inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 1.426):

Voor nu en altijd

De bomen in de schemer het zwartst
en schrikbarend groot
als de geesten van straks.
In een vijver gaan eenden mopperend slapen.
Er is niets te voelen na zonsondergang,
afwezigheid.
Niets te vermoeden,
nacht is nooit weg. Bomen
maken de dag, ze stralen
met jong maar bezadigd lommer
dat aan zijn voet kuilen graaft,
schaduw kweekt voor later.
De dag verdwijnt in groeiende bomen.
Bleef je maar altijd
oude lampekap boordevol nacht
beangstigend bemind in schemer stilstaan.

----------------------------------------
uit: 'Landgoed', 1989.

Schrijver: Anneke Brassinga
Inzender: mk, 16 september 2006


Geplaatst in de categorie: emoties

3.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 13.965

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)