Alle inzendingen

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven, haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt. Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren, hij zag de grootse zonde in duivelsplicht…

Doe dommer dan ge zijt, maar mijd u voor de klippen; leef buiten ruimte en tijd doch spoedt u lijk de kippen. Werk zonder mate of plan, maar spied door alle luiken; veracht de burgerman, doch ledig zijne kruiken. ----------------------------------------- uit: In de zoete inval (1955).…

deze treinreis is een oneindig gebed van smerige perrons en gebrekkig staal het tierige groen heeft ook zijn verhaal ik geniet van dit wonderschoon boeket het is vooral hoogbouw die met me reist zich heeft geworteld in het stadse land dat een pagina krijgt in de ochtendkrant waar een critica op haar schoonheid wijst een herfstig park schuift…

Op weg naar huis loop ik langs de kramen. Gebliep en gepiep verdooft mijn oren. Ik denk aan Broadway Boogie Woogie, Mondriaan. De wagens ruiken naar roestig ijzer. Zoete zweem van suikerspin als antigif. Op het oude Weversplein speelt een muzikant met wit bezweet hemd. Accordeon met elektronische drum. ABBA, met de tristesse…

Zie hoe ze stijgt naar hemelwaartse rangen de dartel fladderende dagpauwoog haar stippen vurig brandend van verlangen met rode tinten in de hemelboog om dan te dalen en zacht neer te strijken op hoofd en huid van vreemde kostgangers van onze lieve heer die pelgrimerend de torens van de kathedraal beklimmen waar ooit kapittels en kanunniken…

Groene bomen groeien niet meer tot aan de blauwe hemel, ze zijn moe vroege herfst laat hun bladeren verkleuren september laat haar eerste tinten zien je wringt je in jouw sociale positie alleen en moeilijk om te vergeten je verdrinkt herinneringen in pijn ons geheugen houdt van natte aarde een stille herfstavond tot wasdom gekomen maakt…

Al is de weg dan kronkelig en hobbelig en droog Gaat hij door dalen nog zo diep en bergen wolkenhoog En denk je dan wanneer ben ik nou eindelijk eens daar Wanneer ben ik met die al die rare dingen een keer klaar Bedenk dan dat de levensweg niet recht geasfalteerd is Maar een avontuur op een eenhoorn of een draak is Een sprookje door een…

Ze pakt haar schoentjes en loopt mij na. Mama, wacht -- ik ga met je mee!…

Vlieg met me mee ontsnappen aan het alledaagse de wereld wacht Hoe uitnodigend het is om te kijken met het hart naar een landschap dat zich uitstrekt met lagen van zachte kleuren en texturen Tijd lijkt ontzettend langzaam te gaan zowaar stil te staan in deze puurheid. Heerlijk genieten met alle zin- tuigen in een omgeving waar ik dwaal…

boven de velden en rondom de cypressen hangt nu de innerlijke stilte van hen die weten dat zij weldra zullen sterven: binnengaan in een ander land, met minder gezichten, maar meer en ruimere vergezichten.…

venijnig blies de wind net boven het zand dat te drogen lag na de jongste vloed kleine tornado’s kwamen al hoger na hun aanloop op het vlakke strand en vrijwel uitgeraasd te zijn zoutkristallen deden een aanval op je kwetsbare huid die jij met knipperende ogen afsloeg en je van deze slagen afkeerde om de natuurmassage goed…

een zaadje valt naar de aarde die zich over haar ontfermt er vormt zich langzaam een stek met menig levenslustige loot en verovert zich een eigen plek langzaam is er sprake van een echte boom met vele takken en volle bladerkroon in wiens stam een jongen een hartje kerft jaren en jaren gaan langzaam voorbij zwakke takken knakken door de willekeurige…

Zij gaven hun bezorgdheid ampel weer In ‘Grenzen aan de Groei’. Is dat verleden? De yolo-mens blijkt thans ook pas tevreden Met vrijheid, overvloed, comfort, met méér Dus heeft de aardbol nog veel voor de boeg: ’t Heeft nooit genoeg, het rupsje nooitgenoeg…

Waar ik op heb gewacht maakt zich van mij meester; en laat mij kort daarop los ik ben gehuld in mijzelf en dezelfde dingen zijn nog van kracht: het ene doet niet onder voor het andere. Nadat ik zo geweest ben wordt aarzeling betracht. Het restant doorstaat zich, schijnt weer terug te willen; wordt ontzet tenslotte, desondanks, door…

Jezus, de laatste der nachten, Ging naar de hof der olijven, Liet zijn discipelen blijven Buiten de duistere gaard; Toen koos Hij drie uit hun midden, Met Hem te waken, te bidden, Maar door het bidden en wachten Werden hun ogen bezwaard. Kon dan niet één met Hem waken? Eén in die smartelijke uren Met Hem de droefheid verduren Van Zijn verwerping…

Het is de 'grondprijs' onder onze zolen de muren niet, het dak noch het beton 't is wat een dwaas voor oppervlakte biedt 't is prijsschieten dwars door het glasplafond uiteengespat in duizend gruzelementen komt er nog wel een plek vrij om te wonen? Gerenoveerd of amper onderhouden met veel 'oorspronkelijke elementen' verborgen leidingen…

Op de rug van oerbossen en zand van Grebbeberg tot Zeisterbos en verder daar mekkerden de kuddes met hun herder en burlden herten tot de flevorand Tienduizend jaren na de laatste ijstijd - de rijn noch ijssel waren dichtgevroren - werd op de veluwe een dier geboren dat hooglanders verschalkt voor z'n ontbijt De beul heet naar de baas…

Ik lees jouw hand niet, iets dat er toe doet moet je -- niet willen weten.…

Zo plotseling oud geworden en o hoe kwetsbaar broos wat is gebleven van de roos dan enkel de verwelkte blaadjes? de uitgedroogde kelk ik weet nog hoe het hart erin eens sprankelde en in zich borg de warme adem van het leven dat tijd doodstil boetseren kan met ruwe handen weet te kneden wat toen nog was in het verleden onaangetast een…

ik hoor de kreten van verwrongen schroot het snerpend gillen in de dood van resten metaal die nu branden in het vuur waaruit zij ooit hun vormen hebben gehad om weer die processen te starten is energie tarten het geeft de mens geen pas want duurzaamheid kan de mens de tweede wereld geven die ons was beloofd en hemel zal gaan…

ze gedroeg zich niet zoals ze zich voelde zei niet wat ze dacht ze speelde toneel   ze lachte terwijl ze vanbinnen huilde deed alsof ze plezier had ze speelde toneel   toen zette ze haar masker af ze vertelde hoe ze zich voelde zei waaraan en hoe ze dacht en wat haar mening was   ze verloor daardoor vrienden maar degenen die bleven…

‘Ik ben al twintig jaar een saaie doos. En van gedoe rondom mij was nooit sprake Ja, ik ben recht door zee, kom snel ter zake’ Aldus sprak Laurentien, geraakt en boos Grensoverschrijdend noemt men haar gedrag Voor toeslagouders wel een hard gelag…

Geen bel ontsnapt zijn keurslijf; het wak geslagen door een steen groeit dicht: hij ligt te hopen op een bui die hem zijn huid afstroopt. ---------------------------------- uit: 'Het keurslijf', 1974.…

o Vrije, vlaamse poësis, gij sprankel van de dichterziel die brandend uit de hemel viel, gij blomme en blinkend veldgewas, gij orgeltaal, gij wierooktas, gij... al dat ik niet zeggen en kan, men kent u niet in ‘t eigen land der vrije, vlaamse poësis! ------------------------------------------------- uit: Kleengedichtjes, 28 juli 1860…

de kromgetrokken man verdween meer in zichzelf de dunne hand omknelde de wandelstok hij liet ons het uitzicht op de haven na en het asgrauwe bankje mist iemand zijn verdwijning de stille aanwezigheid op het asgrauwe bankje met uitzicht op de haven?…

Op 't kunstgras van de blaricummermeent bij een beboste dekzandheuveltop met zicht op het smaragdgroen van 't eemmeer de bijvanck tafelberg en stichtse strand de dode hond, kwadrant en muiderzand staat hij met puttersclub opzij te staren die gooi- en smijtwerk eemlander uit baarn zijn blik gevangen in de laatste stop voor 'n…

Verlang naar nieuwe dromen waarin ik mezelf kan zijn wijs genoeg om te kiezen wat ik wil op meisjes maak ik geen indruk alles mag je tegen me zeggen alleen wanneer jij dat wilt over mijn hele lichaam kippenvel ik doe mijn eigen ding nu want niemand mag het weten dat ik de taal van jouw ogen begrijp ik blijf bij je, tot in de allerlaatste…

Wat raakt ons, trekt ons, drijft ons voort en leidt ooit tot doorwaakte nachten? Wat kan er dan het zoeken soms verzachten en maakt opnieuw het kind in ons weer wakker? Hoe kan zachtmoedigheid ons diepste zelf bereiken en doet toch verder gaan in hoop en zonder vrees? De praatjes dwalen in de kalme straten maar sterven uit en gaat alles gaat…

Tussen Noordzeestrand en Belgisch heuvelland waaien steeds voortgaand weer kerend zee- en landwinden van schappelijke stuwing en ingetogen feestvreugde die in het daagse leven gemoedelijke stemming brengen in daadkracht en werk.…

onthoud het haalbare op korte termijn weerschijn is altijd droog verte geen afstand lijfelijk afwezig is kenbaar als grafische weergave in dat niemandsland leunt de dag tegen het laatste licht zodanig dat elk gebied meer vaag lijkt dan grijs duister is niet voelbaar de val komt voor de hoogte…