Onverwacht ... Nooit gedacht. Dat ik jou mocht dragen. Maar nu heb ik alleen maar vragen. Waarom mocht je niet bij ons blijven? Hoe moet ik dit verdriet omschrijven? Wat heb ik verkeerd gedaan? Dat je bent opgehouden te bestaan. Zo kort maar o zo krachtig. Voelde ik me heel even machtig. Nu ben je een engeltje van God. En moet…

Ja, er zit een kindje. Maar het hartje klopt niet. Dat wordt ons even verteld. Mijn hart wordt verscheurd door grof geweld. Mijn allergrootste droom vervaagt in een grote stroom van intense pijn. Pijn, omdat jij niet bij ons mag zijn. In intens verdriet dat niemand voelt en ziet. Nu ga je me snel verlaten. En niemand kan deze pijn wegpraten…

Ik wil al zo lang iets schrijven naar jou. Je bent nog steeds iemand waar ik zielsveel van hou. Je was mijn vader maar alleen niet van vlees en bloed. Toch altijd wijze raad en een hartelijke groet. Ik voelde me thuis kon goed met je praten. Soms leek het wel alsof je de vulling was voor al mijn gaten. Wil je graag zeggen dat ik je vrouw…

Mijn onvervuld verlangen heeft zoveel facetten. Nu de onzichtbare pijn van het nooit oma zijn. Het hoort bij mijn leven maar went niet. Niemand kent wie ik verlies. Verloren toekomst en levenslang gemis. Het verstand aanvaardt het gevoel blijft. Kwetsbaar om te delen eenzaam om te dragen. Een hart vol liefde voor vele kinderen. Maar…

de bloementuin is aardedonker zelfs geen sneeuw die zacht glimt in de uitgestorvenheid van de avond ijzig beroert de wind mijn wangen waar ben je struiken zijn vreemde bruine schimmen zonder weerkaatsing zelfs niet van de somberheid geen vogels, geen leven , slechts nevel wat doe je het tegelpad is hard en koud gedachten dwingen een…

Ik zit hier in een kamer. Vier donkere steeds dichterbij komende muren. Writersblock is waar ik last van heb. Staren naar mij pen voor uren en uren. Ik neem een slok whisky en voel mijn lichaam trillen. Neem nog een slok... Ik zou dit niet meer moeten willen. Steeds verder zak ik weg, weg in de eenzaamheid. Ik neem een bad en voel dat…

Je vertrok, in de nacht. Een moment waarop zelfs schaduwen niet meer onthuld kunnen worden. Je loste op in het duister, op weg naar het licht. De leegte die je achterlaat is groot en diep. Maar je naam, die blijft! Verbonden met alles waaraan wij je herkenden. Zoete herinneringen, en bittere pijn. Zonder jou is het zo stil. Gedachten…

Een plek verplaatst niet maar jouw gedachte draait tegen de klok om mij heen. Duizelig leef jij tussen mijn oren in mijn gedachte na het plaatsen van de laatste steen. Jouw naam gegrafeerd je rust gevonden eeuwig op jouw laatste plek. Sierlijk gekarakteriseerd hier ik je uitzwaai vanaf jouw laatste vertrek. Een plek verplaatst…

je lege woorden in lege ogen zeggen niets alleen dag alsof niets tegen het tegenovergestelde van iets onze woorden ons in eeuwigheid verliest…

Laag voor laag als een ui gepeld jaren van herinneringen in één mens tranen van vreugde doet haar herleven. Een leven dat ik voorbij zie laag voor laag jouw fases transparant zichtbaar die jij in één moment terug kan geven. Jouw leven in sterretjes in mijn ogen helder als kristal langs mijn wang breekbaar wanneer het de grond raakt. Een…

Blaadjes die vallen. Bomen worden kaal. Straten worden donker. Laatste granen gaan door het gemaal. Het gras wordt bruin en rot. Donkere dagen komen eraan. Traditie getrouw doet een ouder echtpaar de lichtjes aan. Samen voor nog heel even... lichtjes hebben helaas ook niet het eeuwige leven....…

De kiel loopt na de lange reis vast op verzande ree, branding slaat het roer onklaar, de stuurhut ziet verlaten. Vanaf de wal zie ik gelaten de natuur haar werk doen. Is dit het lot na moeizaam zwoegen met aardse waar door hoge zee? Voorwaar een trieste ondergang, onteerd door averij, verward geraakt in golven van het immer kerend…

Ik heb 100.000 km afgelegd Mijn ogen werden verblind door regen. Bijna omver geblazen door de wind. Mijn onderstel werd meerdere malen op de proef gesteld zelfs met grof geweld. Kasseien wilden niet zwichten. De modder zwolg me op tot mijn knieën. Plassen water waren toch zo verraderlijk. Maar… ik liet me niet kennen. Net als een paard…

Geen afscheid wil ik nemen Maar heb geen keus Geen gedag te willen zeggen Maar ik kan niet anders Niet meer omkijken Maar mijn blik wordt getrokken En ik moet me losrukken Heb geen keus Maar die wordt voor me gemaakt Dag, dag, Ik moet, maar wil niet Dag!…

Ben ik, niet goed genoeg meer voor je, merkte ik hoe goed je je gedroeg die keer naar me was duidelijk dat je niet meer vroeg naar mijn zeer door jou.…

Je baart ze en brengt ze groot, je denkt ze je hele leven te kunnen beschermen....ja tot je dood. Helaas gaat het geregeld wel eens mis, en zit er hier en daar eentje tussen die anders is. Je denkt dan "god wat deed ik mis?", maar je weet dat het niet anders is! Niet iedereen leeft zoals men verwacht en heeft de liefde voor elkaar zoals men steeds…

We sloten niet meer op elkaar aan we gingen er niet meer samen voor staan en zijn alleen heengegaan.…

In liefde hoort men te vieren, te juichen en te dansen. Maar de liefde heeft mij verwond Ik sta voor een mysterie mijn denken en weten zijn zonder antwoord. Jouw ziel, die mijn ziel nog steeds weet te beroeren. Ook al ben je er niet meer. Ik doe mijn ogen dicht. En even is het weer zoals toen. Je kijkt me vanuit het verleden lachend…

Ooit komt het uur op 'n dag vol zon en regen Steeds dichterbij Het zal koud zijn en warm tegelijk als je iemand dankbaar en jou zo dierbaar voorgoed vaarwel zegt en dan ineens mist..…

Ik wist niet, dat ik jouw liefde waard was, maar nu dat de tranen van geluk en dankbaarheid over mijn wangen biggelen, weet ik, dat wij een speciaal moment deelden; wij hadden het samen.…