Het loopt tegen zessen vanochtend ik kan niet meer slapen, sta op de dag, de zaterdag verheft zich de dag van de, zijn crematie grootvader van dochter Giulia vader van mijn ouderpartner weduwnaar van zijn geliefde vriend van zovelen niet zijn lichaamsbeeld noch zijn geest, zijn geestelijkheid doch slechts zijn menselijk omhulsel van 97…

Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark terwijl de trein langzaam voorbij dendert, En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron. Zijn veertjes rillen in de scherpe wind, een klein grijs bolletje tussen kale takken. Het fluit een dunne, bibberende noot die verloren gaat in het metalen geraas. De wagons glijden als donkere schaduwen…

Sta stil bij het licht dat valt door ramen van je dagelijks leven, bij de stille glimlach van een vriend, bij de warmte van een kop thee in handen. Tel de kleine zaden van geluk die in je dagen groeien: een vogel die het ochtendlicht kust, een ademtocht van rust in de middag. Laat de stormen van gisteren als regen op de daken achter je,…

"Jij bent mijn kacheltje", wat een warme woorden die ik in een koude nacht van mijn geliefde hoorde.…

aan één tafel nog woorden blijven aan de rand we eten elkaar kwijt…

Hij kon het als de beste, Was daardoor ’n graag geziene gast, Die aan menigeen het beste gaf, Tot genoegen van diegene die hij gaf. Na vele jaren met veel succes, Nam zijn prestatie af, Was hij niet meer de graag geziene gast, Niet tevree over hij hen bood. Hij is door iedereen vergeten, Leeft als eenzaam vegeterende heremiet, Zijn voorhene…

Ik kan zo genieten van 'in het moment' dat ik er te vaak in blijf, vast zit het moment niet meer uitkom zo lekker zit, lig, luier of proef in jou en met jou, mijn liefste geniet ik het meest jij mijn liefde, liefste, mijn leven mijn puurste moment, mijn vent!…

de ree hoort geen woorden alleen afstand die verdwijnt de grond spreekt een doffe slag die door haar poten trekt daarna de lucht druk tegen haar ribben trilling in haar keel iets beweegt sneller dan vluchten kan de wind draagt de hitte over open stukken over paden die zij kent maar niet zo haar neus vult zich ze stapt…

En jij kuste mij daar, zo lief zo teder Zo warmhartig, als dat geen zoen ooit had gedurfd Je fluisterde met mijn lippen en gaf iets in overvloed Tot ik plots de Bewaarder trof, maar zei “..Het is goed” Zodat ik nu zo diep gesneden, met twee snaren langs mijn mond Naast jou bij mijn kade, stilletjes mag wenen…

Meisje toch, Een trillend hartje en angst. Op mijn bangst hoorde ik jouw woorden: “Eenmaal weg, hoef je niet terug te komen.” Deze deur is dicht. Ik voelde het gewicht — de pijn in mijn borst, van nergens anders kunnen zijn. Groot en machtig was jij, en boos op mij. Bang en klein was ik, niet alleen van de schrik. Papa is boos,…

In ’t web van dagen, strak gespannen, waar ieder draadje trilt en zingt, wordt ’t lot van één door allen opgevangen, als wind die door een korenveld heen slingert en bezingt. Want waar een mens in stilte bloeit, ontspringt een bron die verder reikt; geluk dat zacht een ander stuwt, totdat het hele veld ontwijkt de schaduw van het enkel…

Lente is’t begin, Na de zomer komt de herfst, Winter is’t einde…

De trein gisteren van Rotterdam-Alexander naar Utrecht Effe rust is de gedachte na een chaotische dag Effe slapen, wellicht, misschien! Nou vergeet het maar JAN kibbelende gillende kinderen crescenderend gewelds kabaal Ik verplaats me verderop Naar kabbelende babbelende dames Pianissimo kletsend Doch niet slaapverwekkend  Zelfs…

Wanneer de dag zijn grenzen overschrijdt en gulzig wordt van licht en lange uren, neemt hij meer ruimte dan hem toebehoort en schrijft zijn wet in schaduwloze muren. Maar tijd, die alles weegt met trage hand, laat geen onrecht ongebroken duren; zij opent stil de poort naar tegenkracht waar zwakken in de duisternis kunnen schuren. De nacht…

zij stapt haar huis op wielen in alles ligt vast het begin de sleutel draait geen omweg meer rijdt de straat uit keer op keer de eerste kilometer gaat nog stroef haar handen strak en hoofd nog dof maar langzaam zakt het moeten weg de weg wordt ritme recht en echt een stop langs een lege baan motor uit de dag…

Het stormt, de wind is guur, waait door mijn haar, verdooft mijn geest. Zon al tijden niet gezien, wolken drijven over en weer, dat wil ik echt niet meer. Mijn wil blijft ongehoord, geloof me op mijn woord, geen weergod die het hoort, laat staan zich er aan stoort. Ik kruip diep weg in mijn kraag. Is toch niet veel wat ik vraag? Nu valt…

De nacht viel zwaar een lage toon hun leven klopte door haar woon zij vouwde stil met dagen klein liet hen de maat van alles zijn twee honden aan haar zij,geen mens meer dicht geen burenvrij zij hield de wacht droeg de schrik de stilte ademde te dicht,te dik hij boven haar als wakend oog die door de uren mee bewoog…

Een fluistering die roept: Ik wil je. Ritme dat klopt in de stille kamer. Gretig naar het shot. Een hand die blijft hangen, maar terugkeert naar het blauwe licht. Een duim — links, en opeens rechts. Match. Dag, stille kamer.…

Wat je draagt in je handen was ooit een verre ster een fluistering achter de horizon een naam zonder gezicht je keek ernaar met honger met ogen vol misschien en noemde het geluk nog voordat het bestond nu rust het stil bij je gewoon geworden bijna alsof het nooit heeft gereisd om hier te mogen zijn pas op voor het zachte…

President weet van niets Doet zomaar wat Hij heeft haast De andere laat zich niet zien Horen doen we hem ook al niet Het zijn de beste vrienden aan wie hij het overlaat De generaals groeiden samen op En als soldaat vochten ze, zij aan zij Het resultaat? Een beter deal dan ooit Met gevestigde waarden Lukte dat nooit Hun…