen eropuit en over van alles praten maar niet over mij want als ik jou aan het woord laat lijkt niets op zijn plek te blijven staan: met gewaagd vragen te verkennen die ik nog niet heb beweeg je mijn gedachten Je jaagt ze uit elkaar en verward verlaat ik jou Laat ons toch vrienden zijn…

Lentewind waait zacht bloesems dwarrelen neer als fluisterende sneeuw Nog voordat de kou is verdwenen en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte, een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt. De vrije wind danst tussen je takken…

De nacht verstrijkt naar morgen terwijl herinneringen voortduren komt de avondrust als geroepen aan de temperatuur van ons geluk zien wij de warmte van het licht met nog meer verbeelding omgeven, de jaren verlichten die voorbij zijn aan de dagen die speciaal met zorg aangekleed waren het merendeel geborgen.. zij helpen ons te onthouden…