hier te moeten gaan in dit digitaal sterflokaal hier vergaan ver gaan…

Ik heb een chronisch dichtend brein En dat is echt niet altijd even fijn Want net als ik graag wil gaan slapen begint mijn brein weer woorden bij elkaar te rapen Ik wens dan toch wel eens wat rust daar bovenin Maar dat brein dat doet gewoon zijn eigen zin En niet één, maar wel duizend zinnen laat het rollen Die ik ook niet zomaar weg kan scrollen…

aan de oever van het meer op een bankje tussen ruisende bomen een man en een vrouw met daartussen hun kapotte dromen het water kabbelt rustig voort zoals hun leven ook ooit was het onvoltooide heden ligt nu vertrapt in het gras hun dagen zijn nooit af zitten vol met lege gaten elke dag opnieuw proberen om toch te blijven praten moeizaam…

Dit-is-een-voor-beeld (5) (A) Van-hoe-je-een-Hai-ku-schrijft (7) (B) Het-is-niet-moei-lijk (5) (C) Het-kan-ook-rij-men (5) (A) Dat-is-ei-gen-lijk-mooi-er (7) (B) Pro-beer-maar-e-ven (5) (A) Ga-er-voor-zit-ten (5) (A) Let-op-de-let-ter-gre-pen (7) (A) Het-is-wat-wen-nen (5) (A) Of-de-eer-ste-zin (5) (A) Rijmt-he-le-maal-ner-gens-op (7…

Toen ik het luik van de achterdeur optrok om nog rap het vuilnis buiten te zetten Zag ik, ondanks de donkterte van de avond, nog een late vlinder fladderen. Ik werd ingenomen door dit tafereeltje van geluk Omdat ik er eerder van uitging dat het beste van de dag Op dit ontiegelijk uur al achter mij lag. Ze zal het wel niet beseffen wat ze…

De najaarswind zingt weer haar naam door de hoge beuken die met rosse blaren staan daar ligt een zerk, vergroend met mos een lentetuil viooltjes is reeds lang verdord. Hij moest niet zoeken om haar graf te vinden zo vaak was hij hier op die plaats geweest er was een draad die hun zielen bleef verbinden zij was zijn eerste en grote liefde geweest…

moederziel alleen gevlucht uit het vaderland  ongewild weeskind…

de verwondering van een kind dat voor het eerst de wereld ontdekt hoor, het vogeltje zingt het poesje likt haar pootjes kijk, een eendje in het water er vliegt een vliegtuig in de lucht de wereld is een wonderland met elke dag iets nieuws daar is de lach van mamma en de sterke hand van pappa later… nee, dat mag niet oei, een…

gedwee zie ik haar schichtig alert om zich heen kijken stap na stap heel voorzichtig ze loopt mij ongezien voorbij hoe lang kan ze nog vrij rondlopen in deze wei kijk eens goed in haar ogen die eerlijk lieve levenslust verdient zoiets geen mededogen laat zoiets prachtigs toch met rust de jagers zullen komen en haar wilde dromen…

Muziek gaat over pijn en verdriet. Waarom zien mensen dat niet? Artiesten hebben geen leven Omdat hun de tijd niet wordt gegeven. Ze moeten een liedje zingen voor iemand. Meestal hebben ze het tegen niemand. De liefde is hen al lang kapot gemaakt. Want continu worden ze afgekraakt. Melodieën blijven door je hoofd spoken. Zonder te weten…

Een pad in het bos paddenstoel tovert uit hoed diverse sporen…

Voor Marius & Lucas We fietsten door een donker bos met open plekken. En plots stond daar een breekbaar jong met lichte vlekken. We hielden stil. Het keek ons aan. Het leek een korte eeuwigheid te duren. Totdat een tak brak of een blad viel. En even plots was het verdwenen – op vlugge, tere benen. Alsof je uit een droom ontwaakt…

Een oud liedje kwam langs als een vergeten herinnering. Hij was een grote man gekleed in het zwart 'I walk the line'. De stofzuiger- gisteren deed hij het het nog en zong: 'I want to break free'. De wind zingt zoet zijn gebed 'My special prayer'. Hij was een prins met een stem en gitaar 'Purple rain'. Als de muzikant…

alles lijkt veel dichterbij het klinkt een beetje raar als je de wolken wilt bezoeken staat er een trapje klaar voor de kinderen is het feest zij mogen op de regenboog ze glijden van links naar rechts naar omlaag en weer omhoog de mensen in de wolken zijn niet meer vreselijk moe ze kunnen uren lopen de engelen kijken lachend toe ze…

Men ziet met afgrijzen het kleine dier, dat op vele kriebelpootjes voort gaat over de kamervloer, speurt tussen huisraad, zijn verblijf vindt in nauwe spleet of kier. Menige handdoek gaat als een woeste stier naar de griezel, plet zonder enig beraad het tere lijfje. Een helper vergaat, woning schoon maken zou dat schepsel hier. Het gehate…

Zoals de kat met haar slachtoffer speelt, Zoals haaien doldraaien bij de geur van bloed, Zo vindt ook de grote vleesetende aap, De kroon van de schepping, Genoegen in sadisme en vernedering, Gevoed door haat of verbittering. De sleutelwoorden zijn religie, racisme of eigenheid, Maar het roofdier verliest nooit zijn geaardheid.…

De dood is niets, ik ben alleen maar naar de andere kant. Ik ben mezelf, jij bent jezelf. Wat we voor elkaar waren, zijn we nog steeds. Spreek mijn naam uit, zoals je dat altijd gedaan hebt, zonder extra nadruk, zonder droefheid. Praat met me zoals voorheen: niet plechtig…

ik hou van de muziek als ze haar verhaal vertelt de muziek die me meeneemt naar haar wereld van de boeken. met de vele woorden die mijn fantasie prikkelen de woorden die in mijn gedachten willen wonen ik hou van het kaarslicht dat alles mooier maakt het licht dat me laat verlangen naar de romantiek van vroeger van de lichtjes…

Ik verwacht na de dood wel antwoord te krijgen op mijn vragen… Maar hoe kan ik dan nog aan de mensen duidelijk maken dat ze zich anders moeten gedragen? Zolang ik leef zal ik blijven vechten voor gelijkheid… Dan heb ik na de dood in ieder geval geen spijt!…

de vermoeide geest leunend tegen het leven zoekt daar een rustpunt…